I SA/Wa 402/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przewrócenia terminu do wniesienia wniosku oddala skargę. I. K. (dalej: skarżąca) pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...], związanej z lokalem mieszkalnym nr [...] oraz miejscem postojowym nr [...], jest nieuzasadnione. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent [...] pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wypowiedział użytkownikowi wieczystemu opłatę z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], położonej w W. przy ul. [...], związanej z lokalem mieszkalnym nr [...] oraz miejscem postojowym nr [...], a co za tym idzie użytkownik wieczysty otrzymał propozycję wnoszenia od dnia 1 stycznia 2016 roku opłaty rocznej w nowej wysokości. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. I. K. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym przedmiotowej nieruchomości, jest nieuzasadnione. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jest osobą starszą i schorowaną i nie wiedziała, że może wnieść wniosek, dopiero sąsiadka poinformowała ją o możliwości zaskarżenia wypowiedzenia z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżąca na dowód swojego złego stanu zdrowia przedłożyła: zaświadczenie o leczeniu się od dnia [...] kwietnia 2005 r. w Przychodni Zdrowia [...], odpis skrócony aktu zgonu męża z dnia [...] marca 2015 r., kartę informacyjną [...] z dnia [...] listopada 2015 r. dotyczącą wykonania w tym dniu badania endoskopowego, dokument potwierdzający odbytą w dniu [...] października 2012 r. konsultację gastroenterologiczną, kartę informacyjną z dnia [...] lipca 2011 r. wskazującą na rozpoznanie u skarżącej choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa i stawów obwodowych oraz kartę informacyjną z dnia [...] czerwca 2015 r. również wskazującą na rozpoznanie u skarżącej choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa i stawów obwodowych W dniu [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przeprowadziło rozprawę administracyjną, podczas której nie doszło do zawarcia ugody. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...], odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia ww. wniosku. Organ zaznaczył, że przedmiotowe wypowiedzenie zostało doręczone użytkownikowi wieczystemu prawidłowo w dniu 9 listopada 2015 r. (o czym świadczy własnoręczny podpis wraz z datą otrzymania na kopii zwrotnego poświadczenia odbioru, znajdującej się w aktach sprawy), więc termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 9 grudnia 2015 r. Natomiast wniosek I. K. o przywrócenie terminu został wniesiony osobiście do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 21 grudnia 2015 r. Zdaniem Kolegium skarżąca, pomimo przedstawienia szeregu zaświadczeń lekarskich, nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku. Sama wskazała, że nie przeczytała wypowiedzenia, a dopiero sąsiadka poinformowała ją o możliwości jego zakwestionowania. Organ uznał, że zaistniała sytuacja nie była nagła, a skarżąca powinna zadbać o należyte prowadzenie swoich spraw, tym bardziej, że w wypowiedzeniu z dnia [...] listopada 2015 r. zawarte było wyraźne pouczenie o możliwości wniesienia środka zaskarżenia, miejscu jego wniesienia i terminie. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wymienioną na wstępie skargę. Skarżąca wskazała, że uchybiła terminowi do wniesienia przedmiotowego wniosku z uwagi na jej zły stan zdrowia psychicznego, związany z depresją i śmiercią męża. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odmawiające I. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym przedmiotowej nieruchomości jest nieuzasadnione. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "Kpa"), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a przy tym jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W ocenie Sądu, przytoczone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Kolegium w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowe. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku. Wskazała we wniosku, że nie przeczytała wypowiedzenia, a dopiero sąsiadka poinformowała ją o możliwości jego zakwestionowania. Zdaniem Sądu przedłożone przez skarżącą zaświadczenia lekarskie i karty informacyjne nie stanowią podstawy do uznania, że nie mogła ona wnieść w terminie wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym przedmiotowej nieruchomości, jest nieuzasadnione. Z dat wystawienia poszczególnych zaświadczeń i kart informacyjnych wynika, że nie dotyczyły one okresu bezpośrednio poprzedzającego okres, w którym skarżąca powinna złożyć przedmiotowy wniosek. Fakt choroby nie jest równoznaczny z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę, osobiście lub przez osobę trzecią, bądź wynajęty podmiot (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1087/05; z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1162/08; z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2175/10; z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 278/11). Zatem nie każda choroba bądź niedyspozycja zdrowotna wywołuje obiektywną niemożliwość dokonania czynności procesowej i uzasadnia przywrócenie terminu. Podobnie podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku nie może stanowić również informacja o śmierci męża, który zmarł ok. 8 miesięcy przed datą otrzymania wypowiedzenia. Sąd podziela też stanowisko organu, który uznał, że zaistniała sytuacja nie była nagła, a skarżąca powinna zadbać o należyte prowadzenie swoich spraw, tym bardziej, że w wypowiedzeniu z dnia [...] listopada 2015 r. zawarte było wyraźne pouczenie o możliwości wniesienia środka zaskarżenia, miejscu jego wniesienia i terminie. Reasumując stwierdzić należy, że organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie naruszył prawa oceniając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że podwyższenie opłaty z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym przedmiotowej nieruchomości, jest nieuzasadnione. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.