I SA/Wa 378/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Monika Sawa, , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1969 r. nr [...] odmawiającej ustanowienia na rzecz dotychczasowych właścicieli użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...], nr dominialny [...], [...]", rej. hip. [...], w zakresie działki ewid. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji dekretowej z [...] listopada 1969 r. w części dotyczącej działki ewid. nr [...] (o pow. [...] m²), położonej od osi ul. [...] oraz stwierdził nieważność ww. decyzji w części dotyczącej działki ewid. nr [...] (o pow. [...] m²), położonej od ul. [...]. Organ nadzoru uznał, że orzeczenie dekretowe jedynie w części zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Ustalono bowiem, że przeznaczenie gruntu przedmiotowej nieruchomości w części dotyczącej działki ewid. nr [...] o pow. [...] m² położonej od osi ul. [...] w planie zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji lokalizacyjnej pod drogę - ul. [...], było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niej przez dotychczasowych właścicieli, natomiast grunt przedmiotowej nieruchomości w części dotyczącej działki ewid. nr [...] o pow. [...] m² położonej od strony ul. [...], przeznaczony w planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny przemysłowo-składowe scalone mógł być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem przez dotychczasowych właścicieli. K. K. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją w części dotyczącej działki ewid. nr [...] o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...]. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji w zaskarżonej części jest prawidłowa. Organ nadzoru przytoczył przepisy kpa i zasady dotyczące postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i zaznaczył, że aktualne pozostają ustalenia organu pierwszej instancji, że obecnie opisana wyżej nieruchomość [...] znajduje się w obrębie [...], a w jej skład wchodzą działki ewid. nr [...] cz., [...] cz. (droga - ul. [...]), będące własnością [...], a także działka ewid. nr [...] cz. (uprzednio nr [...] cz. - droga - ul. [...]) będąca własnością Skarbu Państwa. Aktualne pozostają również ustalenia dotyczące stron postępowania nadzorczego. Minister wskazał, że przedmiotowe postępowanie dotyczy jedynie części nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, tj. części działki ewid. nr [...] o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...], bowiem w tym zakresie złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nadzoru podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość [...], stanowiąca własność W. K. i W. J., objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. owłasności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W dniu 30 września 1948 r. do Wydziału Polityki Budowlanej Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek dawnych właścicieli o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], nr hip. [...]. Wniosek został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 7 ust. 1 dekretu. Prezydium Rady Narodowej w [...] decyzją z [...] listopada 1969 r. odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...]. Odmowę uzasadniono przeznaczeniem terenu nieruchomości pod urządzenia komunikacyjne na podstawie lokalizacji szczegółowej z [...] lipca 1968 r. nr [...] dotyczącej przebudowy ul. [...]. Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania. Organ nadzoru zaznaczył, że zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu, gmina zobowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (następnie - na mocy przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju - planu zagospodarowania przestrzennego). Odmowa przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (następnie użytkowania wieczystego) do gruntu na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. była dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli organ orzekający w sprawie wyraźnie i jednoznacznie ustalił przeznaczenie gruntu na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie stwierdził, że korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu wynikającym z tego planu. Minister podkreślił, że organ nadzorczy dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 kpa, powinien uwzględnić przepisy prawne powołane w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji, w tym przypadku art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r., jak i przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, tj. art. 54 w związku z art. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (wyrok NSA z 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1383/10). Organ wskazał, że ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94 ze zm.) powiększyła katalog przesłanek uzasadniających odmowę przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego, ale nie zmieniła pierwotnych, dekretowych podstaw uzasadniających tę odmowę. Odmowa mogła bowiem nastąpić, oprócz podstawy dekretowej także wtedy, jeżeli grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej, na cele obrony państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a także do planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego oraz zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego (art. 54 w zw. z art. 3 ww. ustawy). Przy czym niepowołanie w decyzjach dekretowych wprost art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nie zmienia faktu, że przepis ten obowiązywał w dniu wydania decyzji dekretowych i musi być brany pod uwagę w postępowaniu nadzorczym. Minister zaznaczył, że na terenie [...] niemożliwe było prowadzenie postępowania wywłaszczeniowego w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r., bowiem zgodnie z art. 1 dekretu wszelkie grunty na obszarze [...], przeszły na własność gminy [...], a po wejściu w życie ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej stały się własnością Skarbu Państwa. Z punktu widzenia ustawy z dnia 12 marca 1958 r. niemożliwe było zatem wywłaszczenie nieruchomości będącej już własnością Skarbu Państwa. W ramach postępowania nadzorczego zachodziła potrzeba wyjaśnienia jakie były ustalenia planu i czy zachodziły podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego, a jeśli decyzje dekretowe wydano z naruszeniem prawa, to czy naruszenie to ma charakter rażący. Minister podkreślił, że organ dekretowy badając przesłanki przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) powinien odnieść się do obowiązującego planu. Takim planem, jak ustalono w postępowaniu nadzorczym, był dla przedmiotowej nieruchomości w dacie wydania zaskarżonej decyzji Ogólny Plan Zabudowania [...] na rok 1985, zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] Nr [...] z [...] lipca 1969 r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej m.st. Warszawy Nr 15, poz. 94 z 20 listopada 1969 r. Zdaniem organu nadzoru wskazany plan zagospodarowania przestrzennego stanowił spójne założenie urbanistyczne. Zgodnie z zaznaczonymi na planie liniami rozgraniczającymi tereny przedmiotowej nieruchomości [...] w zakresie części obecnej działki ewid. nr [...] (dotychczas [...]) o pow. [...] m², przeznaczone były pod ulice ruchu ekspresowego, pospiesznego i normalnego, wg klas - ruch pospieszny, klasa I (PI) (opinie geodezyjne uprawnionego geodety A. G. z [...] maja 2016 r. i [...] lipca 2016 r.). Nieruchomość położona przy ul. [...] - obecna część działki ewid. nr [...] (d. [...]) o pow. [...] m² - została ponadto objęta decyzją o lokalizacji szczegółowej z [...] lipca 1968 r. nr [...] dotyczącą przebudowy ul. [...] na odcinku [...] (opinia geodezyjna uprawnionego geodety A. G. z [...] lipca 2016 r.). Funkcje określone w planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny pod ulice zostały zatem skonkretyzowane dla przedmiotowej nieruchomości w części dotyczącej działki ewid. nr [...] (d. [...]) o pow. [...] m² w decyzji z [...] lipca 1968 r. pod rozbudowę ul. [...]. W ocenie Ministra organ dekretowy zasadnie zatem uznał, że dotychczasowi właściciele nie mogli korzystać z przedmiotowej nieruchomości w części dotyczącej obecnej działki ewid. nr [...] o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...], bowiem plan zagospodarowania przestrzennego oraz ww. decyzja lokalizacyjna przeznaczała przedmiotowy grunt pod rozbudowę ul. [...]. Tym samym - w ocenie organu nadzoru - organ dekretowy przeprowadził niezbędne postępowanie wyjaśniające w zakresie przedmiotowej nieruchomości. Rozstrzygnięcie oparto na obowiązujących wówczas założeniach planistycznych dla tego terenu objętego decyzją lokalizacyjną z [...] lipca 1968 r. na przebudowę ul. [...]. W podjętych działaniach organu dekretowego nie można dopatrzeć się naruszeń prawa uzasadniających usunięcie w zaskarżonym przez wnioskodawczynię zakresie decyzji z [...] listopada 1969 r. z obrotu prawnego. W świetle powyższego Minister stwierdził, że zasadnie organ dekretowy odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego do ww. części gruntu przedmiotowej nieruchomości, nie naruszając w sposób rażący ani art. 7 ust. 2 dekretu, ani art. 54 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Decyzja z [...] listopada 1969 r. w zaskarżonej części, nie narusza rażąco prawa. W toku prowadzonego postępowania nadzorczego nie stwierdzono również, aby kwestionowana decyzja była obciążona innymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. K. K. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a w konsekwencji również naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez niedostateczne rozpatrzenie okoliczności faktycznych sprawy i w efekcie ponowne ustalenie, a nawet powielenie ustaleń dokonanych w ramach postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2019 r., że organ dekretowy przeprowadził niezbędne postępowanie wyjaśniające w zakresie części ww. nieruchomości [...] dotyczącej działki ewid. nr [...] o pow. [...] m² pod względem możliwości dalszego pogodzenia korzystania z ww. nieruchomości przez jej dotychczasowych właścicieli, z funkcją zapisaną w planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym, że decyzja organu dekretowego została wydana zgodnie z przepisami prawa i brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z [...] kwietnia 2019 r. w zaskarżonej części, podczas gdy decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu grantów na obszarze m.st Warszawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakt przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne, tj. pod ulice ruchu ekspresowego, pospiesznego i normalnego, co zostało następnie skonkretyzowane w decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] lipca 1968 r., wykluczał możliwość przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej na podstawie ww. dekretu, a w konsekwencji uznanie, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości [...] w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] (obecnie [...]) o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...], byłoby sprzeczne z przeznaczeniem ww. gruntu określonego w obowiązującym ówcześnie planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] kwietnia 2019 r. w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1969 r. w części dotyczącej działki ewi. nr [...] (obecnie [...]) o pow. [...] m², położonej od osi ul. [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi w całości wniesiono jednocześnie o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z [...] listopada 1969 r. ww. części. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowana w niniejszej sprawie przez Sąd decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności - dlatego podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że fundamentalną zasadą procedury administracyjnej jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok SN z dnia 1 stycznia 1991 r. sygn. akt III ARN 41/90 OSAP nr 11). Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo - tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Artykuł 156 § 1 k.p.a. enumeratywnie wymienia przesłanki, których zaistnienie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji . W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykształcił się pogląd, w myśl którego o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, wadliwość uzasadnienia ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Minister Rozwoju Pracy i Technologii [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy, w zaskarżonej części, decyzję organu I instancji, który odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] listopada 1969r., odmawiającej przyznania dotychczasowym właścicielom prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], w części dotyczącej działki nr [...] (obecnie nr [...]), z obrębu [...] o pow. [...] m². Sąd w pełni akceptuje ustalenia i oceny dokonane przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a także podziela przedstawioną w nim argumentację. Nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego pełnego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia. Minister trafnie dostrzegł, że w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia z [...] listopada 1969 r. teren spornej nieruchomości objęty Ogólnym Planem Zabudowania miasta [...] na rok 1985, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] w dniu [...] lipca 1969 r., został przeznaczony pod ulice ruchu ekspresowego, pospiesznego i normalnego, co z gruntu wyłączało możliwość pozytywnego rozpoznania wniosku dekretowego. Jednocześnie organ zasadnie zauważył, że odmowa dekretowa znajdowała także uzasadnienie w przeznaczeniu omawianej nieruchomości na przebudowę ul. [...], na odcinku [...], w oparciu o decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] lipca 1968 r. Istotnym jest bowiem, że w dacie wydania kontrowanego obecnie orzeczenia dekretowego obowiązywał art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (w pierwotnym brzmieniu ustawy), stanowiąc także, obok dekretu Bieruta, podstawę tego rozstrzygnięcia. Przepis art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. (art. 54 ust. 1 wg tekstu jednolitego Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) przewidywał, że poprzedniemu właścicielowi gruntu [...], który na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo użytkowania wieczystego tego gruntu stosownie do przepisów dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2, także że ze względu na cele określone w art. 3 ustawy z 1958 r. (który z kolei przewidywał m.in. że na obszarze miasta może być również wywłaszczona nieruchomość lub kompleks nieruchomości niezbędny dla planowej realizacji na ich terenie budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego). Podkreślenia wymaga, że w świetle uchwały 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008r. I OPS 5/08 rozstrzygnięcie o roszczeniach dekretowych następowało na podstawie dekretu warszawskiego ale także z uwzględnieniem innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu, w tym przypadku przepisu ustawy wywłaszczeniowej z 12 marca 1958 r. Powyższe oznacza, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomości stanowiącej część działki nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m², położonej przy ul. [...] oraz w decyzji lokalizacyjnej z [...] lipca 1968 r. pod drogi, było nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niej przez dotychczasowych właścicieli. Trafnie wskazały organy obu instancji, że zarówno w dacie wydania kontrolowanej decyzji jak i obecnie brak jest prawnej możliwości urządzenia drogi publicznej na gruncie stanowiącym własność prywatną. Ustawa z 29 marca 1962 r. o drogach publicznych przesądzała, że budowa, ochrona i utrzymanie dróg publicznych należała do organów administracji państwowej na czele których stał Minister Komunikacji ( art. 15 i art. 13 ust.) Nie ma, zdaniem Sądu, znaczenia wskazana w skardze okoliczność, że kwestionowana decyzja dekretowa jest krótka, nie opisuje całości istotnego dla rozstrzygnięcia materiału dowodowego, nie przywołuje nazwy planu a jej uzasadnienie jest lakoniczne, co zdaniem skarżącej przesądza o jej wadliwości. Zaznaczenia wymaga, że przeprowadzone postępowanie nadzorcze dotyczyło postępowania administracyjnego przeprowadzonego i zakończonego ponad 50 lat temu a zatem w okresie, gdy obowiązywały zupełnie inne niż obecnie standardy stanowienia i stosowania prawa. Wymagania odnośnie kształtu i treści decyzji, powinny być zatem oceniane proporcjonalnie do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydawania takiej decyzji a nie z daty dokonywania jej kontroli czy analizy. To oznacza, że w przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie decyzji w oparciu o wskazaną w niej podstawę prawną, brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności jedynie z uwagi na krótkie lub niewyczerpujące uzasadnienie. Analiza powyższego prowadzi zatem do wniosku, że w sprawie niniejszej Minister prawidłowo ustalił, że nie było podstaw do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do spornej działki na rzecz poprzednich właścicieli nieruchomości, co oznacza, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem art. 7, 8, 12, 15, 77 i 80 k.p.a. Wnikliwie i rzetelnie zgromadził materiał dowodowy, a rozstrzygnięcie oparł na jego prawidłowej ocenie pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Sąd również z urzędu nie stwierdził naruszenia prawa, które nakazywałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.