I SA/Wa 3269/13

Dnia 14 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. i M. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. P. i M. T. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez gminę z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z 16 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA") odrzucił skargę K. P. i M. T. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez gminę z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, i zwrócił skarżącym uiszczony wpis sądowy. WSA wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została doręczona skarżącym [...] listopada 2013 r. - w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.). Skarga z [...] listopada 2013 r. wpłynęła bezpośrednio do WSA [...] grudnia 2013 r., który [...] grudnia 2013 r. (data nadania w placówce pocztowej) przekazał ją Ministrowi - zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a". Tym samym datą wniesienia przedmiotowej skargi był [...] grudnia 2013 r., co oznaczało, że została ona złożona z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu przewidzianego na jej złożenie. Pismami z [...] lutego 2014 r. skarżące zwróciły się do WSA o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyżej wskazaną decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Podniosły, że niezachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi wynikało z ich niewiedzy, iż skargę należało skierować do organu wydającego decyzję. Według skarżących datą ustania przyczyny uchybienia terminowi był [...] lutego 2014 r., gdy doręczono im postanowienie o odrzuceniu skargi. Do wniosku dołączono egzemplarze przedmiotowych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotowy wniosek został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Do wniosku dołączono podpisane egzemplarze przedmiotowych skarg, zatem skarżące, jednocześnie z wnioskiem, dokonały czynności, których nie dokonały w terminie. Zaistniała sytuacja daje więc możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Sąd wskazuje, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona zatem uznaniu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999r., sygn. akt I PKN 273/99). Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1153/96). Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć można zatem np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza natomiast możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób uznać, że skarżące dołożyły staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku ich winy w niedotrzymaniu terminu. Podkreślić należy, że przyczyną uchybienia terminowi było to, że skarżące wniosły skargę bezpośrednio do WSA, zamiast za pośrednictwem organu. We wniosku o przywrócenie terminu nie przedstawiły natomiast żadnych okoliczności natury obiektywnej, które mogłyby usprawiedliwiać ten fakt. Wskazywany przez nie powód uchybienia terminowi – niewiedza co do trybu wnoszenia środka zaskarżenia, w świetle prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, z całą pewnością nie wskazuje na brak winy skarżących w uchybieniu terminowi, lecz wręcz przeciwnie - świadczy o co najmniej lekkim ich niedbalstwie. Dopuszczenie się zaś choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, jak już wskazano powyżej, wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.