I SA/Wa 325/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na uchwałę Zarządu Miasta W. z dnia [...] listopada 1995 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zgłoszeń zamiaru podjęcia rokowań złożonych po terminie rozpoczęcia prac Komisji Negocjacyjnej postanawia odrzucić skargę Zarząd Miasta W. uchwałą z dnia [...] listopada 1995 r., nr [...] wyraził zgodę na dopuszczenie do rozpatrzenia przez Komisję Negocjacyjną powołaną w sprawie wyłonienia w drodze rokowań oferenta na zakup dwóch nieruchomości zlokalizowanych przy ul. [...] w W. – zgłoszeń zamiaru podjęcia rokowań dotyczących zakupu działki o numerze ewidencyjnym [...], złożonych po terminie rozpoczęcia prac tej Komisji, jednak nie później niż do dnia rozpoczęcia rokowań z oferentami. W dniu 20 grudnia 2004 r. M.K. – powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Miasta W., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Prezydenta Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w/w uchwałą. Skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie prawa oraz jego interesu prawnego. W uzasadnieniu M.K. podniósł, że zaskarżona uchwała przyczyniła się do pogorszenia jego statusu jako następcy prawnego dawnych właścicieli nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], w związku z nie rozpatrzeniem wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Ponadto skarżący podnosi, że w/w uchwała pogorszyła również jego status jako mieszkańca gminy, gdyż zalegalizowała "praktykę zmian regulaminu rokowań w trakcie rokowań", co w konsekwencji prowadzi do zniechęcenia rzetelnych przedsiębiorców, a przyciąga nierzetelnych, tj. takich, którzy zawyżają koszty, nie dotrzymują umów i uszczuplają należne dochody Skarbu Państwa lub gminy. Traci na tym gmina, czyli mieszkańcy, którym w związku z naturalnym zużywaniem się istniejącej infrastruktury, pogarszają się warunki realizacji konstytucyjnych uprawnień. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie zachodzą przesłanki do skutecznego zaskarżenia uchwały określone w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Organ podniósł między innymi, że skarżący nie wykazał, jaki interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi bowiem wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., II SA 2637/02, LEX nr 80699). W ocenie Prezydenta Miasta W. zaskarżona uchwała z samej swojej natury nie mogła naruszać jakiegokolwiek interesu prawnego lub uprawnienia, bowiem dotyczyła wyłącznie kwestii organizacyjnej a mianowicie "wyrażenia zgody na dopuszczenie do rozpatrzenia przez Komisję Negocjacyjną zgłoszeń podjęcia rokowań dotyczących zakupu działki o nr ewid. [...], złożonych po terminie rozpoczęcia prac tej Komisji, jednak nie później niż do dnia rozpoczęcia rokowań z oferentami". Nie wykreowała ona zatem żadnej nowej sytuacji prawnej i nie ukształtowała żadnego stosunku prawnego. Taki bowiem skutek nastąpił dopiero w chwili podjęcia uchwały o sprzedaży nieruchomości na rzecz konkretnego oferenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny czy uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy, może zaskarżyć tę uchwałę do sądu administracyjnego. Uprawnienie do zaskarżenia uchwały przysługuje zatem jedynie osobie, której naruszony został osobisty interes prawny, czyli przysługujące mu osobiście prawa. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienia": albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Tymczasem skarżący M.K. wywodzi uprawnienie do wniesienia skargi na w/w uchwałę m. in. z faktu bycia następcą prawnym dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości [...] oraz nie rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), nie wykazując jednakże istnienia związku pomiędzy swoją sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegającego na naruszeniu jego własnego, osobistego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżona bowiem uchwała Zarządu Miasta W. dotycząca wyrażenia zgody na dopuszczenie do rozpatrzenia przez Komisję Negocjacyjną złożonych po terminie zgłoszeń podjęcia rokowań nie naruszyła w żaden sposób jego uprawnienia do dochodzenia roszczeń wynikających z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Zaskarżona uchwała mogła ewentualnie dotyczyć interesów prawnych oferentów, którzy zgłoszenia podjęcia rokowań złożyli w stosownym terminie. Skarżący nie był jednym z takich oferentów. Skarżący M.K. nie wykazał również swego interesu prawnego jako członek wspólnoty samorządowej. Samo bowiem przekonanie skarżącego o niesłuszności i niezgodności z prawem uchwały podjętej przez organ gminy oraz przekonanie o jej negatywnych skutkach dla mieszkańców nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia członka społeczności lokalnej. Powołanie się również na interes publiczny nie jest podstawą do wniesienia skargi na podstawie art. 101 cyt. ustawy, który nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa wniesienia skargi w interesie publicznym. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do skargi osobie, która chciałaby skarżyć uchwałę organów samorządowych opierając się na interesie ogółu, czyli tzw. interesie publicznym. W sprawach bowiem mających charakter publiczny mogą działać określone organy państwowe czy społeczne, a obywatelowi przysługuje prawo występowania do tych organów (np. prokuratury) z wnioskiem o podjęcie stosownego postępowania, względnie przekazania odpowiednich informacji (wyrok NSA z 13 grudnia 1999 r., IV SA 872/99, LEX nr 48223). W związku z nie wykazaniem przez skarżącego, że zaskarżona uchwała Zarządu Miasta W. narusza jego własne i osobiste prawa (interes prawny lub uprawnienie) – należy przyjąć, że w świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący nie ma podmiotowego prawa do wniesienia skargi. Zatem wniesiona przez skarżącego skarga jest pozbawiona podstaw prawnych i jako skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w postanowieniu.