I SA/Wa 31/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. U. i J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 października 2024 r. nr KOA/3760/Pn/24 w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją z 31 października 2024 r. nr KOA/3760/Pn/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z 6 sierpnia 2024 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z 2 lutego 2021 r. nr [...] Burmistrz Gminy [...] pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], uregulowanej w decyzji z 22 grudnia 1979 r. nr [...] oraz aktach notarialnych Rep. A nr [...] i Rep. A nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], polegający na wydzieleniu działki nr [...] o pow. 0,0103 ha z przeznaczeniem pod drogę publiczną oraz działki nr [...] o pow. 0,19 ha (działki wynikowej). Postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r. nr KOA/954/Pd/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało powyższe postanowienie w mocy. Wyrokiem z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2650/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 marca 2021 r. nr KOA/954/Pd/21. Wyrokiem z 25 maja 2023 r. sygn. akt I OSK 1182/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r. Decyzją z 6 sierpnia 2024 r. Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], uregulowanej w decyzji z 22 grudnia 1979 r. nr [...] oraz aktach notarialnych Rep. A nr [...] i Rep. A nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], polegającej na wydzieleniu działki nr [...] o pow. 0,0103 ha z przeznaczeniem pod drogę publiczną oraz działki nr [...] o pow. 0,19 ha (działki wynikowej), zgodnie z projektem podziału wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Pruszkowskiego pod nr ewidencyjnym [...], arkusz 4/6. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli [...]. Podnieśli, że kwestionowana decyzja została wydana na podstawie "sfałszowanej" uchwały Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy [...], część obejmująca jednostkę administracyjną, miejscowość [...]. W ocenie skarżących, dokonano istotnych zmian treści poszczególnych punktów powyższego planu miejscowego już po jego uchwaleniu. Decyzją z 31 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z 6 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 93 ust. 1, art. 97 ust. 3 oraz art. 98 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Kolegium podniosło, że przedmiotowa nieruchomość objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. przez Radę Miejską w [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy [...], część obejmująca jednostkę administracyjną, miejscowość [...]. Organ podkreślił, że kwestia zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została oceniona w procesie kontroli sądowej postanowienia Burmistrza Gminy [...] z 2 lutego 2021 r., w której zaopiniowano pozytywnie wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. W tym zakresie Kolegium przywołało treść uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z 12 stycznia 2022 r. gdzie sąd, powołując się na zebrany materiał dowodowy, ocenił, że projekt podziału działki nr [...] jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wskazał, że zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek nr [...], a w konsekwencji wydane w sprawie postanowienia nie naruszają art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium wskazało, że powołanym wyroku sąd ocenił również, że wystąpiła przesłanka niezbędności podziału do realizacji celu publicznego związanego z wydzieleniem gruntu pod drogę publiczną gminną. Zdaniem organu, cel projektowanego podziału nieruchomości z urzędu, tj. wydzielenie gruntu pod drogę publiczną, niewątpliwie stanowi realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Odnosząc się do zarzucanych nieprawidłowości w procesie przyjmowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium wskazało, że zarzuty te nie mogą podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem podziału przedmiotowej nieruchomości. Organ dodał, że jak wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2022 r. (sygn. akt VII SA/Wa 186/22) skarga stron na uchwałę Rady Gminy [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została odrzucona. Skarżący nie dopełnili bowiem obowiązku i nie wykazali, że przed wniesieniem skargi wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że organ administracji stosuje akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w kształcie opublikowanym, zgodnie z zasadą legalizmu. Zdaniem organu, ważąc dwa przeciwstawne interesy: interes społeczny (interes społeczności lokalnej w urządzeniu i korzystaniu z drogi publicznej) oraz słuszny interes właściciela dzielonej nieruchomości należy przyznać pierwszeństwo interesowi społecznemu. W tej sytuacji konieczność wydzielenia nieruchomości pod cel publiczny została wykazana. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie złożyli [...]. Skarżący zarzucili pominięcie wszystkich kluczowych dowodów wskazujących na późniejsze sfałszowanie pkt 18 i pkt 21 uchwalonej zgodnie z prawem uchwały Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2009 r. Dotyczy to głównie kluczowego dowodu, który jest w posiadaniu Urzędu Gminy [...] i stał się dokumentem utajnionym i nieudostępnianym organom sądowym, o co skarżący nieustannie zabiegają. Jest to jednoznaczny dowód, w którym brak jest drogi 26KDD wraz z placem do zawracania na działkach skarżących. Pomijanie kluczowych dowodów narusza postępowanie przed sądami administracyjnymi, a wyroki wydawane są w sposób wadliwy i ich rozstrzygnięcia nie mają żadnych skutków. Dotyczy to wszystkich wyroków wydanych na podstawie sfałszowanych dokumentów. Skarżący dodali, że sądy nigdy nie podważały przedstawionych przez nich dowodów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismami procesowymi z 20 stycznia 2025 r. skarżący wnieśli o powołanie na świadków właścicieli działek nr [...] i nr [...] oraz burmistrza gminy i geodety gminnego na potwierdzenie podniesionych w skardze okoliczności. W piśmie procesowym z 3 lutego 2025 r. skarżący podnieśli, że w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do meritum sprawy oraz okoliczności przedstawionych w załączonych przez skarżących dowodach. Skarżący podkreślili, że ich skarga dotyczyła zawsze tylko zarzutu sfałszowania pkt 18 i pkt 21 planu miejscowego, co nastąpiło już po uchwaleniu tego planu. W piśmie procesowym z 11 marca 2025 r. skarżący podkreślili, że ich skarga nigdy nie dotyczyła "podziału nieruchomości". Jak bowiem potwierdzają przedłożone przez skarżących dowody, podziału tego dokonano na podstawie sfałszowanych punktów 18 i pkt 21 uchwały z [...] sierpnia 2009 r. w sprawie planu miejscowego. Przed sfałszowaniem oba wskazane postanowienia uchwały spełniały wszystkie wymogi realizacji celu publicznego. Skarżący wnieśli o wyeliminowanie z obrotu prawnego sfałszowanych treści zawartych w pkt 18 i pkt 21 ww. uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z 6 sierpnia 2024 r. w sprawie zatwierdzenia, na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 i art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, dalej jako "ustawa" lub "ustawa z 21 sierpnia 1997 r."), projektu podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...]. Zgodnie z powyższą decyzją z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...] o pow. 0,0103 ha z przeznaczeniem pod drogę publiczną oraz działkę nr [...] o pow. 0,19 ha (działkę wynikową), zgodnie z projektem podziału wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty Pruszkowskiego pod numerem ewidencyjnym [...], arkusz 4/6. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że kwestia zgodności podziału działki nr [...] w obrębie [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została już oceniona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2650/21 oddalającym skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 marca 2021 r. nr KOA/954/Pd/21 w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu powołanego wyroku wskazano, że zaopiniowany w niniejszej sprawie podział nieruchomości jest niezbędny do realizacji celu publicznego związanego z wydzieleniem gruntu pod drogę publiczną gminną oznaczoną w planie miejscowym symbolami - 23KDD i 26KDD oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy [...], część obejmująca jednostkę administracyjną, miejscowość [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z 28 czerwca 2010 r. symbolem - 24KDD. W powołanym wyroku podkreślono również, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. O ile bowiem plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi jest niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego określających przebieg drogi publicznej i wydzielenie gruntów pod te drogi. Analogiczne stanowisko jest powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2008 r. sygn. I OSK 410/07, z 3 lutego 2012 r. sygn. I OSK 272/11, z 3 lutego 2012 r. sygn. I OSK 274/11. W tej sytuacji, zdaniem sądu, prawidłowo organy uznały, że cel projektowanego podziału nieruchomości z urzędu, tj. wydzielenie gruntu pod drogę publiczną, niewątpliwie stanowi realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. W wyroku z 12 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że w istocie skarżący kwestionują nie samą czynność podziału (a więc i nie decyzję o zaopiniowaniu podziału nieruchomości), lecz zasadność przeznaczenia w planie miejscowym konkretnej części ich nieruchomości pod drogę publiczną. Możliwość zgłaszania tego typu zastrzeżeń pod adresem planu ustawodawca przewidział w art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372). W powołanym wyroku wskazano, że z możliwości tej skarżący skorzystali, jednak dopiero po wydaniu kontrolowanego przez sąd postanowienia Kolegium z 26 marca 2021 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 186/22). Sąd zaznacza, że w art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidziano zasadę związania prawomocnym orzeczeniem sądu, która stanowi gwarancję zachowania spójności i logiki działania organów państwowych. Zgodnie z tą zasadą powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r. wiąże strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Przy tym związanie to dotyczy zarówno prawa (związania dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych), jak też ustaleń faktycznych. Ze złożonej w niniejszej sprawie skargi, jak też pism procesowych z 20 stycznia 2025 r., 3 lutego 2025 r. oraz 11 marca 2025 r. wynika, że zdaniem skarżących podziału działki nr [...] dokonano na podstawie "sfałszowanych", już po uchwaleniu uchwały Rady Miejskiej w [...] z 26 sierpnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, punktów 18 i 21 tej uchwały. Jednakże, podnoszone przez skarżących nieprawidłowości dotyczące procedowania uchwały z 26 sierpnia 2009 r. już po jej uchwaleniu, nie mogą podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie, gdzie Sąd kontroluje wyłącznie zgodność z prawem zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w miejscowości [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...]. Jednocześnie, jak już zwracały uwagę organy, a także sądy (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r. I SA/Wa 2650/21 oraz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 maja 2023 r. I OSK 1182/22) skarżący skorzystali z prawa do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały Rady Miejskiej w [...] z 26 sierpnia 2009 r. Skarga ta została jednak przez sąd odrzucona z powodów formalnych, co nastąpiło prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 186/22. W świetle powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Procedura podziałowa nie została naruszona, a sam podział pozostaje w zgodzie z przepisami wiążącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno wszczęcie postępowania, jak i rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak również Kodeksu postępowania administracyjnego. Końcowo Sąd zaznacza, że nie uwzględnił zgłoszonych w pismach z 20 stycznia 2025 r. wniosków skarżących o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Przeprowadzenie przed sądem administracyjnym tego rodzaju dowodów wykracza bowiem poza granice dopuszczalnego postępowania dowodowego określonego w art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl powołanego przepisu sąd może wyłącznie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Oznacza to, że nie jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu z innych środków dowodowych, w tym również dowodu z zeznań świadków. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.