I SA/Wa 526/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na pismo Burmistrza Halinowa w przedmiocie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania postanawia: odrzucić skargę. K. T. (dalej: "skarżąca") pismem z 14 marca 2025 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Burmistrza Halinowa (dalej: "organ") w przedmiocie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zaskarża czynność materialno-techniczna, która zapadła na skutek wniosku z 16 sierpnia 2024 r. o wznowienie wypłaty należnego, a niewypłacanego przez wiele lat świadczenia pielęgnacyjnego. Wyjaśniła, że pismem z 21 lutego 2025 r., nr MOPS.5210.281.2025 organ odmówił wypłaty świadczenia za zaległy okres, tj. od 24 września 2009 r. do 1 maja 2024 r., ponieważ w jego ocenie świadczenie wygasło wobec czego wypłata świadczenia okazała się być nienależna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że skarżąca wnioskiem z 9 maja 2024 r. zwróciła się o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku dołączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 24 sierpnia 2007 r., z którego wynika, że została na stałe zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Decyzją z 16 maja 2024 r. organ przyznał skarżącej zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych na okres od 1 maja 2024 r. do odwołania w wysokości 215,84 zł miesięcznie. Wskazał, że wnioskiem z 16 sierpnia 2024 r. skarżąca wniosła o wypłatę należnego zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżąca w tym wniosku podniosła, że jej matka, gdy skarżąca była niepełnoletnia nie odebrała przysługującego jej zasiłku, który został wysłany przekazem pocztowym w dniu 24 września 2009 r. i wypłata zasiłku została wstrzymana. Wskazała także, że pismem z 21 czerwca 2024 r. po raz pierwszy wniosła o wypłatę należnego zasiłku uzasadniając, że w okresie od 24 czerwca 2009 r. do 1 maja 2024 r. spełniała warunki otrzymania tego świadczenia. Podniosła, że świadczenie było przyznane bezterminowo. Organ ustalił, że zasiłek pielęgnacyjny przyznany skarżącej w okresie od 29 stycznia 2007 r. do 31 marca 2009 r. był wypłacany jej matce. Ustalił także, że akta sprawy skarżącej zostały zniszczone w związku z tym nie uzyskano odpisu decyzji przyznającej świadczenie. Organ mając na względzie stanowiska różnych organów administracji państwowej uznał, że świadczenie rodzinne w postaci zasiłku pielęgnacyjnego przyznane skarżącej i wypłacane do 31 marca 2009 r. wygasło na podstawie art. 28 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w związku z tym nie można wypłacić tego świadczenia na podstawie art. 28 ust. 6 tej ustawy za wnioskowany okres. W związku z powyższym organ wskazał, że wniosek skarżącej z 16 sierpnia 2024 r. nie został uwzględniony. Jednocześnie wyjaśnił skarżącej, że wstrzymanie wypłaty świadczeń jak również i wznowienie tej wypłaty nie występuje w trybie decyzyjnym, lecz w drodze czynności materialno-technicznej, z tego powodu w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 p.p.s.a., który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z jego treści wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle treści art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto, z art. 3 § 3 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało pismo organu z 21 lutego 2025 r., nr MOPS.5210.281.2025 w przedmiocie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku z 16 sierpnia 2024 r. o wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego, bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w formie czynności, która nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale czynnością materialno-techniczną i jako taka nie podlega osobnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. np. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 sygn. akt II OSK 225/12 i z 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1696/11). Mając powyższe na względzie, należy uznać, że przedmiotowa skarga nie mieści się w katalogu spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.