I SA/Wa 561/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przekazania mienia komunalnego na rzecz gminy oddala skargę. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], w części dotyczącej składników przekazanego Gminie Miasta R. mienia komunalnego wymienionego w ust. I i ust. II pkt 1-17 decyzji. Z ustaleń organu wynika, że Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie podziału mienia pomiędzy Gminą Miasta R., a Gminą K. orzekł o przekazaniu na rzecz Gminy Miasta R. prawa własności: 1) nieruchomości położonych w miejscowości Z., oznaczonych w rejestrze ewidencji gruntów jako działki o nr: [...]; 2) nieruchomości położonych w miejscowości S., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o nr: [...] oraz 3) mienia znajdującego się na działce nr [...] w obrębie R. obejmującego obiekty związane z systemem wodociągowym : studnię [...], zbiornik wyrównawczy żelbetowy 2 komorowy [...] m3 , pompownię II stopnia w skład której wchodzą: budynek murowany parterowy, zestaw pompowy [...] oraz zestaw pompowy [...]. Przekazanie spornego mienia nastąpiło na podstawie art. 44 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Nieruchomości te z dniem 1 stycznia 2006 r., tj. z dniem wejścia w życie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast oraz nadania miejscowościom statusu miasta (Dz. U. Nr 141, poz. 1185 z późn. zm.) włączone zostały do obszaru Gminy Miasta R. W ocenie organu trudno zgodzić się z argumentacją wnioskodawcy przewidującą możliwość rozporządzania tymi nieruchomościami, w tym również na cele inwestycyjne o charakterze użyteczności publicznej. Nieruchomości te bowiem wyłączone zostały z mienia Gminy K. znajdującego się w jej władaniu. Zgodnie z argumentacją Gminy Miasta R., przyłączone do tej Gminy tereny nie posiadają planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który Gmina K. mogłaby realizować konkretne inwestycje w najbliższym okresie, w tym zwłaszcza na zatrzymanych do swojej dyspozycji nieruchomościach. Oznacza to zatem, iż nie są one tej Gminie niezbędne, tymczasem brak objęcia we władanie przedmiotowych nieruchomości przez Gminę Miasto R. uniemożliwi tej Gminie zaspokajanie bieżących potrzeb mieszkańców przyłączonych terenów, m.in. zaopatrzenia ludności w wodę. W analizowanej sprawie organ zwrócił uwagę również na brak jasnych kryteriów w podejmowanych przez Gminę K. decyzjach, które spośród spornych nieruchomości można przekazać na rzecz Gminy Miasta R. nieodpłatnie, a które jedynie za odszkodowaniem równym ich wartości rynkowej. Organ uznał, że Gmina K. nie wskazała okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podziału mienia skutkującym zmianą decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2006 r. Gmina K. zaskarżyła decyzje Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2006 r. w części dotyczącej przekazania Gminie Miasta R. składników mienia wymienionych w ust. I i w ust. II pkt 1 do 17 oraz decyzje tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. w części w jakiej utrzymała ona w mocy decyzje z dnia [...] grudnia 2006 r. zaskarżoną niniejszą skargą wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów art. 4 ust. 3 i art. 44 pkt 1-3 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 15 ust. 2 i art. 64 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przepis art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi, że nabycie mienia komunalnego następuje przez przekazania gminie mienia w związku z utworzeniem lub zmianą granic gminy w trybie, o którym mowa w art. 4; przekazanie mienia następuje w drodze porozumienia zainteresowanych gmin, a w razie braku porozumienia - decyzją Prezesa Rady Ministrów, podjętą na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W rozpoznawanej sprawie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast oraz nadania miejscowościom statusu miasta (Dz. U. Nr 141,poz. 1185 ze zm.) zmieniono granice m.in. gmin: K. i Miasta R. w taki sposób, że nieruchomości objęte zaskarżoną decyzją, stanowiące dotychczas mienie komunalne Gminy K., zostały włączone do obszaru Gminy Miasta R. Okoliczność ta tzn. zmiana granic gmin spowodowała, stosownie do regulacji prawnej powołanego przepisu art. 44 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, że Gmina Miasta R. nabyła własność mienia komunalnego, które dotychczas znajdowało się w granicach Gminy K., a obecnie znajduje się na obszarze Gminy Miasta R. Nabycie tego mienia następuje w tej sytuacji w dwojaki sposób: poprzez przekazanie mienia w drodze porozumienia zainteresowanych gmin, bądź decyzją Prezesa Rady Ministrów – w razie braku porozumienia. Z akt sprawy wynika, że część mienia komunalnego została przekazana Gminie Miasta R. przez Gminę K., zaś co do mienia nie objętego porozumieniem zainteresowanych Gmin konieczne było wydanie decyzji Prezesa Rady Ministrów. Sam więc fakt prawnej zmiany granic gminy pociąga za sobą konieczność przekazania mienia komunalnego tej gminie, w granicach której to mienie się znalazło. Przekazanie mienia następuje w sposób określony powołanym przepisem art. 44 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym. Żadnych kryteriów przekazania tego mienia wnioskodawca nie ustanowił. Z powyższych względów należy uznać, że obie zaskarżone decyzje są zgodne z prawem zatem nie naruszają one zarówno art. 44 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym jak i wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Natomiast zarzut skargi naruszenia art. 4 ust. 3 i art. 44 pkt 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym jest nieuzasadniony z tego względu, że przepisy te w ogóle nie miały zastosowania przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.