I SA/Wa 374/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. K. i B. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na przymusowe odebranie nieruchomości oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 kpa w związku z art. 54 § 1 i art. 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz.1015, z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku B. S. , o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] r., nr [...], oddalającym skargę B. S. na czynność egzekucyjną dokonaną w dniu [...] r. przez Wojewodę [...], działającego jako organ egzekucyjny, polegającą na przymusowym odebraniu nieruchomości, utrzymał w mocy postanowienie z [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] wydał [...] r. decyzję nr [...],zezwalajaca na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa obwodnicy [...] – Etap I, Zadanie 1 – w ramach nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...], w miejscowościach [...] i [...], nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody [...] nr [...] została uchylona w części i w tym zakresie zmieniona, a w pozostałej części utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] r., nr [...]. Upomnieniem z [...] r., nr [...], Wojewoda [...] wezwał B. S. do wydania, stosownie do decyzji Wojewody [...], działki nr ew. [...] o powierzchni [...] ha, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego upomnienia. Wobec nie wykonania powyższego obowiązku Wojewoda [...] postanowieniem z [...] r., nr [...], na podstawie art.143 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z [...] r. polegającego na wydaniu nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], w terminie do [...] r. do godz. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Działając z urzędu jako organ egzekucyjny, będący zarazem wierzycielem, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] r., nr [...], zastosował środek egzekucyjny w postaci przymusowego odebrania B. S. nieruchomości oznaczonej jako działka nr ew. [...] o powierzchni [...] ha, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego wobec B. S. oraz osób przebywających na nieruchomości. W dniu [...] r. egzekutor przystąpił do czynności egzekucyjnych, polegających na przymusowym odebraniu nieruchomości. Czynności egzekucyjne zostały protokolarnie utrwalone przez ustanowionego w sprawie egzekutora. Na ww .czynności egzekucyjne B. S. oraz A. K. , wniosły skargę. W dniu [...] r. Minister wydał postanowienie nr [...], oddalające skargę B. S. na czynności egzekucyjne dokonane [...] r. przez Wojewodę [...], działającego jako organ egzekucyjny, polegające na przymusowym odebraniu nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr ew.[...] na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] r., wystawionego przez ten organ. Minister, działający jako organ pierwszej instancji, w odrębnym rozstrzygnięciu orzekł w zakresie skargi A. K. . B. S. pismem z [...] r. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wskazał, że zgodnie z art. 54 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, osobie, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, przysługuje skarga na wszelkie działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, podejmowane przez organ uprawniony do stosowania określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania obowiązku przez tę osobę, a także na wszelkie działania podejmowane w tym celu przez pracownika tego organu, wyznaczonego do wykonywania tych czynności, którą należy wnieść w terminie 14 dni od dnia jej dokonania (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 209/09, LEX nr 658155). Organ wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny i stanowi tylko uzupełnienie innych środków zaskarżenia, przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jej przedmiotem jest wyłącznie ocena prawidłowości, a więc zgodności z prawem czynności egzekucyjnych podjętych przez organ egzekucyjny lub egzekutora, a jej celem jest zapewnienie praworządności postępowania egzekucyjnego w każdym jego aspekcie. Interes prawny wnoszącego taką skargę może dotyczyć uchylenia zakwestionowanej czynności, jak również samego stwierdzenia, że określoną czynność podjęto niezgodnie z prawem (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 209/09, LEX nr 658155). W ocenie Ministra wniosek B. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] r nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w rozdziale 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego naruszenia art.33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Minister uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zarzut ten bowiem oparty został na fakcie, że A. K. winien zostać doręczony tytuł wykonawczy, gdyż należało ja uznać za zobowiązaną. Minister wyjaśnił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Dlatego nie można podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia . Tym samym skarga nie może dotyczyć okoliczności które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art.33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt. III SA/WA 644/08, opub. LEX nr 489600). Skoro więc skarżąca domagała się uwzględnienia, w trybie art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, żądań stanowiących podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to zdaniem organu, te właśnie gwarancje przewidziane w odrębnych środkach zaskarżenia wykluczały możliwość ich zwalczania w trybie skargi na czynności egzekucyjne, określone w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie Minister wskazał, iż czynnością egzekucyjną, która mogła być – w przedmiotowej sprawie – kwestionowana w postępowaniu określonym w art. 54 ustawy było przeprowadzenie w dniu [...] r. czynności polegających na wydaniu nieruchomości. Minister wskazał, że dokonując zajęcia nieruchomości organ egzekucyjny nie naruszył art.143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art.143 tej ustawy egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu : odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). W myśl art. 144 ustawy egzekutor usuwa z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia), które mają być opróżnione lub wydane wierzycielowi, znajdujące się tam ruchomości, z wyjątkiem tych, które łącznie z nieruchomością (lokalem, pomieszczeniem) podlegają wydaniu wierzycielowi, i wzywa osoby przebywające na tej nieruchomości lub w tym lokalu (pomieszczeniu) do jego opuszczenia z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego, a w razie oporu podejmuje odpowiednie kroki w celu zastosowania przymusu bezpośredniego. Minister wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z [...] r. nr [...], wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] z [...] r., wystawionego przez Wojewodę [...], polegającego na wydaniu przedmiotowej nieruchomości w terminie do [...] r, do godz. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Opis powyższego tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem doręczono stronie [...] r . Tak więc czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu nieruchomości dokonana została w sposób prawidłowy. Ponadto działając z urzędu jako organ egzekucyjny będący zarazem wierzycielem, Wojewoda [...] postanowieniem z [...] r., nr [...], orzekl o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania B. S. nieruchomości, z zagrożeniem zastosowania przymusu bezpośredniego wobec zobowiązanej oraz osób przebywających na nieruchomości. Minister wyjaśnił, że ustawa o postepowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji "wstrzymania" postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego, czego domagała się skarżąca. Wprawdzie w myśl art. 17 § 2 in fine ustawy organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać to postępowanie do czasu rozpatrzenia zażalenia , jednakże jest to jedynie uprawnienie organu, które może być realizowane przed rozpoznaniem zażalenia i tylko do czasu jego rozpoznania, a nie przy podejmowaniu samego rozstrzygnięcia w sprawie zażalenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn .akt I OSK 174/12). Minister uznał, że okoliczności podniesione przez zobowiązaną w skardze na czynności egzekucyjne nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] r. skargę złożyły B. S. i A. K. . Zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu je postanowieniu z [...] r. zarzuciły naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia; - art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącej A. K. nie przysługiwał status "zobowiązanego", pomimo że była stroną postępowania o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, jako uprawniona do władania nieruchomością na podstawie służebności osobistej, a decyzja ta nakładą na nią obowiązek wydania nieruchomości; - art.143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie za prawidłowe prowadzenie egzekucji względem skarżących bez doręczenia tytułu wykonawczego A. K. ; - art. 6, 7, 8, 28 i 77 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i uznanie za prawidłowe prowadzenie egzekucji względem skarżącej A. K. bez doręczenia jej tytułu wykonawczego. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z [...] r. W uzasadnieniu skargi podniosły, że A. K. powinna być uznana za zobowiązanego, a nie członka rodziny B. S. , a zatem nie został spełniony obowiązek z art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a egzekucja została przeprowadzona względem strony bez doręczenia jej tytułu wykonawczego i postanowienia. Nie wykonanie tych obowiązków i potraktowanie A. K. jako członka rodziny zobowiązanej B. S. było pozbawione podstawy prawnej, a w związku z tym postępowanie egzekucyjne wobec B. S. nie było prawidłowo przeprowadzone. Skarżące przytoczyły treść przepisów art. 28 kpa i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podkreśliły, że A. K. była stroną postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej, przysługiwało jej bowiem ograniczone prawo rzeczowe. Wskazując na przepisy art. 11d ust. 5 i art. 11 f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych podniosły, że w postępowaniu prowadzonym na postawie tej ustawy istnieje jedynie wymóg doręczenia właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości zawiadomień o wszczęciu postępowania, co nie oznacza, że osoby te nie są stronami postępowania, pomimo że organ nie ma obowiązku zawiadomienia ich poprzez bezpośrednie doręczenia. Skarżące stwierdziły, że także przepis art. 12 ust. 4c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi o interesie A. K. . Jako strona postępowania jurysdykcyjnego została obciążona obowiązkami wynikającymi z art. 17 ustawy, pomimo że przysługujące jej ograniczone prawo rzeczowe do zajmowania domu jeszcze nie wygasło, gdyż decyzja nie była ostateczna. Dlatego A. K. przysługiwał status zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym (art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Został nałożony na nią obowiązek niepieniężny – wydania nieruchomości. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, że A. K. nie była adresatem zaskarżonego postanowienia. Natomiast skarga przez nią złożona została rozpoznana postanowieniem z [...] r. nr [...] i postanowieniem z [...] r. (nr [...]), na które A. K. i B. S. złożyły skargę do Sądu (sprawa I SA/Wa 375/14). Stosownie do art. 50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "ppsa"), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, uprawnione ustawą podmioty działające na prawach strony, jak też inne podmioty, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. "Interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu występuje wtedy, gdy ma oparcie w przepisach prawa. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa materialnego. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. O istnieniu legitymacji do wniesienia skargi decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd zgodności zaskarżonego aktu z obiektywnym stanem prawnym. Interes prawny we wniesieniu skargi powinien być rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. Sąd analizując sprawę pod kątem ustalenia interesu prawnego A. K. do wniesienia skargi ustalił, że nie posiada ona legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. W toku postępowania egzekucyjnego nie zostały nałożone na A. K. żadne obowiązki. Jak wyżej wskazano, jest ona adresatem innych postanowień zapadłych w wyniku złożenia przez nią skargi w trybie art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Jak wynika z art. 29 § 1 wyżej powołanej ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Natomiast tytuł wykonawczy zawiera m. in. wskazanie imienia i nazwiska zobowiązanego i jego adresu (art. 27 § 1pkt 2) ustawy egzekucyjnej). Z kolei definicja zobowiązanego zawarta jest w art. 1a pkt 20) ustawy. Jest to m.in. osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Tytuł wykonawczy ma więc zasadnicze znaczenie dla prowadzenia egzekucji, gdyż stanowi podstawę zastosowania środków egzekucyjnych; jest szczególnym dokumentem urzędowym warunkującym wszczęcie egzekucji. Wskazuje on tożsamość zobowiązanego i treść obowiązku podlegającego egzekucji. Jak wynika z akt sprawy, tytuł wykonawczy z [...] r. został wystawiony jedynie na B. S. . Wcześniej właśnie do niej, a nie do skarżącej A. K. , skierowano upomnienie z [...] r. wzywające do wydania nieruchomości. Również postanowienie Wojewody [...] z [...] r., wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, skierowane zostało do B. S. . Adresatem żadnego z wyżej wskazanych aktów (poza postanowieniami rozpoznającymi skargę), ani osobą zobowiązaną na podstawie tytułu wykonawczego nigdy nie była skarżąca A. K. . Postępowanie egzekucyjne wobec tej skarżącej nigdy nie zostało wszczęte. Nie były więc podejmowane w stosunku do niej żadne czynności egzekucyjne, nie wystawiono wobec A. K. jako osoby zobowiązanej tytułu wykonawczego. Zatem, z przyczyn wyżej wskazanych, powoływanie się przez skarżącą K. na przymiot strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji nie może być skuteczne. Z powyższych przyczyn skarżąca A. K. nie ma interesu prawnego do złożenia skargi na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] r. nr [...], albowiem adresatem jego jest jedynie B. S. . Niezasadna jest także skarga B. S. . Podnieść należy, że zarzuty jej skargi koncentrują się wokół osoby A. K. i dotyczą nie uznania skarżącej A. K. za zobowiązaną w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy egzekucyjnej, nie doręczenia jej tytułu wykonawczego. Jednakże zarzuty te z przyczyn wyżej omówionych są niezasadne, gdyż nie naruszony został przepis art. 28 kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego lub egzekutora W ramach skargi wniesionej na podstawie wyżej wskazanego przepisu można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Dlatego podnoszenie przez skarżącą B. S. w ramach skargi z art. 54 ustawy egzekucyjnej zarzutów dotyczących nie uznania A. K. za zobowiązaną i nie wystawienia wobec niej tytułu wykonawczego nie może być skuteczne. Nie mieszczą się one bowiem w dyspozycji art. 54 wyżej wskazanej ustawy i mogły być podstawą innych środków zaskarżenia. Zważyć należy, że B. S. była reprezentowana w postępowaniu egzekucyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik, powołując się na przepis art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej, nie wskazał, które czynności zostały przeprowadzone wadliwie i na czym ewentualna wadliwość miałaby polegać. Trafne jest stanowisko organu, że czynności egzekucyjne zostały przeprowadzone prawidłowo. Postanowieniem z [...] r. Wojewoda [...] na podstawie art. 141 i art. 143 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł w stosunku do B. S. o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci odebrania nieruchomości. Zgodnie z art. 141 ustawy, jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu lub pomieszczenia, w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu (pomieszczenia) wierzycielowi. Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Natomiast art. 143 § 1 ustawy stanowi, że egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu: 1. odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32; 2. postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Trafnie organ uznał, że powyższe przepisy nie zostały naruszone. Jak wynika z akt sprawy oraz załączonych do sprawy I SA/Wa 2488/13 akt administracyjnych (które Sąd dopuścił jako dowód w sprawie), Wojewoda [...] postanowieniem z [...] r. wezwał skarżącą B. S. do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego wystawionego w tym dniu. Postanowienie i odpis tytułu wykonawczego doręczony został właścicielce nieruchomości [...] r. Wobec nie wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego Wojewoda wydał postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego – przymusowego odebrania nieruchomości. Przebieg czynności egzekucyjnej został przedstawiony w protokole z czynności egzekucyjnych z [...] r. Skarżąca B. S. była obecna podczas tych czynności, co wynika z treści protokołu. Niezasadne są wiec zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 143 ustawy egzekucyjnej. Odnośnie zarzutu, że decyzja Wojewody [...] z [...] r. o zezwoleniu na realizację inwestycji nie była ostateczna, a wobec tego egzekucja nie powinna być prowadzona, to wskazać należy, że decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 28 i 77 kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej, polegające na nie doręczeniu A. K. odpisu tytułu wykonawczego, gdyż wobec A. K. tytuł nie został wystawiony, nie posiadała przymiotu strony (nie była osobą zobowiązaną) w postępowaniu egzekucyjnym i nie była adresatem zaskarżonego postanowienia. Ubocznie należy podnieść, że postępowanie egzekucyjne ma szczególny charakter, gdyż jest ono ukierunkowane na szybkie i efektywne działanie polegające na przymusowym wyegzekwowaniu obowiązku. Dlatego przepisy kpa stosuje się do niego odpowiednio, a nie wprost. Organy prawidłowo rozpoznały zebrane w sprawie dowody w zakresie koniecznym do wydania zaskarżonego postanowienia i wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Wobec tego zaskarżone postanowienie nie narusza art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.