I SA/Wa 476/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Bogdan Wolski Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. sprawy ze skargi B. K. i M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku I. L., K. P., I. T., K. T. i J. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliło własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawiesiło z urzędu postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem I. L., K. P., I. T., K. T. i J. P. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. W dniu 30 czerwca 2010 r. do Kolegium wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1143/09, stwierdzający nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [..]. Przeszkodą do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia następców prawnych zmarłej strony postępowania. Ostatecznie po rozpatrzeniu złożonego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [..] o zawieszeniu z urzędu postępowania. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast art. 100 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Z niniejszego wynika, w ocenie Kolegium, że zawieszenie postępowania z powodu kwestii prejudycjalnej uzależnione jest od spełnienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia innej sprawy stanowiącej kwestię prejudycjalną przez inny organ lub sąd. Kolegium wskazało, że w związku z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1143/09 brak jest podstaw do dalszego zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Kolegium postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. uchyliło własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli B. K. i M. N. (strony przedmiotowego postępowania). W uzasadnieniu skargi podnieśli, że nie zgadzają się ze stanowiskiem organu i uznają, że jest ono nietrafne. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i § 3 kpa przez uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania, pomimo że nie ustały przyczyny, dla których zawieszenie postępowania jest nadal aktualne oraz naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 kpa przez ograniczenie się do uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie o charakterze procesowym, dotyczące sprawy zawieszenia postępowania administracyjnego. Z tego względu zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie ogranicza się wyłącznie do zagadnienia legalności rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], uchylając zaskarżone postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego prawidłowo zastosowało przepis art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do jego zawieszenia, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne co do tego, że powyższa norma dotyczy sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego wyłoni się zagadnienie, do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący to postępowanie, a które jest koniecznym warunkiem merytorycznego zakończenia sprawy. W rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze z urzędu zawiesiło postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] dotyczącą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [..] listopada 1955 r. dotyczącego gruntu przy [...] (obecnie [...]). Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wbrew przekonaniu skarżącego, wyrażonym w złożonej skardze, zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego nastąpiło, nie jak twierdzi skarżący "na wniosek skarżących", lecz z urzędu, co jasno wynika z sentencji postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nie budzi także wątpliwości Sądu, wynika to bowiem również bezpośrednio z treści sentencji postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., że zawieszenie z urzędu przedmiotowego postępowania nastąpiło "do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 06.2009 r. nr [...]." Nie znajduje zatem żadnego potwierdzenia zawarta w złożonej skardze teza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. z urzędu zawiesiło przedmiotowe postępowanie do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego przywracającego byłym właścicielom gruntu [...] termin do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Takie zawarte w złożonej skardze stanowisko jest w ocenie Sądu nieuzasadnioną i rozszerzającą interpretacją skarżącego, która nie znajduje żadnego uzasadnienia ani w sentencji, ani w treści przedmiotowego postanowienia. Podsumowując zatem tę część wywodów Sąd orzekający uznał, że zgodnie z jasną i niebudzącą żadnych wątpliwości treścią postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawieszenie z urzędu postępowania nastąpiło do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], nie zaś, jak to uważa skarżący, do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości wydania orzeczenia administracyjnego przywracającego byłym właścicielom gruntu [...] termin do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Jak bezspornie wynika z akt sprawy, skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [..] została rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1143/09. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 1 czerwca 2010 r. Prawidłowo zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011 r., że na dzień rozpatrywania przez ten organ wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zagadnienie wstępne, które było powodem zawieszenia postępowania, zostało już rozstrzygnięte. W związku bowiem z rozpatrzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] czerwca 2009 r. nr [...] przestało istnieć zagadnienie prejudycjalne, które stanowiło podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Żadnego znaczenia prawnego nie ma tu, wbrew przekonaniu skarżącego, fakt, z jakich powodów (merytorycznych czy jedynie procesowych) Sąd Wojewódzki w powołanym wyżej orzeczeniu stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Istotny bowiem prawnie w rozpatrywanej sprawie jest jedynie fakt, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r. W tej sytuacji Sąd uznał zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze art. 97 § 1 pkt 4 kpa za niezasadny, zarzut zaś dotyczący naruszenia przez ten organ art. 97 § 2 kpa jest całkowicie chybiony, ponieważ przepis ten nie miał w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Nie mógł zatem organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy go naruszyć. Za niezasadny Sąd orzekający uznał także postawiony w skardze zarzut wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak to określił skarżący, "ułomnego" postanowienia, które narusza w ocenie skarżącego przepisy art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 kpa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podstawą orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w rozpatrywanej sprawie był przepis art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa. Zatem zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa uznać należy za chybiony. Nie mógł bowiem organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy naruszyć przepisu, który nie stanowił w ogóle podstawy jego orzekania. Także zarzut naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa Sąd uznał za niezasadny. Zgodnie z treścią art. 144 kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Zażalenia" do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Natomiast przepis art. 138 kpa (w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania) zawiera zamknięty katalog rodzajów decyzji, które może wydać organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania, a w przedmiotowej sprawie po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przewiduje on możliwość utrzymania w mocy decyzji organu I instancji albo wydania orzeczenia reformatoryjnego bądź kasatoryjnego, a także umorzenie postępowania odwoławczego. Art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi bowiem, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten nie daje zatem możliwości, o których pisze skarżący, czyli merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, tak jak czyni to art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Rozpatrując zatem w świetle treści przywołanych przepisów prawa postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie uchyliło zaskarżone postanowienie, zamiast je uchylić i jak uważa skarżący samodzielnie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał go za nieuzasadniony. Przede wszystkim zauważyć należy, że przepis art. 138 § 2 kpa będący podstawa orzekania w niniejszej sprawie w ogóle nie przewiduje możliwości uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części i merytorycznego rozpatrzenia w tym zakresie sprawy przez organ odwoławczy. Przepis art. 138 § 2 kpa daje jedynie organowi możliwość, jak to zostało już wyżej wskazane, uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Taka zaś konieczność dotycząca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Podstawowym zagadnieniem istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy wobec faktu, że art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog rodzajów rozstrzygnięć, które może wydać organ odwoławczy po rozpatrzeniu złożonego w terminie środka odwoławczego, możliwe jest - w sytuacji wynikającej z zastosowania art. 144 kpa, czyli w sprawie rozstrzygnięcia wydanego przez organ odwoławczy na skutek złożonego w terminie środka odwoławczego od postanowienia organu I instancji - zastosowanie jedynie częściowo przepisu art. 138 § 2 kpa, czyli jedynie uchylenie zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując to zagadnienie Sąd orzekający stanął na stanowisku, że zakres rozstrzygnięcia organu odwoławczego wyznaczony jest zawsze zakresem rozstrzygnięcia organu I instancji, co oznacza, że organ ten jest władny uchylić zaskarżone postanowienie bez równoczesnego przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w sytuacji, gdy rozpatruje środek odwoławczy na postanowienie incydentalne (wpadkowe) wydane przez organ I instancji w toku jego postępowania, np. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 686/09 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który dotyczy co prawda kwestii konsekwencji związku art. 144 kpa z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, jednakże w ocenie Sądu stanowisko to pozostaje adekwatne również w odniesieniu do normy prawnej zawartej w § 2 art. 138 kpa. W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast, że w sprawach dotyczących środków odwoławczych od zapadłych postanowień nie można pomijać faktu, że przepis art. 144 kpa przewiduje, iż do zażaleń, w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11, przepisy dotyczące odwołań mają zastosowanie jedynie odpowiednie. Przepis odsyłający do innych unormowań z zastrzeżeniem, że stosuje się je w sposób odpowiedni, nigdy nie nakazuje mechanicznego stosowania norm, do których odsyła, ani nie zwalnia od obowiązku rozpatrzenia, w jakim sensie i zakresie oraz w jaki sposób należy je stosować w konkretnej sytuacji prawnej. Odpowiednie stosowanie przepisu może przecież oznaczać takie przypadki, w których przepisy odniesienia, czyli te, które mają być stosowane odpowiednio, wymagają przy ich stosowaniu w nowym zakresie pewnych zmian, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju spraw. Wówczas stosowanie "odpowiednie" oznacza niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15 września 1995 r. sygn. akt III CZP 110/95, publ. OSNC 1995, nr 12, poz. 177). Odpowiednie stosowanie przepisu może również oznaczać takie przypadki, w których przepisy odniesienia, czyli te, które mają być stosowane odpowiednio, w ogóle nie znajdują zastosowania do konkretnej sprawy albo ze względu na ich bezprzedmiotowość lub ze względu na ich całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla konkretnych stosunków, do których miałyby one być zastosowane odpowiednio. Oznacza to, że "odpowiednie" stosowanie do zażaleń przepisów dotyczących odwołań nakazuje uwzględnienie cech charakterystycznych prawa zażalenia i postępowania zażaleniowego. W niektórych sprawach zatem część przepisów dotyczących odwołań znajdzie zastosowanie wprost, część po niezbędnej adaptacji, a jeszcze inne trzeba będzie wyłączyć z kręgu przepisów odniesienia (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 1996, s. 606). Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej sprawie w pełni aprobuje to stanowisko, uwzględniające zróżnicowanie kwestii rozstrzyganych postanowieniami oraz etapów, na których są one podejmowane. W ocenie Sądu dotyczy ono zarówno orzeczeń wydawanych przez organ odwoławczy na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2, jak i art. 138 § 2 kpa. Dlatego też ewentualna sama zmiana podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, jaką zdaje się sugerować autor skargi, przy zachowaniu tej samej jego treści (czyli uchyleniu jedynie zaskarżonego postanowienia) nie doprowadziłaby do zmiany sposobu rozstrzygnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zróżnicowanie kwestii procesowych regulowanych w formie postanowienia w rozpatrywanej sprawie powoduje bowiem, że określone człony przepisu art. 138 § 2 kpa, czyli "uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji...", muszą być zastosowane w postępowaniu zażaleniowym z zachowaniem odpowiedniości (zasada ta dotyczy również art. 138 § 1 pkt 2 kpa). W postępowaniu zażaleniowym mogą bowiem wystąpić sytuacje, gdy odpowiednie stosowanie przepisu art. 138 kpa będzie sprowadzało się jedynie do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji i takie rozstrzygnięcie nie będzie wówczas oznaczało naruszenia przepisu art. 138 kpa, a tym bardziej rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Taka właśnie sytuacja, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skoro jeszcze przed rozpatrzeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy prawidłowości wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego "odpadła" przesłanka jego zawieszenia, to organ rozpatrując złożony wniosek nie mógł bezpośrednio zastosować w niniejszej sprawie całej normy prawnej zawartej w art. 138 § 2 kpa. Przepis ten musiał być przez organ odwoławczy w prowadzonym postępowaniu, w zgodzie z treścią art. 144 kpa, zastosowany "odpowiednio". "Odpowiednie" stosowanie przepisu art. 138 § 2 kpa w kontrolowanym postępowaniu zażaleniowym sprowadziło się natomiast do uchylenia jedynie zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Oznacza to, że prawidłowo użyte w postępowaniu zażaleniowym przez organ odwoławczy "odpowiednie" zastosowanie przepisu art. 138 § 2 kpa nie stanowi, wbrew wywodom zawartym w skardze, naruszenia przez ten organ przepisu art. 138 § 2 kpa. Na marginesie dodać należy, że taka sama sytuacja dotycząca konieczności "odpowiedniego" zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa, wystąpiłaby w przypadku, gdyby organ odwoławczy podstawą swojego orzekania uczynił postulowany przez skarżącego przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.