I SA/Wa 603/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi J. C. i S. C. na Prezydenta W. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 380/09 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 380/09; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących: J. C. i S. C. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie sygnatura akt I SA/Wa 380/09 uwzględnił skargę J. C. i S. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r, nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr[...]. W końcowej części uzasadnienia wyroku Sąd stwierdził, że " przy ponownym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę ocenę i zalecenia Sądu organ I instancji winien przede wszystkim rozważyć, czy w sprawie nie zachodzi podstawa do wyłączenia się Prezydenta Miasta W. od załatwienia sprawy o odszkodowanie na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 kpa.(...) Następnie ponownie rozpatrując sprawę właściwy organ I instancji mając na względzie rozważania i ocenę prawną dokonaną przez Sąd, z której wynika, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz.872 ze zm.), organ – jak również sąd administracyjny - nie mają uprawnień do badania zasadności zarzutów odnoszących się do prawidłowości sporządzanych w sprawie aktów notarialnych, prawidłowości uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, czy prawidłowości dokonywania wpisów w księgach wieczystych ponownie rozpatrzy wniosek J. C. i S. C. z dnia 16 marca 2005 r. o odszkodowanie. (...)". Wskazany wyrok stał się prawomocny z dniem 28 lipca 2009 r. i jego odpis ze stwierdzeniem prawomocności oraz aktami administracyjnymi przekazano organowi w dniu 21 sierpnia 2009r. Pismem z dnia 15 lutego 2010 r. J. C. i S. C. wezwali Prezydenta W. do wykonania w/w wyroku poprzez wydanie decyzji o ustaleniu i wypłacie odszkodowania. W dniu 26 lutego 2010 r. J. C. i S. C. – dalej skarżący - wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec niewykonania przez organ wyroku z 18 czerwca 2009 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 380/09 wnosząc o : 1.stwierdzenie bezczynności organu po wydaniu powołanego wyżej wyroku, 2.nałożenie na organ grzywny w maksymalnej wysokości określonej przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a., 3.nałożenie na organ obowiązku załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji zgodnej z wytycznymi wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Wa 380/09 w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, 4.zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego . W odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa dotyczącej ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość jest całkowicie bezzasadne. Zarządzeniem z dnia 23 września 2010 r. wydanym na rozprawie wyłączono do odrębnego rozpoznania żądanie objęte pkt 1 i 3 skargi – protokół rozprawy k. 42 akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej " p.p.s.a." w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wymierzenie grzywny następuje w razie uwzględnienia skargi wniesionej przez stronę, która uprzednio zwróciła się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Z powołanego wyżej przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uchylającym zaskarżony akt, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. Poza sporem pozostaje, iż organ administracji publicznej po wyroku Sądu z dnia 18 czerwca 2009 r. uchylającym decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] nie podjął do dnia wniesienia skargi żadnego rozstrzygnięcia. Mimo uchylenia przez Wojewodę [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. postanowienia Prezydenta W. z [...] listopada 2009 r. zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość Prezydent W. pismem z 12 lutego 2010 r. poinformował skarżących o niemożności rozpoznania sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa podnosząc, iż ich wniosek zostanie rozpatrzony w terminie 2 miesięcy od dnia rozpatrzenia przez Ministra Infrastruktury wniosku z 13 listopada 2009 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] listopada 2005 r. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż organ zwleka z wydaniem decyzji w sprawie niniejszej, a więc pozostaje w bezczynności. Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z zasadami wskazanymi w art. 7 i 8 kpa zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa. Spełniony został również drugi warunek skutecznego wniesienia skargi, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżący pismem z dnia 15 lutego 2010 r. wezwały organ do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu niepodejmowanie przez organ rozstrzygnięcia w sprawie objętej tym wnioskiem w terminie oraz trybie wskazanym w przepisach kpa stanowi niczym nieuzasadnioną zwłokę w wykonaniu wyroku sądowego, a zatem spełnione zostały przesłanki wymierzenia z tego tytułu organowi grzywny. Zgodnie bowiem z art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca. Skoro organ otrzymał akta z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 21 czerwca 2009 r. to termin do rozpoznania wniosku skarżących upływał 22 lipca 2009 r. Tym samym po tej dacie organ pozostawał w bezczynności. Wskazać jednocześnie należy, iż wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie skłonienie organu do wywiązania się z nałożenia na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, jak również zawiera element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez organy orzeczeń sądowych. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej penalizacja ma jednak znaczenie drugorzędne, stąd wymierzając grzywnę w wysokości 2000 zł Sąd uznał, iż będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu oraz zapewni na przyszłość zwrócenie należytej uwagi w wywiązywaniu się z obowiązków nałożonych na niego wyrokami sądowymi. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.. ----------------------- 4