I SA/Wa 341/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska asesor WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy przyznania użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...]. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej K.W., kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Województwa [...] decyzją z [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] odmówił A.K. oraz następcom prawnym byłych współwłaścicieli nieruchomości [...] przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], o pow. [...] m2, stanowiącego obecnie część działki nr ew. [...] z obr. [...], objętego dawną księgą nr hip. [...]. Powodem wydania tej decyzji, był0 przeznaczenie gruntu przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz fakt, iż część przedmiotowego gruntu została zagospodarowana na cel publiczny - siedzibę Medycznego Studium Zawodowego nr [...] im. prof. [...]. Zdaniem organu pierwszej instancji nie jest zatem możliwe pogodzenie korzystania z gruntu przez byłych właścicieli bądź ich następców prawnych z przeznaczeniem przedmiotowej nieruchomości. Tym samym organ stwierdził, że nie została spełniona podstawowa przesłanka z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, do oddania w użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., po rozpatrzeniu odwołania A.H., D.S., T.B., Z.K., I.K., A.H., J.K., K.W., P.W., Z.W. i M.W. od decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] odmawiającej A.K. oraz następcom prawnym byłych właścicieli nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], stanowiącej obecnie część działki nr ew. [...] z obr. [...], przyznania prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości - umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek złożenia odwołania przez D.S. i K.W. oraz - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że stosownie do brzmienia art. 32 i 33 k.p.a. strona postępowania może działać przez pełnomocnika, zaś pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnictwo powinno obejmować upoważnienie do działania w imieniu mocodawcy i może być pełnomocnictwem ogólnym lub szczególnym. Pełnomocnik prawidłowo umocowany działa wyłącznie w granicach udzielonego mu pełnomocnictwa i tylko takie działania są prawnie skuteczne. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania złożonego przez A.H. w imieniu własnym oraz D.S., T.B., Z.K., I.K., A.H., J.K., K.W., P.W., Z.W. oraz M.W., Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy znajdują się jedynie nie uwierzytelnione za zgodność z oryginałem kopie pełnomocnictw udzielone przez T.B., Z.K., I.K., A.H., J.K., P.W., Z.W. i M.W. Z tego względu pismem z dnia 31 sierpnia 2005 r. Kolegium wezwało A.H. do przedłożenia pełnomocnictw osób, które reprezentuje. W dniu 20 września 2005 r. do Kolegium wpłynęły uwierzytelnione za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa udzielone przez T.B., Z.K., I.K., A.H., J.K., P.W., Z.W. i M.W. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji A.H. nie przedłożył jednak pełnomocnictw D.S. i K.W. Wśród uwierzytelnionych kopii pełnomocnictw zostało natomiast nadesłane pełnomocnictwo B.W., która jak ustaliło Kolegium, nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Nie zostało natomiast wykazane przez pełnomocnika skarżących, że K.W. udzieliła pełnomocnictwa B.W. z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw. Z powyższych względów Kolegium uznało, że A.H. nie posiada pełnomocnictwa D.S. i K.W., a tym samym odwołanie złożone w ich imieniu, zostało złożone przez podmiot nieposiadający stosownego umocowania do działania w ich imieniu i tym samym, stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Kolegium uznało, iż jest zobligowane do umorzenia postępowania odwoławczego w tym zakresie. Po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w pozostałych odwołaniach Kolegium stwierdziło, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż podniesione w odwołaniu i tym samym uchyliło zaskarżoną decyzję w tym zakresie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r. w zakresie punktu 1, na mocy którego umorzone zostało postępowanie odwoławcze w stosunku do uczestniczki K.W., złożyła B.W., działając w imieniu niepełnoletniej córki K.W., jako jej przedstawiciel ustawowy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła ona naruszenie: - art. 32 w związku z art. 30 i 33 k.p.a. poprzez przyjęcie, że czynności dokonane przez A.H., działającego w imieniu i na rzecz K.W., na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez jej przedstawiciela ustawowego - matkę B.W. - są nieskuteczne oraz - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zaszły przesłanki do jego zastosowania, podczas gdy K.W. skutecznie wniosła odwołanie za pośrednictwem pełnomocnika ustanowionego przez jej przedstawiciela ustawowego a także, - art. 40 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej odpisu zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podjęło decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do K.W. w oparciu o błędne założenie braku umocowania A.H. do działania w jej imieniu i na jej rzecz podczas, gdy pełnomocnictwo takie zostało udzielone przez B.W., jako przedstawiciela prawnego małoletniej córki – K.W. Stąd też wszelkie podjęte w zakresie umocowania przez pełnomocników czynności dokonane zostały bezpośrednio na rzecz i w imieniu K.W. Niezależnie do powyższego skarżąca podniosła, że ani uczestniczka K.W., ani jej przedstawiciel ustawowy B.W., nie otrzymały zaskarżonej decyzji, pomimo obowiązku, który nakłada art. 40 k.p.a. Pomimo wskazania na pełnomocnictwie niewłaściwego numeru mieszkania K.W. i tym samym jej przedstawiciela ustawowego B.W., omyłka została sprostowana w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko oraz wskazało, że w treści złożonego w dniu 20 września 2005 r. uwierzytelnionego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa B.W. nie wskazała, że jest ona przedstawicielem ustawowym córki K.W. Odnosząc się do zarzutu, iż zaskarżona decyzja Kolegium nie została doręczona B.W. jako przedstawicielowi ustawowemu, ani też samej K.W., Kolegium wyjaśniło, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wcześniejsze pisma w sprawie, które były kierowane do K.W. zostały przesłane na adres, który znajdował się w aktach sprawy oraz w odwołaniu A.H. (pismo z dnia 23 maja 2005 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem, sąd jest obowiązany wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym zakresem rozpoznawania sądu administracyjnego objęta jest całość rozstrzygnięcia, a nie tylko zaskarżona jego część, oraz wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej. Skarga jest uzasadniona. Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że niedoręczenie K.W. zaskarżonej decyzji było spowodowane błędnym wskazaniem przez A.H. jej adresu. Wprawdzie istotnie w odwołaniu A.H. (pismo z dnia 23 maja 2005 r.) podano nieprawidłowy adres K.W., ale organ drugiej instancji przeoczył fakt, iż kwestia ta była przedmiotem wyjaśnień dokonanych przez organ pierwszej instancji. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona w dniu 18 marca 2005 r., w której ustalono prawidłowy adres K.W. – ul. [...]. Adres ten został również prawidłowo zamieszczony w decyzji organu pierwszej instancji. Brak było więc jakiegokolwiek uzasadnienia do wysłania zaskarżonej decyzji na adres podany w odwołaniu, zawierający błąd w numerze mieszkania. Niedoręczenie zaskarżonej decyzji stronie postępowania administracyjnego, jej pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ naruszenie to odnosi się do całej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2005 r., Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi odnoszącymi się do pkt 1 tej decyzji, obowiązany był uchylić ją w całości. Nie można również podzielić stanowiska Kolegium, że skoro treść złożonego przy piśmie z dnia 20 września 2005 r. uwierzytelnionego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa udzielonego przez B.W. nie wskazywała, że jest ona przedstawicielem ustawowym córki K.W., to należało umorzyć postępowanie odwoławcze w zakresie dotyczącym odwołania K.W. W sytuacji bowiem gdy w odpowiedzi na pismo Kolegium z dnia 31 sierpnia 2005 r., wzywające A.H. do przedłożenia pełnomocnictw osób, które on reprezentuje, zostało m. in. nadesłane pełnomocnictwo udzielone przez B.W., obowiązkiem organu drugiej instancji było wyjaśnienie, na jakiej podstawie pełnomocnictwo to zostało przez B.W. udzielone. Umorzenie postępowania odwoławczego bez uprzedniego wyjaśnienia tej kwestii stanowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., ze skutkiem mającym wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.