I SA/Wa 3105/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 19 października 2021 r. nr SKO/I/II/1342/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie, po rozpatrzeniu wniosku A. P., decyzją z 19 października 2021 r nr SKO/I/II/1342/2021, na podstawie art. art. 105 § 1 w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzyło postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. nr [...] o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie wszczęło, na wniosek A. P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...]. Organ nadzoru wskazał, że w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy wnioskodawca jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy [...]. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O posiadaniu interesu prawnego, jako koniecznego warunku dla uzyskania przymiotu strony postępowania administracyjnego decyduje istnienie obowiązującego przepisu prawa materialnego dającego określonej osobie prawo domagania się od organu podjęcia lub zaniechania pewnych czynności. Zdaniem wnioskodawcy przymiot strony niniejszego postępowania przysługuje mu z uwagi na naruszenie jego interesu prawnego poprzez naruszenie jego praw właścicielskich do działki nr [...], polegających na uzasadnionym oczekiwaniu, aby zagospodarowanie sąsiednich terenów następowało w zgodzie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, m.in. poprzez to, że droga wewnętrzna [...] nie będzie dochodziła do granicy jego nieruchomości. Tymczasem podział zatwierdzony ww. decyzją przewiduje, iż droga będzie dochodziła do nieruchomości wnioskodawcy, co dla niego - jako właściciela - nie jest okolicznością obojętną, gdyż znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie droga będzie generowała ruch pojazdów, hałas i zanieczyszczenia. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym zarówno w dniu wydania ww. decyzji (Dz. U. z 2020 r. poz. 65), jak i obecnie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990), podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interes prawny w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości ma podmiot, który wykaże prawa rzeczowe do gruntu, a więc właściciel, współwłaściciel, czy użytkownik wieczysty. Osoba nie posiadająca żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, będącej przedmiotem podziału, nie ma interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. W konsekwencji nie jest również legitymowana do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej (por. np. wyroki NSA: z 15 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1061/20; z 28 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1807/19). Kolegium podało, że wnioskodawca nie był właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działki nr [...], położonej we wsi [...], w chwili wydania ww. decyzji zatwierdzającej podział, jak również nie wykazał, aby w chwili obecnej przysługiwały mu te prawa rzeczowe do którejkolwiek z działek wydzielonych z tej działki. Z kolei interesu prawnego w sprawie podziału nieruchomości nie można wyprowadzić ani z samego tytułu prawa własności, czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek (por. wyrok NSA z 28 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1806/19). Wprawdzie nie można wykluczyć, że w pewnych sytuacjach właściciele nieruchomości sąsiednich będą mieli interes prawny w sprawie podziału nieruchomości z nimi graniczących, jednak będzie to miało miejsce wówczas, gdy organ dokonujący podziału ingeruje swoimi działaniami w wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Gdyby np. okazało się, że projektowany podział nieruchomości wykracza poza granice dzielonej nieruchomości, czy też pozbawia działkę sąsiednią dostępu do drogi publicznej, to należałoby przyjąć, że w postępowaniu podziałowym właścicielom działek sąsiadujących z działką podlegającą podziałowi przysługują prawa strony. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie wystąpiła taka sytuacja. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, iż działka nr [...] graniczyła z działką nr [...], stanowiącą własność wnioskodawcy, jednak zatwierdzony ww. decyzją Wójta Gminy [...] podział tej działki nie miał jakiegokolwiek wpływu na wykonywanie przez wnioskodawcę prawa własności w odniesieniu do jego działki nr [...]. Zatwierdzony ww. decyzją podział nieruchomości skutkuje bowiem wyłącznie wydzieleniem tzw. granic wewnętrznych w obrębie dzielonej nieruchomości. Nie wpływa zatem na sferę prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich (w tym wnioskodawcy) gdyż z podziału tego nie wynikają dla nich jakiekolwiek prawa lub obowiązki. W szczególności podział nie ma najmniejszego wpływu na granice nieruchomości skarżącego, ani też nie pozbawia jego nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Sam zaś sposób wydzielenia poszczególnych działek z dzielonej nieruchomości oraz wskazanie sposobu, w jaki będą one miały zapewniony dostęp do drogi publicznej - z czym nie zgadza się wnioskodawca - nie ma wpływu na wykonywanie przez wnioskodawcę prawa własności w odniesieniu do jego działki nr [...]. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], gmina [...], jako działka nr [...], a zatem nie może skutecznie żądać prowadzenia postępowania w tej sprawie i jej rozstrzygnięcia co do istoty. Skoro zaś postępowanie w sprawie zostało już wszczęte, należało je na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzyć jako bezprzedmiotowe. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 19 października 2021 r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ciechanowie. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko organu opiera się na błędnej ocenie stanu faktycznego powstałego w wyniku zatwierdzenia podziału i nie uwzględnia negatywnych skutków, jakie podział ten powoduje dla działki nr [...]. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z 25 października 2019 r. zostało ustalone, że droga wewnętrzna [...] nie będzie dochodzić do mojej działki nr [...]. Zakończona zostanie zawrotką w odległości co najmniej kilkunastu metrów od granicy. Działka nr [...] sąsiadować miała z terenem zabudowy mieszkaniowej oznaczonym symbolem 13MN a nie drogą wewnętrzną [...]. Tymczasem podział zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. przewiduje zawrotkę w granicy z moją nieruchomością, co jest sprzeczne z ustaleniami planu. Skarżący podał, że ma uzasadnione prawo oczekiwać, aby zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości następowało w pełnej zgodzie z aktem prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie można przyjmować, że skarżącemu jako właścicielowi obojętne jest, czy po drugiej stronie północnej granicy będę miał teren mieszkaniowy, czy zawrotkę drogową generującą ruch pojazdów, hałas i zanieczyszczenia. Taki, a nie inny sposób dokonania podziału w sposób ewidentny wpływa negatywnie na możliwość wykonywania przeze skarżącego prawa własności poprzez konieczność dostosowania się do nieprzekraczalnych linii zabudowy ustanowionych w planie miejscowym dla drogi wewnętrznej o symbolu [...]. Skarżący zwrócił uwagę, że w planie miejscowym droga wewnętrzna [...] z każdej strony okolona jest nieprzekraczalnymi liniami zabudowy o szerokości 4 m. Jako że droga miała nie dochodzić do granicy działki nr [...] nieprzekraczalne linie zabudowy znajdowały się również na terenie działki nr [...] i nie ingerowały w działkę nr [...]. Na skutek bezprawnego przybliżenia się drogi wewnętrznej do granicy z działką nr [...] nieprzekraczalna linia zabudowy weszła w sposób niedopuszczalny w głąb tej nieruchomości na 4 m. Oznacza to, że skarżący nie będzie mógł wybudować na swojej nieruchomości budynku oddalonego od granicy północnej o 3 m, co dopuszczają przepisy Prawa budowlanego (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie), gdyż będzie związany 4-metrową, nieprzekraczalną linią zabudowy drogi wewnętrznej. Skarżący podniósł, że ewidentnie podział wykroczył poza granice działki [...], czemu stara się zaprzeczyć SKO w Ciechanowie. Wbrew zaskarżonej decyzji podział istotnie wpływa i dotyczy terenu działki nr [...]. Po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego każdy, kto posiada działkę w obrębie tego planu powinien mieć zagwarantowaną pewność, że zarówno podziały, jak i sposób wykorzystywania działek będzie z tym planem w pełni zgodny. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, gdy jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Służebna rola ewidencyjnego podziału nieruchomości wobec ustaleń planu miejscowego przejawia się jednak w tym, że to konfigurację wydzielanych w ramach podziału działek gruntu należy dostosować do możliwości inwestycyjnych określonych w planie miejscowym, nie zaś ustalenia tego planu do wydzielonych działek gruntu w wyniku podziału nieruchomości. Nie można więc każdorazowo ustaleń planu miejscowego dostosowywać do aktualnie wydzielonych w ramach podziału nieruchomości działek gruntu, ponieważ taka sytuacja zniweczyłaby ratio legis istnienia planu miejscowego jako prawnego instrumentu kształtowania zagospodarowania przestrzeni w dłuższej perspektywie czasowej (J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021). Zachowanie zgodności z planem zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako dotyczące możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu zgodnie z przeznaczeniem określonym w mpzp. Dokonywanie ewidencyjnego podziału nieruchomości uzależnione zostało zatem od możliwości zagospodarowania proponowanych do wydzielenia działek gruntu na cele zawierające się w przeznaczeniu określonym w mpzp dla obszaru obejmującego nieruchomość mającą być podzieloną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo Kolegium wskazało, że sam sposób wydzielenia poszczególnych działek z dzielonej nieruchomości oraz wskazanie sposobu, w jaki będą one miały zapewniony dostęp do drogi publicznej, nie ma wpływu na wykonywanie przez skarżącego prawa własności w odniesieniu do działki nr [...], w tym na możliwość jej zabudowy. Podział ww. nieruchomości w sposób zatwierdzony ww. decyzją Wójta Gminy [...] nie spowoduje ograniczenia możliwości zabudowy jego działki poprzez konieczność dostosowania się do nieprzekraczalnych linii zabudowy dla drogi wewnętrznej o symbolu [...]. Zgodnie z § 5 pkt 5 uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów położonych we wsi [...] gmina [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 2019 r. poz. [...]) ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o nieprzekraczalnych liniach zabudowy - należy przez to rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie ograniczające obszar, na którym dopuszcza się lokalizowanie zabudowy oraz określonych w ustaleniach planu rodzajów budowli naziemnych niebędących elementami infrastruktury technicznej. Z treści przytoczonego przepisu uchwały wynika, iż to ww. plan miejscowy obowiązujący dla terenu obejmującego zarówno podzieloną nieruchomość, jak i działkę skarżącego, określa nieprzekraczalne linie zabudowy. Zatem sposób podziału nieruchomości, nawet przy założeniu, iż jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego nie kreuje nowego przebiegu nieprzekraczalnych linii zabudowy. Te linie, a w konsekwencji możliwość zabudowy terenu określa wyłącznie plan miejscowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie prawidłowo zastosowało art. 105 § 1 w zw. z art. 28 i art. 157 § 2 kpa i art. 97 ust. 1 ugn umarzając postępowanie z wniosku A. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położona w obrębie [...], gmina [...] na 12 działek z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, 2 działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne i 1 przeznaczoną pod drogę publiczną dojazdową. Trafnie wskazało Kolegium, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym, w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 kpa oraz art. 97 ust. 1 ugn, do skutecznego zainicjowania postępowania nieważnościowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości. A. P. w dacie wydania kwestionowanej decyzji o zatwierdzeniu podziału, jak i obecnie, nie legitymuje się prawem rzeczowym do nieruchomości dzielonej, jak i do nieruchomości powstałych po podziale. Nie był i nie jest ich właścicielem, czy użytkownikiem wieczystym. Skarżący nie był też stroną postępowania o zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości (działki nr [...]) i adresatem decyzji o zatwierdzeniu podziału. Zaproponowany na mapie z projektem podziału sposób podziału zatwierdzony kwestionowaną decyzją z 20 lutego 2020 r. w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności nieruchomości A. P., oznaczonej jako działka nr [...], w tym w prawo rozporządzania tą nieruchomością, czy w sposób wykonywania prawa własności. Kwestionowany podział zaproponowany na mapie z projektem podziału, przyjętej do pzgik 13 lutego 2020 r. pod nr [...], nie powoduje przekroczenia granicy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Nie nakłada na właściciela tej nieruchomości nakazu, czy też zakazu określonego zachowania się. Nie daje mu żadnego dodatkowego uprawnienia wbrew jego woli. Nie ogranicza również prawa własności do działki nr [...], np. poprzez ustanowienie na tym gruncie określonych służebności, utrudnienie lub odebranie dostępu do drogi ul. [...]. Trzeba wskazać, że uwidocznione w części graficznej planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2019 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia 15 listopada 2019 r. poz. [...]), nieprzekraczalne linie zabudowy okalające tzw. zawrotkę kończącą od południa drogę wewnętrzną o symbolu [...], na skutek samego podziału, nie mogły ulec przesunięciu w kierunku działki nr [...]. Projekt podziału zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. nie może bowiem modyfikować ustaleń planu miejscowego przewidzianych w jego części tekstowej i części graficznej. Wydzielenie działki ewidencyjnej nr [...] nie świadczy o tym, że teren tej działki zmienił przeznaczenie planistyczne. Działka nr [...], w części południowej przylegającej do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], ma przeznaczenie oznaczone symbolem 13 MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), co wynika z § 6 pkt 2 planu miejscowego i części graficznej tego planu. Z akt sprawy i twierdzeń skarżącego nie wynika, że skarżący prowadzi inwestycję budowlaną w północnej części działki nr [...] oraz że realizowana jest inwestycja w zakresie budowy drogi wewnętrznej o symbolu [...]. Wobec tego argumenty skarżącego natury techniczno-budowlanej, tj. że sam zatwierdzony podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] powoduje, że nieprzekraczalna linia zabudowy drogi wewnętrznej "wejdzie" w głąb jego gruntu na odległość 4 m i w ten sposób uniemożliwi przyszłą zabudowę działki nr [...] w odległości 3 m od jej północnej granicy, co wynika z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem", czy argumenty natury prawno-sąsiedzkiej, tj. że immisje generowane przez drogę wewnętrzną przylegającą do działki nr [...] takie jak: ruch i hałas pojazdów, zanieczyszczenia - nie mogły świadczyć o przysługiwaniu skarżącemu aktualnego interesu prawnego, umożliwiającego kwestionowanie decyzji Wójta Gminy [...] z 20 lutego 2020 r. Ja już wskazano wyżej nieprzekraczalne linie zabudowy okalające tzw. zawrotkę drogi wewnętrznej [...] nie uległy przesunięciu w kierunku północnej granicy działki nr [...] przez samo ostateczne zatwierdzenie podziału działki nr [...]. Umiejscowienie tychże linii w terenie wynika z części graficznej planu miejscowego (aktu prawa miejscowego – art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). To samo dotyczy kwalifikacji planistycznej terenu działki nr [...], położonego pomiędzy przewidzianą na rysunku planu tzw. zawrotką, a północną częścią działki nr [...]. To, że w decyzji zatwierdzającej podział wskazano, że działka nr [...], na skutek podziału, jest w całości przeznaczona pod drogę wewnętrzną, nie zmienia przeznaczenia tej działki w planie miejscowym. Decyzja podziałowa może co najwyżej wskazywać, że powyższa część terenu działki nr [...] będzie w przyszłości faktycznie użytkowana jako działka drogowa przez jej właściciela (współwłaścicieli). Trafnie wskazał skarżący, że podział nieruchomości realizuje ustalenia planu miejscowego, a nie odwrotnie. Wobec tego działka nr [...], w zakresie obszaru położonego pomiędzy tzw. zawrotką, a północną granicą działki nr [...], na skutek uostatecznienia się decyzji podziałowej z 20 lutego 2020 r., nie mogła zmienić przeznaczenia z symbolu 13MN na [...]. Według art. 154 ust. 2 i 3 ugn przeznaczenie nieruchomości ustala się w oparciu o plan miejscowy (jeżeli obowiązuje na danym terenie), a nie w oparciu o faktyczny sposób użytkowania działki. Dopiero zatem zmiana planu miejscowego mogłaby wprowadzić dla tego obszaru (fragmentu działki nr [...] pomiędzy tzw. zawrotką, a działką nr [...]) przeznaczenie drogowe. Wobec tego działka nr [...] nie zmieniła przeznaczenia planistycznego w jej części południowej. W tym obszarze dalej jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, mimo że w decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] wskazano, że cały teren tej działki będzie stanowić drogę wewnętrzną. Dodatkowo trzeba wskazać, że żadna z inwestycji budowlanych (budynkowa i drogowa) nie jest prowadzona w terenie usytuowania odpowiednio: działki nr [...] i [...], a zatem wywodzenie obecnie przez skarżącego interesu prawnego z § 12 rozporządzenia, czy powoływanie się na tzw. immisje było przedwczesne (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2305/16; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 707/06). Skutkiem samego podziału zatwierdzonego decyzją z 20 lutego 2020 r. nie było rozpoczęcie postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Na etapie zatwierdzenia podziału działki nr [...] nie mogło być mowy o wyznaczeniu terenu w otoczeniu obiektu budowlanego wprowadzającym na działce nr [...] ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Powoływany przez skarżącego § 12 rozporządzenia mógłby mieć znaczenie, ale w sprawie z zakresu prawa budowlanego, a więc w sprawie rodzajowo innej, niż sprawa podziałowa. Zdaniem Sądu źródłem interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie nie mógł być art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, zawierający zasadę ochrony prawa własności i innych praw majątkowych, gdyż, jako przepis o charakterze ogólnym, nie może być traktowany jako źródło skonkretyzowanego interesu prawnego strony w danej sprawie administracyjnej. Poza tym w sprawie nie zostało wykazane, aby kwestionowany podział lub jego skutki w sposób bezpośredni wkraczały aktualnie w sferę prawną skarżącego jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Biorąc to wszystko pod uwagę, dostrzegając po stronie skarżącego jedynie interes faktyczny w kwestionowaniu przedmiotowej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, nie dopatrując się wskazywanych w skardze naruszeń prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.