I SA/Wa 496/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] w dniu 11 lutego 2013 r. (data prezentaty) wniosło skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], odmawiające dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. Skargę podpisał R. K. - likwidator skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona przez podmiot nieposiadajacy zdolności sądowej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Stosownie z art. 25 § 1 ppsa zdolność sądowa to zdolność występowania przed sądem administracyjnym. Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie [...] w [...] zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i zarządzono jego likwidację. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że powyższe postanowienie jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w [...] (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 855 ze zm.; P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 263/12, z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 600/12 i z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1086/12). W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Ponadto Sąd zauważa, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu sądowym nie wynika z faktu doręczenia decyzji. Konstytuowany jest on bowiem przez przepis prawa materialnego. W konsekwencji doręczenie decyzji podmiotowi, który nie ma zdolności sądowej w dniu wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.