I SA/Wa 3289/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. O. i M. O. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 04 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 431/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących E. O. i M. O. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący M. O. i M. O., pismem z dnia 22 listopada 2013 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 431/12 , mocą którego Sąd uwzględnił ich skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (dawniej D.) – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Domagali się ponadto stwierdzenia , że bezczynność organu ma charakter rażący oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie W wyniku analizy akt sprawy Sąd orzekający ustalił , że wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. I SAB/Wa 431/12 tutejszy sąd nakazał organowi rozpoznanie wniosku odszkodowawczego skarżących i wydanie decyzji w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt. Termin ten nie został dotrzymany. Skarżący wezwali w związku z tym organ w dniu 8 sierpnia 2013 r. do jego wykonania , co jednak nie nastąpiło . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem , że wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 431/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku skarżących o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (dawniej [...]) , w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pomimo uprawomocnienia się tego orzeczenia i zwrotu akt w dniu 7 czerwca 2013r. Prezydent oczekiwanej decyzji nie wydał. W następstwie tego zaniechania , skarżący w piśmie z dnia 8 sierpnia 2013 r. ponownie wezwali Prezydenta Miasta W. do wykonania wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r. Do dnia wydania wyroku przez Sąd także to pismo pozostało bezskuteczne. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2013r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2012 r. i w drugim półroczu 2012r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2012 r. wyniosło 3080,84 zł. a w drugim półroczu 3161,77 zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r. terminu na jej załatwienie Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta Miasta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Stosownie do treści § 2 art.154 powołanej ustawy Sąd stwierdza także , czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów uznać należy natomiast ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Taki brak aktywności Prezydenta w rozpoznaniu sprawy miał , w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie miejsce. Z akt sprawy wynika ponad wszelką wątpliwość , że po zwrocie akt z sądu nie zostały przez organ przedsięwzięte czynności faktyczne zmierzające do rozpoznania wniosku złożonego przez skarżących zarówno w zakresie gromadzenia istotnych dla sprawy dokumentów jak też podejmowania czynności niezbędnych do jej zakończenia w szczególności poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Sąd zauważa, że chociaż realia prowadzenia wielkiej liczby analogicznych postępowań przez Prezydenta miasta W. czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia to jednak nie wpływa to na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i dążenia do ich zachowania. Powyższe determinuje ocenę , że zaistniała bezczynność w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.