I SA/Wa 3201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dnu 14 listopada 2013 r. Prezydent W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Powyższą decyzją Minister uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz [...] S.A. w wysokości [...] zł, w całości podlegające zaliczeniu na spłatę świadczenia głównego wierzytelności zabezpieczonej hipotekami umowną łączną zwykła i umowną łączną kaucyjną wraz z odsetkami zabezpieczonymi tymi hipotekami na rzecz Banku [...] S.A. z tytułu wygaszenia użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], o pow. [...], przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta W. w ciągu drogi karjowej nr [...], od km [...] do km [...], oraz na rzecz Gminy W. w wysokości [...] zł z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności ww. nieruchomości. Zobowiązał również Prezydenta W. do wypłaty tak ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym zobowiązania do wypłaty ustalonego odszkodowania z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu podniósł, że obecnie prowadzonych jest (na różnym etapie, w tym wprowadzenia do obrotu prawnego ostatecznych decyzji ustalających wysokość odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości) kilkadziesiąt postępowań administracyjnych dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej na łączną kwotę odszkodowań wynoszącą około 37 mln złotych. Wypłata tych odszkodowań, w sytuacji gdy skarżący został zaskoczony obowiązkiem ich wypłaty i nie ma zaplanowanych takich kwot w swoim budżecie spowoduje, że zmuszony będzie przenieść środki z innych zadań. Zaskarżona decyzji stawia stronę skarżącą w sytuacji, w której nagle jest ona zobowiązana do wypłaty odszkodowań i nie miała możliwości (również prawnych) wcześniejszego zabezpieczenia finansowania kosztów inwestycji, której wszczęcie zainicjowano bez jej udziału i na wniosek innego podmiotu. Brak zabezpieczenia środków na odszkodowania w budżecie i konieczność przesunięcia środków z innych zadań spowoduje ograniczenie możliwości wykonywania zaplanowanych zadań i wypełniania podjętych już zobowiązań. Natomiast możliwość ewentualnego odzyskania wypłaconych kwot odszkodowań w całości jest niepewna i raczej niemożliwa, a także wymaga zaangażowania znacznych środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z powyższej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd stwierdza jednocześnie, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W niniejszej sprawie Prezydent W. został zobowiązany do zapłaty odszkodowania w wysokości [...] zł. Wskazać należy, że w odniesieniu do wysokości budżetu Miasta W., kwota ta nie może być uznana za taką, która spowoduje niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością odwracalną. Przy czym zauważyć należy, iż Sąd bada przesłanki ewentualnego wstrzymania wykonania wyłącznie w odniesieniu do zaskarżonego aktu, a nie obowiązku wypłaty odszkodowań za nieruchomości wywłaszczone pod realizację inwestycji drogowej na łączną kwotę około 37 mln zł. Odnosząc się do wskazanego przez skarżącego niebezpieczeństwa związanego z brakiem zabezpieczenia środków na odszkodowania budżecie i koniecznością przesunięcia środków z innych zadań, zauważyć należy, że dla przesłanki warunkującej ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że "uszczuplenie" finansów spowodowane wypłatą odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji będzie dla danego podmiotu tak znaczne, że może zagrozić jego funkcjonowaniu. Skarżący nie wykazał w tej sprawie takich okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że istotnie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody na skutek wypłaty odszkodowania, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowej przesłanki, a z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. Wskazać należy również, że w podobnych sprawach ze skargi Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, postanowieniami z dnia 18 września 2013.r, sygn. akt I OZ 799/13, z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 820/13, z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 815/13, z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 814/13, z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 816/13, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 83/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia Prezydenta W. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że kwota ustalonego odszkodowania, w odniesieniu do wysokości budżetu Miasta, nie może być uznana za taką, która spowoduje powstanie niebezpieczeństwa o jakim mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Ponadto wskazując, że w razie uwzględnienia skargi środki te zostaną Miastu zwrócone, zatem nie może być mowy o nieodwracalności skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi - nie bada legalności zaskarżonego aktu. Kieruje się jedynie przesłankami z art. 61 § 3 Ppsa w kontekście podniesionej przez skarżącego argumentacji i okoliczności sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.