I SA/Wa 58/10

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. H. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. H., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem z 15 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 58/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla J. P. adwokata P. H. W dniu 5 sierpnia 2010 r., wpłynął do Sądu złożony przez pełnomocnika strony skarżącej wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii dotyczącej odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej oraz o zwrot wydatków obejmujących koszty przesłania stronie skarżącej ww. opinii. Złożony wniosek zawierał oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, który prowadził sprawę w I instancji, wynosi 120 złotych netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr. 54, poz. 535 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 146,40 złotych (120 zł + 26,40 zł tytułem należnego podatku od towarów i usług). Odnosząc się do wniosku o zwrot wydatków obejmujących koszty przesłania stronie skarżącej opinii dotyczącej odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej zauważyć należy, że wnioskujący o ich przyznanie adwokat powinien je udokumentować (§ 19 pkt 2 powołanego rozporządzenia). W sprawie niniejszej wymóg ten nie został spełniony bowiem adwokat P. H. w piśmie z dnia 30 lipca 2010 r. ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że wnosi o zwrot wydatków obejmujących koszty przesłania stronie skarżącej opinii bez wskazania wysokości tych kosztów. Uzasadnia to oddalenie wniosku w tej części. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak na wstępie.