I SA/Wa 418/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu zażalenia Z. W. na postanowienie Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z [...] października 2012 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania kosztów wykonania ekspertyzy i wyceny szkód spowodowanych powodzią, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy . W uzasadnieniu organ wskazał, że 15 lipca 2010 r. Z. W. zwróciła się do Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. o udzielenie pomocy z budżetu państwa w formie zasiłku celowego do [...] zł w związku ze zniszczeniem jej domu w czasie powodzi w 2010 r. Pismem z 28 lipca 2010 r. Kierownik MGOPS w G. zwrócił się do wnioskodawczyni o doręczenie potwierdzenia uszkodzeń budynku opisanych we wniosku. Wnioskiem z 20 września 2011 r. Z. W. zwróciła się o udzielenie pomocy finansowej oraz o zwrot poniesionych przez nią kosztów sporządzenia ekspertyzy i opinii technicznej w kwocie [...] zł. Decyzją z [...] stycznia 2012 r. [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. odmówił Z. W. przyznania zasiłku celowego z powodu nie potwierdzenia, że przyczyną wystąpienia szkód była powódź z maja i czerwca 2010 r. Powyższe orzeczenie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., które jednocześnie przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (decyzja z [...] kwietnia 2012 r. [...]). W decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Kolegium zwróciło uwagę, że z treści wniosku z 20 września 2011 r. nie wynika w sposób jednoznaczny, czy strona ubiega się jedynie o zwrot wydatków poniesionych na wykonanie ekspertyzy i opinii o stanie jej budynku mieszkalnego, czy też chodzi o inne jeszcze potrzeby. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. w oparciu o przepis art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4 , art. 8, art.11 ust. 2, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2, art.106 ust. 1 i 4 oraz art. 107 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2009 r. Dz. U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. W. odmówił przyznania jej zasiłku celowego w wysokości [...] zł na zwrot kosztów wykonania ekspertyzy i opinii technicznej, dokumentujących uszkodzenia budynku mieszkalnego przy ul. [...] nr [...] w D. w związku z powodzią, która miała miejsce w 2010 r. Na skutek złożonego odwołania decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że z pisma Z. W. wynika, że domaga się ona zwrotu kosztów wykonania ekspertyzy w wysokości [...] zł, uważając, że została zmuszona do jej wykonania przez organ I instancji. W ocenie Kolegium pismo to nie wskazywało, że intencją strony jest uzyskanie zasiłku celowego z pomocy społecznej, o którym mowa w art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Dlatego też SKO zaleciło, aby w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ jednoznacznie ustalił, czy żądając zwrotu kwoty [...] zł wnioskodawczyni domaga się zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, czy też orzeczenia o kosztach postępowania, o czym mowa w art. 264 kpa, czy też jest to samoistne żądanie o charakterze odszkodowawczym. W toku postępowania wyjaśniającego wnioskodawczyni złożyła oświadczenie z 17 sierpnia 2012 r. , w którym wyjaśniła m.in., że domaga się kwoty [...] zł jako zwrotu poniesionych przez nią kosztów ekspertyzy i wyceny wykonanej na polecenie organu zawarte w piśmie z 28 lipca 2010 r. Wyjaśniła, że sporządziła tę ekspertyzę na własny koszt, po czym dowiedziała się z pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 11 lipca 2011 r., że ekspertyzy winien przeprowadzić na własny koszt organ administracji, a nie osoba poszkodowana w czasie powodzi. Wnioskodawczyni powołała się przy tym na treść art. 262 kpa. Postanowieniem z [...] października 2012 r. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. odmówił Z.W. przyznania kwoty [...] zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów wykonania ekspertyzy i wyceny w sprawie z wniosku z 15 lipca 2010 r. o zasiłek celowy na remont budynku. W uzasadnieniu postanowienia organ przytoczył treść przepisu art. 262 kpa i wyjaśnił, że pismem z 28 lipca 2010 r. organ zwrócił się o doręczenie potwierdzenia uszkodzenia budynku przez powódź z maja 2010 r., ponieważ w wykazach powodziowych dostępnych pracownikom MGOPS w G. nie było ujawnionego budynku wnioskodawczyni. Organ zaznaczył nadto, że z pisma tego nie wynika, iż wnioskodawczyni została zobowiązana do wykonania ekspertyzy i wyceny uszkodzeń, a jedynie do wiarygodnego potwierdzenia powstałych wskutek powodzi uszkodzeń. W ocenie organu ekspertyza i opinia techniczna zostały sporządzone z inicjatywy Z. W. i na jej koszt. Dlatego też organ nie zaliczył wykonania ekspertyzy do kosztów postępowania związanych z dochodzonym zasiłkiem celowym, ponieważ nie była ona konieczna i uzasadniona. W złożonym zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji i przyznania jej zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Wskazała, że wykonała ekspertyzę i wycenę szkód na własny koszt na polecenie organu zawarte w piśmie z 28 lipca 2010 r. Odmowa przyznania zwrotu tych kosztów narusza, w jej ocenie, przepis art. 262 kpa. Zdaniem skarżącej żądanie "doręczenia potwierdzenia uszkodzeń budynku" oznacza, że organ żąda ekspertyzy, która ustali czy przyczyną powstania szkód była powódź z maja 2010 r., tym bardziej, że we wniosku o pomoc wszelkie uszkodzenia zostały opisane. Skarżąca odwołała się także do pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z 11 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wskazało, że zgodnie z art. 264 § 1 kpa jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Postanowienie wydawane jest zarówno gdy organ ustala koszty, jak i gdy odmawia ich przyznania. Organ powołał wyrok z 20 maja 2010 r. II OSK 880/09, Lex nr 597932 Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd podniósł, że w sprawie kosztów postępowania organ orzeka odrębnie, nie łącząc tego z załatwieniem sprawy w drodze wydania decyzji. W sprawie kosztów wydaje się zatem odrębne postanowienie, które ma samodzielny byt, ponieważ dotyczy kwestii incydentalnej. Postanowienie takie stosownie do art. 264 § 2 kpa wydawane jest "w sprawie kosztów postępowania", a więc zarówno wtedy, gdy organ ustala takie koszty, jak i wtedy gdy odmawia ich przyznania". Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 263 § 1 kpa do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2 kpa). Do kosztów tego rodzaju można zaliczyć koszty ekspertyz i wycen, jeżeli są one niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ podał, że stosownie do przepisu art. 262 § 1 kpa stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z winy strony (pkt 1), albo zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). W świetle powyższego unormowania organ rozstrzygający sprawę ponosi koszty postępowania, w tym koszty związane z zebraniem niezbędnego materiału dowodowego ale tylko wówczas, gdy ponoszenie tych kosztów wynika z ustawowej podstawy prawnej. W przeciwnym przypadku, koszty te - zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 kpa – obciążają stronę postępowania, w interesie której jest ono prowadzone. Innymi słowy – ponoszenie kosztów postępowania administracyjnego przez stronę nie musi wynikać ze szczególnej podstawy prawnej, poza art. 262 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast ponoszenie kosztów postępowania administracyjnego przez organ prowadzący to postępowanie – w przypadku postępowania prowadzonego w interesie strony – musi wynikać ze szczególnej normy prawnej. Ponoszenie tych kosztów przez organ orzekający nie wynika bowiem z faktu przyznania temu organowi kompetencji orzeczniczej. Organ wskazał, że takie stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1184/10, opubl. LEX nr 1082584, uznał, że organ orzekający ponosi koszty zebrania niezbędnego materiału dowodowego tylko wtedy, gdy ponoszenie tych kosztów wynika z ustawowej podstawy prawnej. W przeciwnym przypadku, koszty te, zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 kpa, obciążają stronę postępowania, w interesie której jest ono prowadzone. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że "ponoszenie kosztów sporządzenia opinii (...) przez organ orzekający nie wynika również z art. 7 kpa i z art. 77 § 1 kpa, ponieważ są to jedynie normy procesowe, zobowiązujące organ administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa), czemu ma służyć wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Należy bowiem odróżnić procesową rolę organu administracji do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego, i w tym celu wyjaśnienia stanu faktycznego za pomocą wszelkich dostępnych, ale i nakazanych przez ustawodawcę środków dowodowych, od istnienia materialnoprawnej podstawy prawnej zobowiązującej organ orzekający do ponoszenia kosztów prowadzonego postępowania, a w tym kosztów uzyskania niezbędnych dowodów dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Już bowiem z art. 262 § 1 pkt 2 kpa wynika, że stronę postępowania obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Przepis ten jednoznacznie więc stanowi, że koszty postępowania ponosi organ orzekający tylko wtedy, gdy wynika to z jego ustawowego obowiązku. Kolegium wyjaśniło, że wobec tego, iż postępowanie, w związku z którym strona domaga się zwrotu poniesionych kosztów, zostało wszczęte na jej wniosek i toczyło się w interesie wnioskodawczyni, to brak jest uzasadnienia dla żądania zwrotu tychże kosztów od organu pomocy społecznej. Brak jest bowiem unormowania ustawowego, które zobowiązywałoby ten organ do ponoszenia wydatków na przeprowadzenie ekspertyzy technicznej i opinii o uszkodzeniach budynku w związku z ubieganiem się o specjalny zasiłek celowy na likwidację skutków powodzi, które to dowody zostały sporządzone z inicjatywy strony i w jej interesie. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z 28 lipca 2010 r. organ I instancji nie nałożył na stronę obowiązku wykonania profesjonalnej ekspertyzy, a jedynie zwrócił się o doręczenie potwierdzenia uszkodzenia budynku przez powódź z maja 2010 r. Kolegium wzięło również pod uwagę, że postanowieniem z [...] listopada 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązał Z. i R. małżonków W. do dostarczenia w terminie 2 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia oceny technicznej przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zaistniały bowiem uzasadnione wątpliwości co do jakości robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Wykonując powyższe postanowienie [...] stycznia 2011 r. zobowiązani przedłożyli ostateczną wersję ekspertyzy stanu technicznego budynku. Na tej podstawie decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał inwestorom usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego. Postanowił również, że roboty budowlane należy wykonać zgodnie z wytycznymi ekspertyzy i opinii technicznej, stanowiących załącznik do decyzji. Ekspertyzę techniczną budynku, stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji PINB, na zlecenie Z. W. opracował W. spółka jawna z P. Natomiast opinie techniczną, stanowiącą załącznik nr 2 do decyzji PINB, sporządził mgr inż. T. L. Kolegium podkreśliło, że dokumenty te zostały zatem wykonane na skutek obowiązku nałożonego na stronę przez organ budowlany i stanowią załączniki do decyzji tego organu. Brak jest zatem uzasadnienia dla domagania się zwrotu kosztów sporządzenia tych dokumentów od organu pomocy społecznej, nawet jeżeli ekspertyza i opinia techniczna zostały przedłożone temu organowi do akt prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. W. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżanemu postanowieniu zarzuciła nie przestrzeganie ustawy o pomocy społecznej, wytycznych z MSWiA, jak również przepisów kpa, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzuciła: - nieprawidłowe wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy dotyczącej jej sytuacji, - błędne ustalenie, że organ budowlany PINB w P., a nie MGOPS w G. zobowiązał ją do wykonania ekspertyzy i wyceny szkód spowodowanych powodzią, - błędne przytoczenie przepisów prawa w uzasadnieniu postanowienia wydanego przez SKO w P., ponieważ przepisy te nie dotyczą jej sytuacji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że to kierowniczka Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. jako pierwsza, a nie organ budowlany, pismem z 28 lipca 2010 r. zmusiła ją do potwierdzenia uszkodzeń budynku. Skarżąca uważa, że była szantażowana tym, że jeżeli nie dostarczy potwierdzenia, to jej wniosek nie będzie rozpatrzony co, jej zdaniem, wynika z wyżej powołanego pisma. W ocenie skarżącej owe pismo, a także wniosek z 15 lipca 2010 r. stanowią podstawę do zwrotu poniesionych przez nią kosztów opinii, tym bardziej, że do chwili wykonania ekspertyzy decyzja nie była wydana. Skarżąca wskazała, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do żądania przedłożenia przez nią ekspertyz. Organ mógł bowiem zwrócić się w tej sprawie do rzeczoznawców Wojewody [...]. Z kolei nie umieszczenie budynku skarżącej na liście nieruchomości uszkodzonych przez powódź nie może jej obciążać, gdyż za powyższe odpowiada Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w G., co zdaniem skarżącej, wynika z pisma z 20 kwietnia 2011 r. Najwyższej Izby Kontroli (wystąpienie pokontrolne) skierowanego do Burmistrza G. Skarżąca upatruje w tym celowe działania kierowniczki GMOPS, która nie poinformowała jej o możliwości skorzystania "z darmowego rzeczoznawcy od wojewody". Natomiast organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7, 9 i 11 kpa. W ocenie skarżącej dowodem na to, że koszty poniesionej ekspertyzy jej się należą jest poprzednia decyzja SKO w P. (z 21 września 2012 r.), którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżąca podkreśliła, że powodem uchylenia decyzji było to, że o zwrocie kosztów orzeka się postanowieniem, a nie decyzją. Jednakże SKO nie stwierdziło, że koszty skarżącej nie należą się. Skarżąca podniosła, że poniesienie kosztów ekspertyzy było znacznym uszczerbkiem finansowym dla jej budżetu domowego, gdyż wraz z mężem są emerytami, ponoszą znaczne wydatki na leki oraz leczenie - i tym bardziej nie stać ich na ponoszenie kosztów opinii i ekspertyz. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Organy prawidłowo powołały przepisy prawne regulujące kwestię rozstrzygania w przedmiocie kosztów postępowania administracyjnego i słusznie uznały, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Trafne jest stanowisko organów, iż z art. 262 § 1 pkt 2 kpa wynika, że stronę postępowania obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Przepis ten jednoznacznie stanowi, że koszty postępowania ponosi organ orzekający tylko wtedy, gdy wynika to z jego ustawowego obowiązku. Ustawowy obowiązek w ponoszeniu kosztów postępowania przez organ orzekający nie może wynikać z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, jako przepisów wyłącznie procesowych, lecz taki obowiązek musi być nałożony przez ustawodawcę, a więc wynikać z normy materialnoprawnej. Postępowanie w przedmiocie zasiłku celowego na remont domu w związku ze szkodami powstałymi w wyniku powodzi zostało wszczęte na wniosek skarżącej i toczyło się w jej interesie (zakończyło się odmową przyznania świadczenia – decyzja SKO w P. z [...] IV 2012 r. [...], a WSA w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z [...] IX 2012 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1291/12 oddalił skargę skarżącej). Ustawa o pomocy społecznej nie przewiduje, aby organy pomocowe zobowiązane były do ponoszenia kosztów ekspertyz i opinii rzeczoznawców do spraw budowlanych. Ponadto w sprawie o zasiłek celowy skarżąca nie była zobowiązana do przedłożenia takich ekspertyz ani opinii. Wbrew twierdzeniom skarżącej, obowiązek ten nie został na nią nałożony pismem Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z 28 lipca 2010 r. Z pisma tego wynika jedynie konieczność potwierdzenia uszkodzeń budynku opisanych we wniosku inicjującym postępowanie. Mogło to nastąpić w każdy sposób, np. poprzez oględziny nieruchomości, zeznania lub oświadczenia świadków, dokładny opis uszkodzeń i strat, materiał fotograficzny itd. Jednakże w niniejszej sprawie najistotniejsze jest to, że ekspertyza i opinia, za które skarżąca domaga się zwrotu kosztów ich sporządzenia, nie zostały wykonane dla potrzeb postępowania o zasiłek w związku ze stratami poniesionymi na skutek powodzi, lecz zostały sporządzone dla potrzeb postępowania administracyjnego prowadzonego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. Jak wynika z postanowienia tego organu z [...] listopada 2010 r. nr [...], skarżąca i jej mąż zostali zobowiązani do dostarczenia w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia oceny technicznej dotyczącej stanu budynku mieszkalnego. Organ zobowiązał, aby ocena taka była sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. W wykonaniu wezwania organu skarżąca przedłożyła ekspertyzę z 13 stycznia 2011 r. sporządzoną przez firmę W. [...] Sp. Jawna w P. Następnie uzupełniona ona została opinią złożoną 28 stycznia 2011 r., a sporządzoną przez T. L. – również na wniosek skarżącej. Powyższe wynika także z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z [...] lutego 2011 r., nr [...] nakazującej skarżącej i jej mężowi usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego. Pomijając treść wyżej powołanych rozstrzygnięć organu budowlanego, należy zwrócić uwagę na zestawienie czasowe czynności podejmowanych przez skarżącą. Otóż skarżąca podnosi, że to kierownik MGOPS w G. nałożyła na nią obowiązek złożenia ekspertyzy i opinii pismem z 28 lipca 2010 r. Jednakże skarżąca przez wiele miesięcy nie zleciła wykonania ekspertyz, a uczyniła to dopiero po zobowiązaniu jej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z [...] listopada 2010 r. nr [...] i w terminie zakreślonym w powyższym postanowieniu. Następnie zleciła uzupełnienie ekspertyzy (vide: uzasadnienie decyzji PINB z [...] II 2011 r.). Zważyć należy, że wykorzystanie opinii, czy ekspertyzy sporządzonej dla potrzeb określonego postępowania administracyjnego (budowlanego), także w innym postępowaniu jest prawnie dopuszczalne, gdyż zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowód z ekspertyzy i opinii sporządzonej w postępowaniu przez organem budowlanym skarżąca przedłożyła z własnej inicjatywy w postępowaniu prowadzonym przez organ pomocy społecznej. Jednakże nie oznacza to, że ten ostatni organ zobowiązany jest do zwrotu skarżącej kosztów poniesionych na wykonanie tych opinii. To na skarżącej spoczywał obowiązek wykazania przesłanek ustawowych do przyznania jej świadczenia z pomocy społecznej, co mogła uczynić wszelkimi dowodami dopuszczalnymi prawnie. Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skargi co do naruszenia przez SKO w P. i organ I instancji przepisów postępowania w tym art. 7, 9 i 11 kpa, polegające na pozbawieniu jej "darmowego rzeczoznawcy" (na wniosek Gminy opinię w sprawie uszkodzeń wydała rzeczoznawca A. N.). Wbrew stanowisku skargi, obowiązek zwrotu kosztów za ekspertyzę i opinię nie wynika z decyzji SKO w P. z [...] września 2012 r. Otóż powodem uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wyżej wskazaną decyzją było nie wyjaśnienie przez organ I instancji treści żądania strony, tj. czy dochodzi ona zasiłku celowego, czy też żąda orzeczenia o kosztach postępowania, a także wskazanie, że odnośnie rozstrzygania o kosztach organ wydaje postanowienie, a nie decyzję. SKO nie przesądziło w żaden sposób zasadności żądania co do kosztów. Byłoby to tym bardziej niezasadne, skoro nie wyjaśnione było żądanie strony. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.