I SA/Wa 566/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. Decyzją [...] z dnia [...] lutego 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 dalej jako kpa) art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].12.2015r. Nr [...] o pozostawieniu wniosku A. P. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu ww decyzji SKO podało, iż w dniu 30.10.2015r. do organu I instancji wpłynął wniosek A. P. (dalej jako skarżąca) o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną tj. na W. P. D.. Pismem z dnia 2.11.2015r. Prezydent Miasta [...] wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia dokumentów: tj. przedstawienie zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wysokości składki zdrowotnej za 2014r. lub oświadczenia P. A. P., uzupełnienia wniosku (osobiście) i złożenia oświadczenia o obecnej sytuacji rodzinnej i dochodowej. Ponieważ ww żądanie pozostało bez odpowiedzi, decyzją z dnia [...].12.2015r. Nr [...] orzeczono o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Dalej organ wyjaśnił, że zasady pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, w przypadku bezskuteczności egzekucji, warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, zwanych dalej świadczeniami z funduszu alimentacyjnego, a także zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego określa ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2015r., poz. 859), a także przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. Nr 123, poz. 836 z późn. zm. – dalej jako rozporządzenie), obowiązującego w dniu procedowania przez organ I instancji. Organ wyjaśnił, ze stosownie do art. 15 ustawy z dnia 7.09.2007r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji: 1) ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego; 2) wniosek składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej a ponadto, że 3) wniosek powinien zawierać: 1) dane dotyczące członków rodziny, w tym: imię, nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu; 2) oświadczenie wnioskodawcy o przekazaniu organowi egzekucyjnemu wszelkich znanych mu informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu; 3) oświadczenie wnioskodawcy o miejscu zamieszkania, wieku, zatrudnieniu i sytuacji ekonomicznej osób zobowiązanych względem osoby uprawnionej do alimentacji. Organ wskazał także, że według przepisów do wniosku należy dołączyć odpowiednio: 1) zaświadczenia wydane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego lub oświadczenia o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), każdego członka rodziny, zawierające informacje o wysokości: a) dochodu, b) składek na ubezpieczenia społeczne odliczonych od dochodu, c) należnego podatku; 2) zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów; 3) inne zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia, w tym: a) dokument stwierdzający wiek osoby uprawnionej, b) zaświadczenie organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne albo oświadczenie stwierdzające bezskuteczność egzekucji, c) orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, d) odpis podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu zasądzającego alimenty, odpis postanowienia sądu o zabezpieczeniu powództwa o alimenty, odpis protokołu zawierającego treść ugody sądowej lub ugody zawartej przed mediatorem, e) orzeczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dla osoby uprawnionej, f) zaświadczenie albo oświadczenie o uczęszczaniu osoby uprawnionej do szkoły lub szkoły wyższej, g) informacje właściwego sądu lub właściwej instytucji o podjęciu przez osobę uprawnioną czynności związanych z wykonaniem tytułu wykonawczego za granicą albo o niepodjęciu tych czynności w szczególności w związku z: brakiem podstawy prawnej do ich podjęcia lubbrakiem możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą; h) zaświadczenie lub oświadczenie o wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu wskazano także, że wg ww przepisów, osoba składająca wniosek o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego zobowiązana jest do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4 pkt 1, 2 i pkt 3 lit. b oraz f pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Niezłożenie prawidłowo wypełnionego wniosku bądź niezłożenie wymaganych dokumentów skutkuje koniecznością wezwania wnioskodawcy do przedstawienia określonych dokumentów bądź uzupełniania wniosku a niezastosowanie się do wezwania skutkuje wydaniem decyzji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżąca zarzuciła organowi pozbawienie jej świadczeń na dzieci a także brak ustnego poinformowania o brakach formalnych wniosku przy jego osobistym składaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako ppsa), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonym zakresie, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie złożyła wszystkich wymaganych przepisami dokumentów i nie zareagowała na wysłane do niej pisemnie wezwanie organu I instancji do ich uzupełniania oraz do złożenia oświadczenia. Dokumentów tych skarżąca nie złożyła także na etapie postępowania odwoławczego i okoliczności tej w żadnej mierze skarżąca nie kwestionuje. Powyższe, zgodnie z § 5 przywołanego wyżej rozporządzenia skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Przepis ten stanowi bowiem, że w przypadku złożenia nieprawidłowo wypełnionego wniosku organ właściwy dla wierzyciela wzywa pisemnie wnioskodawcę do poprawienia lub uzupełnienia wniosku oraz do uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 14 dni (dokumenty do 30 dni) od dnia otrzymania wezwania a następnie, w przypadku niezastosowania się do ww wezwania, wydaje decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia (§ 5 pkt 3 rozporządzenia). Wydając decyzję I instancji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz utrzymując ją w mocy, organy administracji nie naruszyły zatem prawa. Skarżąca nie uzupełniła braków wniosku, a wadliwy wniosek nie mógł stanowić podstawy przyznania żądanych świadczeń. Trzeba podkreślić, że organy nie "przesądziły", iż skarżącej ww świadczenia nie przysługują. Zaskarżona decyzja dowodzi jedynie, że skarżąca nie złożyła wymaganych przepisami dokumentów, a w konsekwencji jej wniosek nie został rozpatrzony ani negatywnie ani pozytywnie. Wniosek pozostał bez rozpatrzenia z powodu braków formalnych. Nie zmienia to faktu, że skarżąca w każdym czasie może ponownie złożyć wniosek i uzupełnić go o wszystkie brakujące (a wymagane przepisami ) dokumenty. Wskazał na to zresztą organ zwracając uwagę na kolejny wniosek z dnia 10.12.2015r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę jako niezasadną.