I SA/Wa 404/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Bogdan Wolski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa nieruchomości oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. części nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił potwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. części przedmiotowej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [..] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Gmina S. złożyła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy uznał, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Minister przywołał treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) i stwierdził, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie powołanego art. 73 ust. 1 uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek: zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, braku przysługiwania własności Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r., zaś niespełnienie którejkolwiek z nich skutkuje wydaniem decyzji odmownej. W ocenie organu z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość położona w S. w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność E. i P. P., co potwierdza umowa dożywocia z dnia [...] października 1992 r. Rep [..] oraz odpis księgi wieczystej Kw [...] znajdujący się w aktach sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że kolejną przesłanką z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest zajętość nieruchomości pod drogę publiczną. Należy jednak wskazać, że w/w przepis dotyczy jedynie tych nieruchomości, które zostały zajęte pod drogi publiczne, nie zaś pod jakiekolwiek drogi istniejące na gruncie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zgodnie zaś z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie - z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Brak zaliczenia do jednej z kategorii dróg publicznych oznacza, że dana droga nie jest drogą publiczną, lecz drogą wewnętrzną (art. 11 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.). Sformułowanie zawarte w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których istnieje droga, którą zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym zdarzenie to musiało mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Przy czym w świetle przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (drogi publiczne) następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej (od dnia 27 maja 1990 r. w drodze zarządzenia wojewody), ogłoszonej w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Jednocześnie organ zauważył, ze ogólna dostępność drogi nie przesądza jej statusu prawnego, a drogi ogólnodostępne nie posiadające statusu drogi publicznej stanowią drogi wewnętrzne, nie objęte regulacją art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Minister podkreślił, że w zaświadczeniu wydanym przez Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] stwierdzono, że działki o numerach ewidencyjnych [...] położone w S., obręb S., w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowały się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową ([..]) - stanowiły drogi wewnętrzne ogólnodostępne i nie posiadały kategorii i numeru drogi publicznej. Zatem z powyższego wprost wynika, że przedmiotowe działki nie były zaliczone w dniu 31 grudnia 1998 r. do kategorii dróg publicznych. Ponadto w aktach sprawy brak jest także innych dokumentów świadczących o zaliczeniu tychże dróg do kategorii dróg publicznych. Dokumentów takich nie przedłożyła również Gmina S., będąca w niniejszej sprawie wnioskodawcą. Wobec powyższego Minister podniósł, że Gmina S. nie udokumentowała, że przedmiotowe działki były w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod drogę publiczną. Nie została zatem spełniona jedna z przesłanek z art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Ponadto organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące przeprowadzenia przez organ wojewódzki postępowania w sposób niekompletny i pobieżny. Za niezasadne i nic nie wnoszące do sprawy uznał również żądanie uwzględnienia podziałów nieruchomości i przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przeprowadzenia dowodów z akt księgi wieczystej oraz z przesłuchania świadków. Zdaniem organu odwoławczego dokumenty znajdujących się w aktach sprawy, m.in. odpis z księgi wieczystej oraz zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy S., były wystarczające do stwierdzenia przez Wojewodę [...], że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiły własność osób fizycznych i że w tym dniu były zajęte pod drogi wewnętrzne niestanowiące dróg publicznych. Zatem wnioskowany przez odwołującą się gminę dowód z akt księgi wieczystej [...] dowód z zeznań świadków na okoliczność przynależności drogi do kategorii dróg publicznych jest całkowicie chybiony. O zaliczeniu danej drogi do kategorii dróg publicznych decyduje bowiem stosowny akt normatywny, nie zaś informacja zawarta w aktach ksiąg wieczystych ani subiektywna opinia świadków o istnieniu bądź też nieistnieniu tego aktu. Dla potrzeb niniejszego postępowania nieistotne są także podziały przedmiotowych nieruchomości. Dodatkowo Minister wskazał, że organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji nie był obowiązany odnosić się do kolejnej przesłanki, tj. władztwa publicznoprawnego. Niespełnienie bowiem choćby jednej z przesłanek wymienionych w powołanym art. 73 skutkuje koniecznością wydania decyzji odmownej, gdyż wszystkie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie została spełniona jedna z istotnych przesłanek wymienionych w art. 73, a mianowicie nieruchomość nie była w tym dniu zajęta pod drogę publiczną, nie mogło dojść do nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego ww. nieruchomości w trybie tego przepisu. Mając powyższe na uwadze Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [..] z dnia [...] stycznia 2010 r. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 78 § 2 i art. 75 § 1 kpa w każdym przypadku w związku z art. 7 kpa poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącą w zakresie, w jakim dowody te i wnioski zmierzały do ustalenia przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną i poprzestanie na rażąco błędnym stanowisku, że to strona winna przedstawić organowi cały materiał dowodowy, a organ nie jest obowiązany do podejmowania w tym zakresie czynności z urzędu, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 kpa w związku z art. 40 § 2 kpa w związku z art. 140 kpa, poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego pisma informującego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądać, co pozbawiło stronę reprezentowaną przez fachowego pełnomocnika prawa do czynnego udziału w postępowania i zajęcia końcowego stanowiska w sprawie, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 oraz art. 8, art. 9 i art. 11 kpa w zakresie w jakim uniemożliwia kontrolę decyzji przez Sąd administracyjny, poprzez rażącą lakoniczność uzasadnienia i ograniczenie jego treści do rekapitulacji toku postępowania, bez dokonania oceny odmowy przeprowadzenia i bez oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego, a poprzestanie na rażąco błędnym spostrzeżeniu, że to strona postępowania administracyjnego ponosi negatywne skutki braków postępowania dowodowego, w sytuacji gdy to organ (także organ II instancji wobec braku systemu prekluzji) jest zobowiązany z urzędu do całościowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 80 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2008 r. i zaniechanie dokonania oceny wskazanego dokumentu w związku z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez przyjęcie, że części nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako działka nr [...] nie spełniają kryterium "zajęcia pod drogę publiczną" na dzień 31 grudnia 1998 r. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa normatywne przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby grunty nie stanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością. Jako, że norma art. 73 jest normą wyjątkową, gdyż stanowi o wywłaszczeniu ex lege ustawowo określonej kategorii nieruchomości, przesłanki te muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. Wynika to m.in. z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 r. sygn. P5/99 (OTK 2000/2/60), w którym Trybunał orzekł o zgodności art. 73 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. z art. 21 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; zm. z 1998 r. Nr 147, poz. 962). Trybunał odwołując się do normatywnego wzorca wyrażonego w art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; zm. z 1998 r. Nr 147, poz. 962, zd. 2) podkreślał, że dopuszczalne jest pozbawienie własności, jednakże wyłącznie dla realizacji celu o charakterze publicznym i tylko w wypadkach oznaczonych przez ustawę oraz ogólne zasady prawa międzynarodowego. Przesłanki wskazane w art. 73 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, a ponadto chodzi o nieruchomości nie stanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Prowadząc zatem postępowanie w trybie art. 73 powołanej ustawy organ orzekający bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Niespełnienie którejkolwiek przesłanki wyklucza możliwość wydania przez organ decyzji deklaratoryjnej, potwierdzającej stan zaistniały z mocy samego prawa. W jednolicie ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawarte w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono w trybie i na zasadach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie tekst jednolity z 2007 r. Dz. U. Nr 19, poz. 115, ze zm.) do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Ustawa z 13 października 1998 r. w żadnym przepisie nie wyjaśnia pojęcia drogi publicznej, a zatem wyjaśnienia znaczenia tego pojęcia należało poszukiwać w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Art. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z przepisu tego bezspornie wynika, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga zyskała taki status, musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Przy czym, gdy chodzi o art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. chodzi o stan istniejący (zastany) w dniu 31 grudnia 1998 r. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość obejmująca działki nr [...] na dzień 1 stycznia 1999 r. była hipoteczną własnością osób fizycznych i została na niej urządzona droga. Problem w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy droga ta w dniu 31 grudnia 1998 r. była drogą publiczną, w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Jak zaś prawidłowo ustalił w rozpatrywanej sprawie organ I instancji droga urządzona m.in. na przedmiotowych działkach na dzień 1 stycznia 1999 r. nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zaliczona w sposób formalny do żadnej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ustawy o drogach publicznych. Fakt ten potwierdza ustalenie organu, że "wskazane w zaświadczeniu ulice nie figurują w Uchwale nr [...] Wojewódzkiej rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie województwa [...] do kategorii dróg gminnych i lokalnych miejskich..." (k-88 akt adm.) oraz zaświadczenie wydane przez Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], w którym Burmistrz S. zaświadczył, że "działki o numerach ewidencyjnych [...] położone w S., obręb S., w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdowały się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową ([...]) - stanowiły drogi wewnętrzne ogólnodostępne i nie posiadały kategorii i numeru drogi publicznej" (k-87 akt adm.). Oznacza to, że z zebranego przez organ I instancji w rozpatrywanej sprawie materiału wynika, że przedmiotowe drogi (ulice: [...]) nie są drogami publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ponieważ nie zostały w trybie określonym w tej ustawie zaliczone do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Jeśli zaś przed 1 stycznia 1999 r. ulica nie była zaliczona do kategorii dróg publicznych, to oznacza, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających warunkujące możliwość przejęcia posiadanych we władaniu jednostki samorządu terytorialnego przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę. Sama bowiem okoliczność, że nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. i wcześniej pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, była przeznaczona na drogę i była wykorzystywania jako droga ogólnodostępna, nie wystarcza do nabycia z mocy samego prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, jeżeli nieruchomość nie jest zajęta pod drogę mającą status drogi publicznej, a więc zaliczoną do jednej z kategorii dróg. O tym, jakie drogi są drogami publicznymi, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a nie ustalenia faktyczne stwierdzające, że droga jest faktycznie wykorzystywana jako droga publiczna, ogólnodostępna. Nie chodzi więc tutaj o każdą drogę, lecz tylko o drogi mające określony status formalny. Takie stanowisko wyrażone zostało w wielu orzeczeniach sądowych (np. wyrok SN z 26 lutego 2002 r. sygn. akt ICKN 727/00, publ. LEX nr 54469, wyrok NSA z 23 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1360/08, publ. LEX nr 595096, wyrok NSA z 30 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 513/00, publ. LEX nr 54529, wyrok NSA z 21 sierpnia 2002 r. sygn. akt I SA 1441/00, publ. LEX nr 137831, wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 901/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo również w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że dokumenty znajdujących się w aktach sprawy, m.in. odpis z księgi wieczystej oraz zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy S., były wystarczające do stwierdzenia przez Wojewodę [...] że przedmiotowe działki w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiły własność osób fizycznych i że w tym dniu były zajęte pod drogi wewnętrzne niestanowiące dróg publicznych, a żądanie przez skarżącą Gminę uwzględnienia podziałów nieruchomości i przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przeprowadzenia dowodów z podanych akt księgi wieczystej oraz z przesłuchania świadków jest w tej sytuacji zbędne. Podsumowując w ocenie Sądu organy I i II instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zarówno w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując materiał dowodowy w sprawie, jak również uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie ma powodów by wątpić w rzetelność i prawdziwość zebranych w sprawie materiałów dowodowych. Skarżący nie przedstawił zresztą, poza własnymi twierdzeniami, żadnych innych dokumentów, które podważałaby materiały znajdujące się w aktach sprawy, a tym samym stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na zakończenie wyjaśnić należy, że Sąd dostrzegł naruszenie przez organ II instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu określonej w art. 10 kpa, poprzez brak wezwana jej przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Jednakże w ocenie Sądu uchybienie przez Ministra temu przepisowi postępowania administracyjnego nie miało wpływu na merytoryczny wynik rozpatrzenia niniejszej sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Skarżący miał wiedzę o wszystkich okolicznościach sprawy, które organ I instancji zebrał w sprawie i uwzględnił wydając rozstrzygnięcie. Postępowanie odwoławcze w całości natomiast opierało się na materiale dowodowym zebranym dotychczas w sprawie. Organ odwoławczy nie podejmował żadnych dodatkowych działań procesowych, o których nie powiadomiłby skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.