I SA/Wa 2991/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Prezydenta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Prezydenta W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] . Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 20 grudnia 1991r. M. S. i J. K. złożyły wniosek o zwrot nieruchomości położonej w W. przy dawnej ul. [...], sprzedanej na rzecz Skarbu Państwa Aktem Notarialnym Rep. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1974r. z przeznaczeniem pod budowę osiedla [...]". Pismem z dnia 10 marca 1994r. J. K. dołączyła się do wniosku o zwrot złożonego przez siostrę M. S. W dniu 26 września 2012r. wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. dawnej [...] złożyli: S. S. i H. T. Aktem notarialnym Rep. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1974r. nabyto od M. S. i J. K. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość o powierzchni [...] położoną w W., przy ul. [...] za kwotę [...] Zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji Nr [...] z dnia [...] lipca 1972r. Wydziału Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej W. ustalono lokalizację osiedla [...] część południowa. Decyzją z dnia [...] lutego 1974r. orzeczono o uchyleniu decyzji o lokalizacji inwestycji Nr [...] z dnia [...] lipca 1972r. w części dotyczącej szkicu lokalizacyjnego Nr. [...]. Od chwili jej uchylenia załącznikiem do decyzji lokalizacyjnej stał się szkic Nr. [...] z wykreślonymi aktualnymi liniami rozgraniczającymi terenu. W dacie wywłaszczenia współwłaścicielkami przedmiotowej nieruchomości na podstawie Aktu Notarialnego Rep. Nr [...] z dnia [...] lipca 1958 roku, sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w W. były: M. B. i J. K. w częściach równych. M. S. zmarła i na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. A – [...] spadek po niej nabyli: syn S. S., córka H. T. oraz syn A. S. w częściach równych po 1/3 części każde z nich. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia Rep. A Nr [...] spadek po A. S. nabyło z mocy ustawy rodzeństwo: S. S. i H. T. po 1/2 części każde z nich. Podmiotami uprawnionymi do żądania zwrotu nieruchomości są: S. S., H. T. oraz J. K. Zgodnie z pismem Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...] nieruchomości nabytej na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] czerwca 1974r. stanowiącej dawne działki: Nr [...] obecnie odpowiadają: [...]. Przedmiotowe postępowanie dotyczy działki Nr [...] o powierzchni [...] ha. Działka ta stanowi obecnie własność miasta W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. Starosta W. orzekł o zwrocie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą [...] niepodzielnie na rzecz : - J. K. w 1/2 udziału w prawie własności - S. S. w 1/4 udziału w prawie własności - H. T. w 1/4 udziału w prawie własności. Od ww. decyzji odwołał się Prezydent W. W odwołaniu zakwestionowała rozstrzygnięcie Starosty stwierdzając, że każde zagospodarowanie spornej działki nie byłoby odpowiednie aby uznać, że cel został zrealizowany, ponieważ w opinii Prezydenta W. nie ustalił, co powinno znajdować się na spornej działce aby ocenić, czy cel został zrealizowany. Nie został jego zdaniem doprecyzowany cel wywłaszczenia. Decyzji zarzuciła błędną wykładnię przepisów u.g.n. w zakresie zwrotu nieruchomości. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda [...] dokonując kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że nie ma podstaw do kwestionowania jej prawidłowości. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle obowiązujących unormowań prawnych oraz mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, organ prowadzący postępowanie dotyczące zwrotu nieruchomości wywłaszczonej ma obowiązek w pierwszej kolejności ustalić, na jaki cel wywłaszczona została nieruchomość, w drugiej kolejności, czy na nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia oraz jeśli cel taki został zrealizowany określić, w jakim nastąpiło to terminie i czy termin ten wyczerpuje jedną z dwóch przesłanek ustanowionych w u.g.n. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem orzecznictwa - przepisy art. 136 i art. 137 u.g.n. muszą być interpretowane i stosowane ściśle, bez dokonywania jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych tam treści oraz z poszanowaniem zasad wynikających ze wskazanych przepisów Konstytucji RP (zob. Wyrok NSA z dnia 9 grudnia 201 Or. sygn. I OSK 235/10). Jak ustalił Starosta W., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] została wywłaszczona pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Z planu realizacyjnego powołanego powyżej w treści wynika, że na terenie położonym pomiędzy projektowaną ul. [...] - drogą wewnętrzną, a projektowaną ulicą [...] miała być urządzona zieleń osiedlowa, jednakże nie wskazano szczegółowego zagospodarowania dla działki nr [...]. Z dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, a w szczególności ze zdjęć lotniczych wykonanych w dniu [...] maja 1982r. tj. po 8 latach od dnia wywłaszczenia, wynika że na działce nr [...] nie rozpoczęto żadnej inwestycji. Teren został zagospodarowany jako ogródki działkowe. Kolejne zdjęcie wykonane po 13 latach od wywłaszczenia tj. [...] maja 1987 r. potwierdza, że na przedmiotowej działce nadal funkcjonują ogródki działkowe. Organ odwoławczy przyjął, że skoro nieruchomość została wywłaszczona w celu określonym generalnie jako budowa osiedla mieszkaniowego [...]", zaś dla działki stanowiącej przedmiot postępowania nie wskazano szczegółowego przeznaczenia, to należy przyjąć, że celem tym był tylko taki cel, który jest ściśle powiązany z funkcjonowaniem osiedla mieszkaniowego. Dlatego podstawowym zadaniem organu jest ocena, czy wykorzystywanie faktycznie nieruchomości pod ogródki działkowe, które z samej definicji są obszarami przeznaczonymi pod uprawy ogrodowe dla osób fizycznych, mieści się w definicji infrastruktury osiedla mieszkaniowego. Organ podzielił stanowisko Starosty, że trudno uznać "dziko utworzone" ogródki działkowe za infrastrukturę osiedlową, która miałaby służyć mieszkańcom osiedla lub też za zieleń osiedlową. Tym bardziej za tym, że działka nie miała nic wspólnego z funkcjonowaniem osiedla może przemawiać fakt, że teren zwracanej działki nie znajduje się w zasobach Spółdzielni "[...]" i jest poza granicami sfinalizowanego osiedla, a stanowi własność miasta W. Ustosunkowując się do zarzutów Prezydenta W. dotyczących nie ustalenia przez organ szczegółowego celu wywłaszczenia dla działki nr [...], organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, co potwierdzają zgromadzone w sprawie pisma, że Starosta W. występował z pismami do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. z prośbą o wyjaśnienie, w jaki sposób przedstawiało się zagospodarowanie działki ewidencyjnej nr [...] od dnia wywłaszczenia ([...].06.1977r.) do chwili obecnej oraz z prośbą o przesłanie wszelkich dokumentów, które mogłyby wskazywać na fakt zagospodarowania przedmiotowej działki zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji Nr [...] z dnia [...] lipca 1972r. Wówczas pismem z dnia 9 listopada 2011r. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. poinformowało organ prowadzący postępowanie, że w zasobach archiwalnych nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zagospodarowanie działki ewidencyjnej nr [...] położonej przy dawnej ul. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że należy się zgodzić z opinią Starosty, że skoro Prezydent W. podważa stanowisko, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, to zobowiązany jest wykazać się posiadaniem dokumentów potwierdzających fakt jego realizacji. Brak takich dokumentów świadczy, że nieruchomość ta nie była przeznaczona pod żaden konkretny cel. Skoro na przedmiotowej działce zaniechano realizacji jakiekolwiek celu - nie wydaje się konieczne precyzowanie, co konkretnie miało powstać na działce nr [...]. Celu nie można realizować bowiem przez zaniechanie i brak jakiegokolwiek działania. Powyższe ustalenia Starosty W. znajdują potwierdzenie w dokonanych oględzinach przeprowadzonych w dniu 31 sierpnia 2011r., podczas których ustalono, że działka stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania jest terenem zielonym, zadrzewionym. Potwierdza to protokół z oględzin oraz dołączone zdjęcia. Wojewoda [...] stoi na stanowisku, że fakt aktualnego zagospodarowania nieruchomości - jako tereny zielone i fakt jego uporządkowania nie wyłączają braku zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, wobec braku podjęcia jakichkolwiek działań na nieruchomości od momentu jej wywłaszczenia mających związek z pojęciem osiedla mieszkaniowego. Wojewoda [...] uznał, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak również w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i działając zgodnie z prawem wydał decyzję administracyjną. Tym samym Starosta wypełnił postulaty zawarte w art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. Wojewoda [...], w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, uznał iż rozstrzygnięcie Starosty W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. o zwrocie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] na rzecz wnioskodawców jest zasadne i prawidłowe. Prezydent W. złożył skargę na decyzję Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 roku. Powyższą decyzję Prezydent W. zaskarżył w całości i na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. decyzji zarzucał: 1) Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków z niego nie wynikających, co w efekcie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że: a) z materiału dowodowego nie wynika szczegółowe zagospodarowanie dla działki nr [...] podczas, gdy organ jednocześnie ustalił, że pomiędzy projektowaną ul. [...] - droga wewnętrzna a projektowaną ul. [...], w którym to obszarze znajduje się ww. działka nr [...], miała być urządzona zieleń osiedlowa; b) przedmiotowa działka nr [...] nie miała nic wspólnego z funkcjonowaniem osiedla, a teren działki znajduje się poza granicami sfinalizowanego osiedla, podczas, gdy z dokumentów archiwalnych wynika, iż przedmiotowa działka znajduje się w granicach osiedla i pełni funkcję przypisaną jej w projekcie osiedla, zgodnie z którym działka ta znajdowała się na granicy osiedla i stanowić miała zieleń osiedlową; c) na przedmiotowej działce nr [...] zaniechano realizacji jakiegokolwiek celu, podczas gdy organ jednocześnie stwierdza, iż początkowo na terenie tym funkcjonowały ogródki działkowe, a obecnie jak wynika z oględzin, działka nr [...] stanowi teren zielony, zadrzewiony i uporządkowany; 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż nieruchomość może być uznana za zbędną na cel wywłaszczenia tylko wówczas, kiedy realizacja celu, na który została wywłaszczona została rozpoczęta przed upływem 7 lat od wywłaszczenia i zakończona przed upływem 10 lat od tego dnia, a naruszenie ww. terminów uzasadnia zwrot nieruchomości. Na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 200 i 205 § 2 p.p.s.a. skarżący wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i decyzja I instancji podlegała uchyleniu. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt P 38/11, po rozpoznaniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: czy art. 1 pkt 89 lit. a w związku z art. 19 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), zmieniający art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie nowego brzmienia art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został przez jednostkę samorządu terytorialnego zrealizowany przed 22 września 2004 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, jest zgodny z art. 2 i art. 165 ust. 1 Konstytucji orzekł, że: Art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z sentencją niniejszego wyroku, nie podlegają zwrotowi na rzecz byłych właścicieli te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie 10 lat od chwili wywłaszczenia. Jeśli zaś w dniu złożenia wniosku o zwrot cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, byli właściciele tych nieruchomości oraz ich spadkobiercy zachowują ustawowe uprawnienie do żądania zwrotu, które im przysługiwało przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2003 r. Trybunał Konstytucyjny jednocześnie przypomniał, że odczytywanie przez organy stosujące prawo znaczenia przepisów nowych w taki sposób, iż jeśli są pozbawione przez ustawodawcę przepisu intertemporalnego to mogą mieć charakter retroaktywny jest niedopuszczalne. Jeśli przepis prawa milczy o regulacji przejściowej, to wcale nie oznacza to, że regulacja ta będzie działała retroaktywnie. Brak w ustawie zmieniającej przepisów intertemporalnych nie oznacza zezwolenia dla prawodawcy na wsteczne działanie nowych przepisów. Zatem, wyrażając tę myśl w sposób pozytywny należy wskazać, że jeśli prawodawca nie przesądza o wstecznym działaniu prawa, to przepisy te działają prospektywnie. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, dnia 20 grudnia 1991 roku M. S. i J. K. złożyły wniosek o zwrot nieruchomości, położonej w W. przy dawnej ul. [...], sprzedanej na rzecz Skarbu Państwa Aktem Notarialnym Repertorium Nr [...] z przeznaczeniem pod budowę osiedla [...]. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2004 roku, Wojewoda [...] wyznaczył jako organ właściwy do załatwienia sprawy zwrotu przedmiotowej nieruchomości, Starostę W. W dniu 26 września 2012 roku wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, położonej w W. przy dawnej ul. [...], złożyli: S. S. i H. T. Na dzień wydania niniejszej decyzji osobami uprawnionymi do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w W. przy dawnej ul. [...], są: [...]. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że działka ewidencyjna nr [...] została wywłaszczona z przeznaczeniem pod budowę osiedla [...], na terenie położonym w W., w obrębie ulic [...], w granicach oznaczonych na szkicu sytuacyjnym [...]. Z załącznika graficznego [...] sporządzonego do ww. decyzji lokalizacyjnej wynika, iż południowa część nieruchomości, położonej w W. przy dawnej ul. [...], tj. obecna działka ewidencyjna nr [...], znajduje się w granicach powołanej wyżej lokalizacji inwestycji. Dla terenu położonego pomiędzy ulicami [...], Prezydent W., decyzją z dnia [...] października 1977 roku, znak: [...], zatwierdził plan realizacyjny osiedla [...]. Z planu realizacyjnego przywołanego powyżej wynika, iż na terenie położonym pomiędzy projektowaną ul [...] - drogą wewnętrzną, a projektowaną ul. [...], miała zostać urządzona zieleń, jednakże dla działki ewidencyjnej nr [...], nie wskazano szczegółowego zagospodarowania. Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 roku, znak: [...], Starosta W. wystąpił do Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. z prośbą o udzielenie informacji, w jaki sposób przedstawiało się zagospodarowanie ww. działki od momentu sprzedaży na rzecz Skarbu Państwa do chwili obecnej. Jednocześnie organ prowadzący przedmiotowe postępowanie prosił o przesłanie dokumentów wskazujących fakt zagospodarowania działki ewidencyjnej nr [...], zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...] lipca 1972 roku. Pismem z dnia 9 listopada 2011 roku, znak: [...] Biuro Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. poinformowało, iż w zasobach archiwalnych nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zagospodarowanie działki ewidencyjnej nr [...], położonej w W. przy dawnej ul. [...]. Na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 31 sierpnia 2011r. organ ustalił, że działka stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania jest terenem zielonym, zadrzewionym. Potwierdzał to protokół z oględzin oraz dołączone zdjęcia. Wojewoda [...] uznał, że fakt aktualnego zagospodarowania nieruchomości, jako tereny zielone i fakt jego uporządkowania, nie wyłączają braku zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia, wobec braku podjęcia jakichkolwiek działań na nieruchomości od momentu jej wywłaszczenia mających związek z pojęciem osiedla mieszkaniowego. Zgodnie z cytowanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., nie podlegają zwrotowi na rzecz byłych właścicieli te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie 10 lat od chwili wywłaszczenia. Jeśli zaś w dniu złożenia wniosku o zwrot cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, byli właściciele tych nieruchomości oraz ich spadkobiercy zachowują ustawowe uprawnienie do żądania zwrotu, które im przysługiwało przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 2003 r. Organy dokonały zatem wykładni prawa materialnego wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. Koniecznym stało się zatem uchylenie obu decyzji, celem przekazania sprawy do rozpoznania zgodnie z prawidłową wykładnią art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) zawartą w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 roku. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie związany wytycznymi i oceną prawną zawartą w niniejszym wyroku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy, o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy