I SA/Wa 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., stwierdzającą, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...], w części stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości zabudowanej położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...] (obecnie KW [...]), prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w K., wydana została z naruszeniem prawa. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Powiat [...] wniósł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że zachodzi realne niebezpieczeństwo wystąpienia po stronie powiatu szkody majątkowej w związku z roszczeniem o odszkodowanie za sporną nieruchomość, która została przez powiat sprzedana na rzecz osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, Lex nr 741834). Wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a zatem nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie. Wobec powyższego rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. post. NSA z 6.02.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Wniosek powinien więc zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania wskazanych wyżej aktów. W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został wniosek, podniesione zostały zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Nie wykazano w niej jednak żadnych z okoliczności określonych w art. 61 § 3 Ppsa, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że w wykonaniu zaskarżonej decyzji "zachodzi realne niebezpieczeństwo wystąpienia po stronie powiatu szkody majątkowej w związku z roszczeniem kierowanym przez spadkobierców A. P. wobec powiatu o odszkodowanie za sporną nieruchomość", co zdaniem Sądu nie daje możliwości zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Decyzja, o której wstrzymanie wnosi skarżący nie nakłada na niego bezpośrednio określonych kosztów, ani nie zobowiązuje jego do ponoszenia wydatków. Realne niebezpieczeństwo wystąpienia szkody majątkowej, na które powołuje się skarżący w uzasadnieniu wniosku nie zostało w żaden sposób wykazane. Podkreślić także trzeba, że negatywne konsekwencji finansowe, mają co do zasady charakter odwracalny. W świetle powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.