I SA/Wa 3140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. A. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. A. P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, że nieruchomość "[...]", położona w gminie [...] nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. z 1945 r. Dz. U. Nr 3, poz. 13). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że R. A. P. wniosła do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomość pod nazwą [...], położona w gminie [...], w tym nieruchomość gruntowa zabudowana o numerze ewidencyjnym [...], położona w [...], o powierzchni [...] ha, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. z 1945 r. Dz. U. Nr 3, poz. 13). Legitymację wnioskodawczyni do wystąpienia z żądaniem organ ustalił na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...], Wydział I Cywilny z dnia [...] września 1990 r., sygn. akt [...], stwierdzającego nabycie spadku po R. P. przez R. A. P.. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w sprawie będącej przedmiotem wniosku zostały już wydane ostateczne decyzje administracyjne, które funkcjonują w obrocie prawnym, bowiem Urząd Wojewódzki w [...] orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1948 r. (znak: [...]) m.in. stwierdził, że nieruchomość ziemska "[...]", położona w powiecie sierpeckim, o powierzchni [...] ha w tym użytków rolnych [...] ha, stanowiąca współwłasność G., R., E. i H. P., podlegała przejęciu na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r., nr [...]. Istnieje zatem tożsamość sprawy, stanowiąca przeszkodę do wydania decyzji merytorycznej i powodująca konieczność umorzenia postępowania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem R. A. P. wniosła odwołanie zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 156 § 1 pkt 3 w związku z art. 156 § 2 i art. 158 § 2 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że wydanie decyzji merytorycznej w sprawie byłoby dotknięte wadą nieważności. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie dostrzegł, że zgodnie z art. 158 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 3 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji wydanej w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat. W związku z tym, że od dnia ogłoszenia lub doręczenia decyzji Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. upłynęło dziesięć lat, rozstrzygnięcie merytoryczne wniosku strony nie doprowadziłoby do wydania decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia I instancji, ale do jej wydania z naruszeniem prawa. Tym samym decyzja taka jako ważna pozostałaby w obrocie prawnym. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 154 kpa w związku z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, poprzez ich niezastosowanie przez Wojewodę [...]. Odwołująca wskazała, że dopiero po doręczeniu zaskarżonej decyzji powzięła informację o wydaniu orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1948 r. oraz utrzymującego go w mocy orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. Skoro art. 154 kpa przyznaje organowi administracji kompetencję do uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, to organowi II instancji - Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, "który jest quasinastępcą prawnym" Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, przysługuje kompetencja do zmiany orzeczenia tego organu z dnia [...] października 1948 r. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ II instancji "poprzez zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej, t.j. orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. Nr [...], utrzymującej w mocy orzeczenie Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1948 r. znak: [...], na podstawie art. 154 kpa i uwzględnienie w całości wniosku odwołującej (...)", ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ II instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że organ I instancji prawidłowo ustalił istotne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego dotyczące trybu przejęcia nieruchomości ziemskiej "[...]" na własność Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Minister stanął na stanowisku, że co prawda decyzja Urzędu Wojewódzkiego nie znajduje się w aktach sprawy, jednakże o jej wydaniu, a także o treści orzeczenia z [...] sierpnia 1948 r. świadczy treść decyzji Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych. Organ II instancji podkreślił, że po wydaniu orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych Starosta Powiatowy w [...] pismem z dnia 27 sierpnia 1949 r. wystąpił do Sądu Grodzkiego w [...] o wpisanie jako właściciela nieruchomości "[...]" Skarbu Państwa, zgodnie z orzeczeniem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. (w decyzji błędnie podano datę [...] października 1958 r.). Sąd Grodzki w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 1949 r. (sygn. akt Dz. Kw. [...]) odrzucił powyższy wniosek wskazując, że Skarb Państwa jest już "zapisany w księdze hipotecznej jako właściciel przedmiotowej nieruchomości". W aktach sprawy znajduje się również wniosek Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego z dnia [...] października 1946 r. do Oddziału Hipotecznego Sądu Grodzkiego w [...] o wpisanie Skarbu Państwa, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przeprowadzeniu reformy rolnej, jako właściciela nieruchomości [...] oraz "skreślenie" z księgi wieczystej jej dotychczasowych właścicieli (O. P., E. P., G. P. i H. P.). Zdaniem Ministra zgromadzone w sprawie dokumenty wskazują, że kwestia dotycząca podpadania nieruchomości ziemskiej "[...]" pod działanie dekretu o reformie rolnej została już rozstrzygnięta występującymi w obrocie prawnym ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. Orzeczenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych nie stało się, co prawda, podstawą wpisu Skarbu Państwa jako właściciela powyższej nieruchomości. Przyczyną takiego stanu rzeczy nie było jednakże wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, ale dokonane wcześniej odpowiedniej zmiany w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Powołując się na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 417/13, organ odwoławczy wyjaśnił, kiedy w postępowaniu administracyjnym występuje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego i stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia, bowiem skoro w obrocie prawnym funkcjonują orzeczenia rozstrzygające sprawę, tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym, nie jest możliwe wydanie kolejnej decyzji administracyjnej w tej samej sprawie. Przeszkoda ta ma przy tym charakter oczywisty, zatem decyzja Wojewody [...] jest prawidłowa. Ustosunkowując się do postawionych w odwołaniu zarzutów strony organ II instancji wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ organ administracji ma realną możliwość naruszenia jedynie tych przepisów, które w rozpatrywanej sprawie stosuje. Fakt prowadzenia postępowania administracyjnego nie oznacza, że w danej sprawie są stosowane wszystkie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie te, które są odpowiednie dla właściwego trybu postępowania. Kodeks postępowania administracyjnego wyróżnia bowiem tzw. postępowanie "zwyczajne" oraz postępowania szczególne, uregulowane w rozdziale 13 kpa i służące rektyfikacji już wcześniej wydanych decyzji administracyjnych. Wojewoda [...] nie mógł zatem naruszyć "art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 156 § 2 kpa i art. 158 § 2 kpa", jak również art. 154 kpa, bowiem w niniejszej sprawie nie były one w ogóle przez ten organ stosowane. Minister wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji organu wojewódzkiego został przywołany przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ale jedynie w celu wyjaśnienia stronie konsekwencji prawnych, które wiążą się z ponownym rozstrzyganiem tej samej sprawy. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 i § 2 kpa oraz art. 158 § 2 kpa wynika zapewne z niezrozumienia istoty tej regulacji. W niniejszej sprawie nie tylko możliwe, ale jak najbardziej zasadne byłoby bowiem stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...], gdyby organ ten - jak chce skarżąca - ponownie rozstrzygnął tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym żądanie. Zgodnie z art. 154 § 1 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Odwołując się do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1905/12 organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 154 § 1 kpa zawiera jeden z trybów nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej i dotyczy wzruszenia (uchylenia lub zmiany) decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi a także decyzji prawidłowych niedotkniętych żadnymi wadami. Przedmiotem tego postępowania nie jest jednak merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten jest stosowany na zasadzie uznania administracyjnego. Powyższe powoduje, że hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które miały charakter związany. Innymi słowy w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 kpa nie jest możliwe. Decyzje stwierdzające, czy dana nieruchomość podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej nie były wydawane w ramach uznania administracyjnego, lecz miały charakter związany, gdyż przepisy prawa w sposób wyraźny określały przesłanki merytoryczne oraz formalne ich wydania. Nie jest zatem możliwe ich uchylenie na podstawie art. 154 § 1 kpa. Organ II instancji podkreślił, że skierowany do decyzji I instancji zarzut naruszenia art. 154 §1 kpa dziwi nie tylko z tego względu, że - jak to już zaznaczono powyżej - Wojewoda [...] go w ogóle nie stosował, ale również i z tego względu, że sama skarżąca w odwołaniu z dnia 30 października 2012 r. stwierdziła, że kompetencje do ewentualnego uchylenia lub zmiany na jego podstawie wydanych w sprawie orzeczeń z lat 1948 r. przysługują Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Stawianie tego rodzaju zarzutu w takiej sytuacji jest zatem nielogiczne. Na marginesie Minister zauważył, że wnioski strony co do rodzaju rozstrzygnięcia, jakie powinien wydać organ II instancji, nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie. Postępowanie niniejsze toczy się bowiem w tzw. trybie zwyczajnym, w którym od decyzji organu I instancji przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia. Rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego zostały uregulowane w art. 138 kpa. Wydanie rozstrzygnięcia innego, niż określone w tym przepisie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi rażące naruszenie prawa. W szczególności organ odwoławczy zauważył, że art. 138 kpa nie przewiduje możliwości wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i rozstrzygającej sprawę co do istoty "poprzez zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej (...) na podstawie art. 154 kpa". Nadto przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości "mieszania" trybów zwyczajnych i nadzwyczajnych, czego - jak się wydaje - chce skarżąca. Uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego tryby postępowania mają charakter niekonkurencyjny. W postępowaniu odwoławczym nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 13 kpa (w tym art. 154 kpa). Mając powyższe na uwadze organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła R. A. P.. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśniła, że w niniejszej sprawie istotnym jest fakt, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1948 r. oraz utrzymujące je w mocy orzeczenie dotyczyły wniosku o uznanie nieruchomości ziemskiej o powierzchni [...] ha, położonej w powiecie [...], jako niepodpadającej pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżącej nie chodzi natomiast o całość zagarniętej nieruchomości ziemskiej, gdyż jak wielokrotnie wskazywała, zależy jej jedynie na nieruchomości i terenie przyległym, który nie miał jakiegokolwiek związku z terenami rolnymi. Zdaniem skarżącej powołane decyzje z 1948 r. odnosiły się do całości majątku, który to uznawano za tereny rolne. Skarżąca podkreśliła, że nie było jakiegokolwiek związku pomiędzy nieruchomością o numerze ewidencyjnym [...], gdyż były to zabudowania mieszkalne przeznaczone dla rodziny P.. Zatem między zagarniętymi nieruchomościami rolnymi, a nieruchomością wraz z przyległymi ogrodami nie zachodzi żaden związek. W oparciu o powyższe, biorąc pod uwagę fakt, że wcześniejsze decyzje w sprawie dotyczyły nieruchomości rolnych, zdaniem skarżącej nie można stwierdzić jednoznacznie, że w niniejszej sprawie strona próbuje podważyć decyzję organu z 1948 r., gdyż postępowanie wszczęte z wniosku strony w 2012 r. jest postępowaniem zupełnie odrębnym i niemającym związku z terenami rolnymi, zagarniętymi na podstawie dekretu z 1944 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Ponieważ istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego są bezsporne, dlatego też Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w kwestionowanej decyzji poddał ją kontroli pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., umarzającą jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie w sprawie o stwierdzenie, że nieruchomość "[...]", położona w gminie [...], nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (t.j. z 1945 r. Dz. U. Nr 3, poz. 13). W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, podlega ono umorzeniu. Jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowość tego postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że zachodzi ona wtedy, gdy "brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty" (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - wyd. C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 462). Innymi słowy bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 9 sierpnia 2012 r. "o wydanie decyzji orzekającej, że nieruchomości stanowiące byłą Osadę [...], Gmina [...], w tym nieruchomość gruntowa zabudowana o nr ew. [...], położona w [...] gmina [...] o pow. [...] ha, nie podpadają pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przeprowadzeniu reformy rolnej z dnia 6 września 1944 r. ...". Wniosek ten nie był modyfikowany w trakcie postępowania administracyjnego. Zarówno zatem z tytułu, jak i treści wniosku oraz jego uzasadnienia jednoznacznie wynika, że dotyczył on całej nieruchomości stanowiące byłą [...], a nie, jak obecnie twierdzi skarżąca w uzasadnieniu złożonej skargi, jedynie działki nr [...] wchodzącej w jej skład. Zasadnie zatem organy obu instancji rozpoznały złożony wniosek odnosząc się do kwestii podpadania całej przedmiotowej nieruchomości stanowiące byłą Osadę [...] pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że pomimo iż w archiwalnych aktach sprawy nie zachowało się orzeczenie Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1948 r. (znak: [...]) m.in. stwierdzające, że nieruchomość ziemska "[...]", położona w powiecie [...], o powierzchni [...] ha, w tym użytków rolnych [...] ha, stanowiąca współwłasność G., R., E. i H. P., podlegała przejęciu na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej, fakt wydania tego orzeczenia o takiej właśnie treści jednoznacznie wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. nr [...]. Z analizy akt sprawy wynika zatem, że Urząd Wojewódzki w [...] orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 1948 r. (znak: [...]) m.in. stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość ziemska "[...]" podlegała przejęciu na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania spadkobierców E. P., została utrzymana w mocy orzeczeniem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] października 1948 r. nr [...], które jest ostateczne i do dnia dzisiejszego pozostaje w obrocie prawnym. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że obecnie rozpoznawany wniosek był już raz przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem. Konsekwencją takiego ustalenia był dla organów obowiązek uznania, że wszczęte z wniosku skarżącej z dnia 9 sierpnia 2012 r. postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Fakt bowiem wydania wcześniejszego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie jest okolicznością tego rodzaju, że przedmiotowa sprawa w tym zakresie przestała istnieć, w związku z czym organy nie miały podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozpatrywania. Oznacza to, że dopóki wydane w 1948 r. orzeczenia rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonują w obrocie prawnym, brak jest podstaw prawnych do prowadzenia kolejnego postępowania administracyjnego dotyczącego tej samej materii. Dopiero ewentualna eliminacja z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć w trybie prawem przewidzianym otworzyłaby możliwość ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący i prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, w zgodzie z art. 107 § 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.