I SA/Wa 462/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 30 czewca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. i W. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. A. G. i W. G. pismem z dnia 20 lutego 2017 r. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 462/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Następnie pismem z dnia 5 czerwca 2017 r. skarżący wystąpili o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 18 stycznia 2017 r. przez teścia skarżącej, który przekazał ją skarżącej w dniu 19 stycznia 2017 r. Podali, że nie są prawnikami i związku z tym myśleli, iż termin do wniesienia skargi biegnie od dnia faktycznego otrzymania skargi. Zauważyli również, że z uwagi na to, iż 19 lutego 2017 r. był dniem wolnym od pracy (niedziela), skargę złożyli w dniu 20 lutego 2017 r. Skarżący podkreślili, że styczeń i luty 2017 r. były dla ich rodziny bardzo trudnym okresem i trudno było im skupić się na wielu rzeczach, w szczególności na liczeniu terminów. Wskazali, że w dniu 16 stycznia 2017 r. w szkole zasłabła ich córka A. G., która przebywała w szpitalu do [...] stycznia 2017 r. W kolejnych tygodniach odbyli szereg wizyt lekarskich i córka została poddana wielu badaniom. Była hospitalizowana w okresie od [...] do [...] marca 2017 r. oraz w okresie od [...] do [...] kwietnia 2017 r.; zdiagnozowano u niej [...], oraz że cały czas jest poddawana leczeniu i dalszej diagnostyce. Podali również, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2017 r. otrzymała rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem z firmy [...] Sp. z o.o. Umowa o pracę została rozwiązana w dniu [...] lutego 2017 r. Dodali, że skarżący również pracuje w firmie [...] Sp. z o.o., że są tam liczne zwolnienia pracowników, a jego wynagrodzenie zostało zredukowane o [...] zł miesięcznie. Zaznaczyli, że o tym, iż skarga do WSA w Warszawie została złożona po upływie ustawowego terminu dowiedzieli dopiero z postanowienia tego Sądu z dnia 24 maja 2017 r. Zdaniem skarżących, uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez ich winy. Co więcej, jak zauważyli, splot wydarzeń w ich rodzinie spowodował, że nieświadomie wnieśli skargę po upływie zakreślonego terminu. Do wniosku załączyli kserokopię rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę za wypowiedzeniem, świadectwo pracy skarżącej, zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowie dziecka oraz karty informacyjne z leczenia szpitalnego dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "ppsa", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 ppsa uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 ppsa stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, zatem wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez nią odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienia NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15 dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnili w wystarczający sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przedłożone przez skarżących trzy karty informacyjne z leczenia szpitalnego z 2017 r., jak i zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia dziecka z czerwca 2017 r. nie są bowiem wystarczającymi okolicznościami dla uznania, iż w okresie przewidzianym na wniesienie skargi występowała przeszkoda nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiła skarżącym wniesienie skargi w terminie. Z powyższych kart informacyjnych wynika, iż w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r., od dnia [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. i od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. dziecko skarżących przebywało w szpitalu celem diagnostyki stanu zdrowia. Z zestawienia powyższych dat wynika, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi (od 18 stycznia 2017 r. do 17 lutego 2017 r.) przypadał pomiędzy okresami pobytu dziecka skarżących w szpitalu, a więc termin ten, zdaniem Sądu, skarżący mogli wykorzystać na dokonanie czynności procesowej - wniesienia skargi, a który z niezrozumiałych względów nie został przez nich wykorzystany. Skarżący powinni byli liczyć się z tym, że nienależyte dbanie o swoje interesy może pociągnąć za sobą niekorzystne dla nich skutki. Zauważyć przy tym należy, że pobyt w szpitalu dziecka skarżących w miesiącach marcu i kwietniu 2017 r. nastąpił już po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi, co oznacza, iż okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na ocenę braku winy w uchybieniu terminu. Należy ponadto zwrócić uwagę, że z ww. szpitalnych kart informacyjnych, przedstawionych przez skarżących nie wynika, iż choroba ich dziecka miała tego rodzaju przebieg, że wymagała nieustannej opieki ze strony skarżących, uniemożliwiając im samym dokonywanie jakichkolwiek czynności procesowych czy choćby skorzystanie z pomocy osoby trzeciej. Wskazać również należy, że skarżący zamieszkują wspólnie, każde z nich miało zatem możliwość sporządzenia i wniesienia skargi z zachowaniem ustawowego terminu. Zdaniem Sądu, wręczenie skarżącej rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, czy obniżenie wynagrodzenia skarżącemu nie stanowią okoliczności przemawiających za brakiem winy w uchybieniu terminu. W takiej sytuacji należało uznać, że skarżący nie uprawdopodobnili, iż do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez ich winy i z tych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa postanowił, jak w sentencji.