I SA/Wa 443/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Daniela Kozłowska WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stopnia naukowego doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz K. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], utrzymała w mocy decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] czerwca 2002 r. o nadaniu dr K. K. stopnia naukowego doktora [...]. Z ustaleń organu wynika, że Sekcja [...], po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzenta Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia ww. uchwały (za uchyleniem decyzji 0, przeciw 32, wstrzymujących się 3). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji 10, przeciw 0, wstrzymujących się 0). Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że [...] spełniła wymagania określone w art. 14 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Wedle wysoce zgodnej opinii czterech wybitnych polskich profesorów, specjalizujących się w socjologii i mających bardzo bogate doświadczenie badawcze oraz wysoką pozycję akademicką, a także bogate doświadczenie związane z opiniowaniem wielu prac awansowych (doktorskich, habilitacyjnych i dotyczących tytułu profesora) z zakresu nauk społecznych, a z [...] w szczególności, dorobek dr K. K. nie jest znaczącym dorobkiem naukowym z zakresu [...] – dyscypliny naukowej wskazanej przez kandydatkę jako zakres jej [...]. Ponadto [...] nie ogłosiła prac naukowych w renomowanych czasopismach [...] – co jest traktowane jako standard przy ocenie dorobku kandydata do stopnia doktora [...] w zakresie [...]. Nie brała też czynnego udziału w życiu naukowym środowiska [...]. Centralna Komisja podniosła, iż dwaj recenzenci Centralnej Komisji, powołani przez nią do oceny odwołania, także nie uznali przedstawionych przez kandydatkę artykułów i samej rozprawy [...] jako oryginalnego i wartościowego dorobku socjologicznego. Z tych względów, w ocenie Komisji, brak jest podstaw by uznać zasadność uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr K. K. stopnia naukowego doktora [...] nauk humanistycznych w dyscyplinie [...]. W skardze na powyższą decyzję K. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 107 § 3 kpa przez niepełne uzasadnienie w części dotyczącej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, 2. art. 77 kpa przez oparcie decyzji na recenzjach przedstawionych przez recenzentów powołanych przez Centralną Komisję z pominięciem pozostałego materiału znajdującego się w aktach przewodu habilitacyjnego, 3. art. 17 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych nakazującego rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie czterech miesięcy, a to przez przekroczenie tego terminu i wydłużenie rozpoznania sprawy do blisko dziesięciu miesięcy. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Stosownie do ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1), a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 § 2). Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny, czy zachowane zostały zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. W rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65. poz. 386 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są przeprowadzane na podstawie przepisów dotychczasowych. Postępowanie o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego jest postępowaniem szczególnym z odpowiednim stosowaniem przepisów art. 17 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniu naukowym w odniesieniu do tych postępowań, które rozpoczęły się przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytułach w zakresie sztuki. Powołany zaś przepis art. 17 ustawy w ust. 2 stanowi, że recenzenci w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony. W rozpoznawanej sprawie recenzentami w przewodzie habilitacyjnym, który został przeprowadzony przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w K. byli: prof. J. K., prof. K. W. i prof. B. S. Centralna Komisja była obowiązana powiadomić wszystkich tych recenzentów o czynnościach, celem umożliwienia wzięcia udziału w posiedzeniach, na których była rozpatrywana sprawa, w której recenzenci ci wydawali opinie. Z akt sprawy wynika, że Centralna Komisja temu obowiązkowi nie zadośćuczyniła. Brak jest bowiem dokumentów potwierdzających, że recenzenci byli powiadamiani o czynnościach. W posiedzeniu zarówno Sekcji [...] jak i w posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji, poprzedzających wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., recenzenci nie brali udziału, a nawet o terminach tych posiedzeń nie zostali powiadomieni, na co wskazuje treść wyciągów z protokołów z posiedzeń tych organów, w których to protokołach ta kwestia w ogóle nie została odnotowana. W toku ponownego rozpoznawania sprawy przez Centralną Komisję, w protokole z posiedzenia Sekcji [...] w dniu [...] grudnia 2003 r. znajduje się adnotacja, że "(...) Prof. K. W. oraz prof. B. S. nie skorzystali z zaproszenia na posiedzenie Sekcji (...)". Nie wynika natomiast z tego protokółu, czy powiadomienie tych recenzentów o terminie i miejscu posiedzenia nastąpiło z zachowaniem wymogów określonych przepisami art. 39 i następnych kodeksu postępowania administracyjnego o doręczaniu pism stronie, a więc czy zawiadomienie recenzentów było zgodne z tymi przepisami. Ciążący na Komisji obowiązek zapewnienia prawa udziału wszystkim recenzentom na prawach strony, wynika stąd, że postępowanie przed Centralną Komisją dla osoby ubiegającej się o stopień naukowy ma charakter niejawny do chwili wydania decyzji. Zapewnienie więc recenzentom udziału w postępowaniu, na prawach strony, ze względu na swoistość postępowania przed Centralną Komisję, określa minimalny standard tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie tego standardu postępowania nie zachowano co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a co skutkuje uchyleniem takich decyzji, gdyż naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.