I SA/Wa 3034/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi E. C., J. S. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy oddania w użytkowanie wieczyste gruntów nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] działki nr [...] (wchodzących obecnie w skład działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...]). Decyzja Kolegium wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2013r., nr [...], Prezydent [...] po rozpatrzeniu wniosku J. S. i T. S. z dnia [...] maja 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntów nieruchomości [...], ozn. hip. [...], odmówił oddania w/w nieruchomości w użytkowanie wieczyste, na rzecz spadkobierców wnioskodawców tj. E. C., Z. S. i J. S. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomości objęte wnioskiem z 1949 r., zostały objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego [...] z dnia [...] maja 1949 r. Nr [...], powyższe nieruchomości uregulowane były przez zastrzeżenie z aktu z dnia [...] listopada 1936 r. nr [...] tomu [...] tej księgi na imię J. S. i T. S., w równych częściach niepodzielnie. Grunt został objęty w posiadanie przez gminę [...] w dniu [...] listopada 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...]. W dniu 25 maja 1949 r. do Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek J. S. i T. S. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntów ww. nieruchomości. Wniosek ten dotychczas nie został rozpoznany. Organ podkreślił, że aktualnie przedmiotowa nieruchomość stanowi - na mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) - własność Miasta [...]. Powyższe grunty nie zostały objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętym uchwałą nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] października 2006r., ww. nieruchomość znajduje się w strefie oznaczonej symbolem [...], na terenie przeznaczonym pod usługi. Prezydent wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż część ww. gruntów wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], została objęta decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] lipca 1974 r., orzekającą o przyznaniu R. W. w użytkowanie wieczyste nieruchomości zamiennej, położonej w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Spadek po R. W. odziedziczyli po 1/3 części Z. W., A. W. i E. P. Na mocy umowy z dnia [...] grudnia 1992 r. Z. W. przeniosła udział wynoszący 4/6 części w prawie użytkowania wieczystego i własności budynku znajdującego się na działce gruntu nr [...] (KW nr [...]) na rzecz A. W. Z kolei E. P. darowała A. W. należący do niej udział wynoszący 1/6 część w prawie wieczystego użytkowania i własności budynku do tejże nieruchomości. Z posiadanych dokumentów wynika, że grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], znajduje się obecnie w użytkowaniu wieczystym A. W. Ze zgromadzonych akt sprawy wynika również, że część ww. gruntów, wchodząca w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], została objęta decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 1990r., orzekającą o oddaniu w użytkowanie wieczyste gruntu położonego w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2 (KW Nr [...]), na rzecz E. i D. małż. D. Umową notarialną z dnia [...] maja 1990 r., Rep. A nr [...], grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], został oddany w użytkowanie wieczyste E. i D. małż. D. Z kolei umową notarialną z dnia [...] maja 2001 r. Rep. [...], E. i D. D. darowali nieruchomość, objętą księgą wieczystą nr [...], E. D. Z posiadanych dokumentów wynika, że grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], do dnia dzisiejszego znajduje się w użytkowaniu wieczystym E. D. W ocenie organu wniosek choć zasadny z punku widzenia art. 7 ust. 1 i 1 dekretu [...], nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na fakt, że przed jego rozpoznaniem sporne nieruchomości zostały trwale rozdysponowanie poprzez oddanie ich w użytkowanie wieczyste osobom trzecim. Stanowi to negatywną przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku dawnych współwłaścicieli, a co za tym idzie przeszkodę do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na tym samym gruncie, na rzecz następców prawnych dawnych współwłaścicieli. Prezydent podkreślił również, że jako organ administracyjny nie jest właściwy do zmiany powstałych stosunków cywilnoprawnych, jakim jest prawo użytkowania wieczystego ww. gruntów. Od powyższej decyzji E. C., J. S. oraz Z. S. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. W ocenie stron Prezydent [...] przy rozpoznawaniu wniosku dekretowego dopuścił się naruszenia: 1. art. 7 ust. 2 dekretu [...] poprzez jego niezastosowanie przez organ i nieoddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, 2. art. 12 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób rażąco przewlekły, 3. art. 8 Kpa poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa. Strony zarzuciły, że odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego wynikała jedynie z przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ I instancji. Ponadto ich zdaniem decyzje o oddaniu przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich zostały wydane z rażącym naruszeniem praw właścicieli dekretowych. Ich wadliwość wynikała z faktu rozporządzenia przedmiotowym gruntem przed rozpatrzeniem wniosku dekretowego złożonego przez ich poprzedników prawnych. W związku z tym strony wskazały, że przedmiotowe decyzje należy uznać za nieważne na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa bądź jako wydane z naruszeniem prawa bez stwierdzenia ich nieważności z uwagi na nieodwracalne skutki prawne na podstawie art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 156 § 2 Kpa. Strony zarzuciły ponadto, że organ powinien był zawiesić przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i wydać decyzję dopiero po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego jako zagadnienia wstępnego, tj. zgodności z prawem decyzji z dnia [...] lipca 1974 r. oraz dnia [...] stycznia 1990 r. orzekających o przyznaniu spornych nieruchomości osobom trzecim. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste osobom trzecim uniemożliwia uwzględnienie wniosku dekretowego. Przekazanie gruntów - przejętych w trybie dekretu z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] - w użytkowanie wieczyste w drodze decyzji administracyjnej lub umowy cywilnoprawnej innym podmiotom, dopóki decyzje te lub umowy pozostają w obrocie prawnym, uniemożliwia oddanie tych gruntów w użytkowanie wieczyste właścicielowi lub jego następcom prawnym na podstawie art. 7 ust. 2 tego dekretu. Przedmiotem postępowania w trybie uregulowanym w art. 7 ust. 2 mogą być jedynie grunty stanowiące własność gminy, będące w jej posiadaniu, do których innym osobom nie przysługuje żadne prawo. SKO wskazało, że powyższe tezy wynikające m.in. z orzecznictwa NSA oznaczają, że skarżący musieliby doprowadzić do unieważnienia decyzji lub umów o oddaniu gruntów w użytkowanie wieczyste osobom trzecim i dopiero wówczas możliwe byłoby uwzględnienie w tej części wniosku dekretowego. Za całkowicie bezzasadny w tym kontekście SKO uznało zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem skoro do chwili wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wszczęte żadne postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanych przez skarżących, to nie było żadnych podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania. Kolegium podkreśliło również, że w przypadku prowadzenia postępowania z przekroczeniem terminów, wnioskodawcy uprawnieni byli do złożenia zażalenia na bezczynność organu, czego strony jednak nie uczyniły. Na powyższą decyzję E. C., J. S. oraz Z. S., reprezentowani przez adwokata S. K., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]. W uzasadnienie skargi strony podniosły argumentację oraz zarzuty tożsame z tymi, które przedstawiły w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podkreślili, że z winy organu polegającej na rażącej przewlekłości w rozpoznawaniu wniosku dekretowego, doszło do sytuacji, w której przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku, organy administracji wydały decyzje o przekazaniu spornych nieruchomości w użytkowanie wieczyste osobom trzecim. Ponadto skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosków z dnia 17 stycznia 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1974 r. oraz z dnia [...] stycznia 1990 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3034/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów, wniesioną skargę należało uznać za niezasadną. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się uchylenia decyzji organów administracyjnych I i II instancji odmawiających ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...]. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości stanowił art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279). Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 1 tego dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy za czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (art. 7 ust. 2). W ocenie Sądu organy orzekające słusznie zauważyły, że w rozpoznawanej sprawie obie w/w przesłanki tj. złożenie w ustawowym terminie tzw. wniosku dekretowego oraz zgodność korzystania z gruntu z jego przeznaczeniem według planu zabudowania, zostały spełnione. Powyższe nie oznacza jednak, że spełnienie tych warunków umożliwia w każdym przypadku skuteczne ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Wykładni art. 7 ust. 2 dekretu nie można bowiem dokonywać w oderwaniu od pozostałych norm prawnych składających się na obowiązujący system prawa. A zatem odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz byłego właściciela gruntu może nastąpić także z przyczyn innych niż dekretowe. Kluczowym w kontekście odmowy ustanowienia na rzecz skarżących prawa użytkowania wieczystego jest fakt, że na przestrzeni lat sytuacja prawna przedmiotowych nieruchomości uległa zasadniczej zmianie. Wskazać należy, że w sprawie bezspornym jest, że przedmiotowe nieruchomości stanowiące obecnie własność [...], jeszcze przed rozpoznaniem wniosku dekretowego zostały oddane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym na mocy decyzji z dnia [...] lipca 1974 r. oraz z dnia [...] stycznia 1990 r. Następnie na mocy umów z dnia [...] maja 1990 r., [...] grudnia 1992 r. oraz [...] maja 2001 r. przekazane zostały osobom trzecim. Aktualnie użytkownikiem wieczystym działki nr [...] jest A. W., zaś działki nr [...] E. D. Prawa tych osób ujawnione zostały w księgach wieczystych powadzonych dla nieruchomości nr [...] (dz. [...]) oraz nr [...] (dz. [...]). Trzeba podkreślić, że organ administracji rozpoznający wniosek o przyznanie użytkowania wieczystego do nieruchomości związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania decyzji. Rozpatrując zatem wniosek o nadanie użytkowania wieczystego w kontekście art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., rozważyć należało nie tylko czy spełnione są przesłanki określone w tym przepisie, ale też czy nie zachodzą inne okoliczności prawne, które, w przypadku spełnienia się przesłanek określonych w tym przepisie, uniemożliwiłyby jego realizację. W związku z tym Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko i argumentację organów orzekających w przedmiotowej sprawie odnośnie stwierdzenia, iż brak jest możliwości ustanowienia na przedmiotowym gruncie nieruchomości [...] prawa użytkowania wieczystego na rzecz skarżących, ponieważ ustanowione na rzecz określonych osób - obecnie A. W. i E. D. - prawa użytkowania wieczystego uniemożliwiają realizację ich praw do danej nieruchomości. Przedmiotem postępowania w trybie art. 7 ust. 2 dekretu mogą być bowiem jedynie grunty stanowiące własność gminy, będące w jej posiadaniu, do których innym osobom nie przysługuje prawo użytkowania wieczystego. Decyzja bowiem ustanawiająca w takiej sytuacji prawo użytkowania do gruntu, który jest już takim prawem obciążony, lecz na rzecz innego podmiotu, byłaby z mocy art. 156 § 1 pkt 5 Kpa już z chwilą jej wydania nieważna jako niewykonalna. Nie sposób więc podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów art. 7 ust. 2 dekretu. Chybione są także zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania wskazanych w skardze. Stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i przedstawiony w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Organy nie kwestionowały, że skarżąca spełniła przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu. Jednakże na przeszkodzie realizacji uprawnienia dekretowego stanęło wcześniejsze ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz innych osób. Zważyć należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie mają instrumentów prawnych, aby zmienić zaistniałą sytuację. Oddanie gruntów objętych działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu na obszarze m.st. Warszawy, w użytkowanie wieczyste w drodze decyzji administracyjnej lub umowy cywilnoprawnej innym podmiotom, dopóki decyzje te lub umowy pozostają w obrocie prawnym, stanowi przeszkodę do oddania gruntów w użytkowanie wieczyste przedwojennemu właścicielowi lub jego następcy prawnemu na podstawie art. 7 ust. 2 wskazanego dekretu. Ze względu bowiem na zakres uprawnień obecnego użytkownika wieczystego nie jest możliwe zadysponowanie, obciążonej tym prawem, nieruchomości na rzecz innego podmiotu, nawet jeśli ma on do tego pełne prawo. Innymi słowy, dopóki sporna nieruchomość [...] jest obciążona prawem użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich, dopóty następcy prawni byłych współwłaścicielek tej nieruchomości nie mogą skutecznie otrzymać zaspokojenia ich żądania, wynikającego z art. 7 ust. 2 dekretu [...] (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2168/11, z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2559/13 - cbois.nsa.gov.pl). Jak słusznie wskazał organ drugiej instancji, w celu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na ich rzecz, skarżący musieliby doprowadzić nie tylko do stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich, ale i do podważenia samego stosunku cywilnego użytkowania wieczystego. Samo zatem stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych nie otworzy stronom drogi do pozytywnego rozpatrzenia wniosku w trybie art. 7 dekretu. Rozwiązania, czy też unieważnienia takiej umowy można zaś – co do zasady - dochodzić jedynie przed sądem powszechnym. Organ administracji publicznej załatwiający sprawę objętą wnioskiem dekretowym nie może bowiem naruszyć uprawnień użytkownika wieczystego oraz istoty prawa użytkowania wieczystego, którego konstrukcja prawna uregulowana jest w przepisach Kodeksu cywilnego. Organ administracyjny ani sąd administracyjny nie mają również kompetencji by na podstawie art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego (Kpc) w zw. z art. 58 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego występować z powództwem do sądu cywilnego o ustalenia nieważności czynności prawnej, polegającej m. in. na przeniesieniu własności nieruchomości na rzecz osoby trzeciej z naruszeniem pierwszeństwa przysługującego roszczeniu dekretowemu. Z powództwem takim może wystąpić strona zainteresowana i wówczas, w razie uzyskania korzystnego prawomocnego wyroku sądu cywilnego ustalającego nieważność tej czynności prawnej, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego umów cywilnych może nie być jednak takie proste. Podkreślić należy, że powództwo z art. 189 Kpc, musi być celowe, ma bowiem spełniać realną funkcję prawną. Oczekiwane przez stronę powodową rozstrzygnięcie winno przeto wywołać takie skutki między stronami, w następstwie których sytuacja prawna stron, powodów, zostanie określona jednoznacznie, to jest, w okolicznościach sprawy, pozwoli powodom usunąć przeszkodę w uzyskaniu w postępowaniu administracyjnym korzystnej dla nich decyzji. Z powództwem takim mogą zatem wystąpić jedynie osoby, po stronie których istnieje interes prawny w ustaleniu nieważności umów cywilnych przenoszących użytkowanie wieczyste na osoby trzecie (por. wyrok SN z dnia 29 marca 2012 r., I CSK 325/11 - LEX 1171285). Pamiętać jednak należy, że żądanie ustalenie nieważności umowy dotyczy stanu prawnego nieruchomości z przeszłości. Aktualny stan prawny spornych nieruchomości jest stanem odmiennym do ukształtowanego umowami notarialnymi z dnia [...] grudnia 1992 r. (dz. nr [...]) oraz z dnia [...] maja 1990 r. (dz. nr [...]). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że w wyniku zawarcia kolejnych umów notarialnych (darowizn), zmienili się pierwotni użytkownicy wieczyści nieruchomości, których prawa ujawnione zostały w prowadzonych dla tychże nieruchomości księgach wieczystych Ustalenie zatem nieważności umów z dnia [...] grudnia 1992 r. oraz z dnia [...] maja 1990 r. nie wpłynie na sytuację prawną strony skarżącej. Dlatego też za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, czyli nie zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego, do czasu rozpoznania wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1974 r. oraz [...] stycznia 1990 r. orzekających o przyznaniu spornych nieruchomości osobom trzecim w użytkowanie wieczyste. Kwestia ewentualnego wzruszenia powyższych decyzji nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego dla rozpatrywanej sprawy. W okolicznościach tej sprawy zawieszenie postępowania jedynie z uwagi na możliwość usunięcia z obrotu prawnego samych decyzji administracyjnych, nie usunie przeszkody do pozytywnego załatwienia wniosku dekretowego. Końcowo należy stwierdzić, że jakkolwiek za słuszny powinien zostać uznany zarzut stron, że organy administracji publicznej prowadziły sprawę w sposób przewlekły, gdyż okres ponad 64 lat od czasu złożenia wniosku do jego rozpatrzenia jest zdecydowanie zbyt długi, to jednak w samym fakcie przewlekłości postępowania nie można znaleźć podstawy do pozytywnego rozpatrzenia żądania stron. Bezczynności organu lub przewlekłość postępowania to odrębne instytucje procesowe, których zwalczaniu służą inne środki prawne, a następstwa, które owe zaniechania organu wywołały nie mogą być już przez sam organ usunięte w znaczeniu prawnorzeczowym. Natomiast o ewentualnych przesłankach odszkodowawczych z powyższego wynikających, w tym postępowaniu Sąd nie może się wypowiadać . Wobec powyższego Sąd z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.