I SA/Wa 604/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska sędzia WSA Jerzy Siegień asesor WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Agnieszka Kozik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2007 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy komunalizacji nieruchomości oddala skargę. Wyrokiem z dnia 3 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L. prawa własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] w obrębie [...],-oznaczonej jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że jedynym argumentem, jaki organy powołały dla uzasadnienia swoich decyzji jest to, że przedmiotowa działka nr [...] została utworzona dopiero po dniu 27 maja 1990 roku, zaś w tej dacie była częścią innej nieruchomości i nie mogła podlegać komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Takie stanowisko sąd uznał za błędne. Rzeczą organów było zbadanie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki komunalizacji określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, a więc czy w dniu 27 maja 1990 r. była własnością Skarbu Państwa oraz czy należała w tym dniu do terenowych organów administracji państwowej podstawowego. Organy w ogóle tych przesłanek w odniesieniu do komunalizowanej nieruchomości nie badały. Z tych względów sąd uznał, że zaskarżone decyzje naruszają prawo materialne, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 roku sygn. akt I OSK 501/06 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że Urząd Miasta L. wystąpił 20 września 2002 roku do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez Gminę L. w trybie art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku z mocy prawa nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] p o pow. [...] m2, dla której jest urządzona księga wieczysta nr [...]. Na załączonej do wniosku karcie inwentaryzacyjnej nr [...], dotyczącej powyższej nieruchomości uczyniona jest adnotacja , z której wynika, że na dzień 27 maja 1909 roku działka nr [...] wchodziła w skład działki o nr ewid. [...] o pow. [...] m2. Postępowanie komunalizacyjne dotyczyło więc nieruchomości, a nie części nieruchomości o ściśle określonej powierzchni i granicach, z tym, że nieruchomość ta- stanowiąca działkę nr [...] - nie istniała w sensie prawnym i faktycznym w dacie komunalizacji tj. w dniu 27 maja 1990 roku. W sensie prawnym i faktycznym działka nr [...] nie jest tożsama z działką nr [...] a stanowi nową nieruchomość o innym oznaczeniu geodezyjnym, granicach i powierzchni ujawnionych w księdze wieczystej. Prawidłowo zatem organy odmówiły potwierdzenia komunalizacji na rzecz Gminy Miasta L. własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie omawianego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku ponieważ nieruchomość ta prawnie i faktycznie nie istniała w dacie komunalizacji z mocy prawa przewidzianej tą ustawą. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej określana p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz wówczas, gdy po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (zob. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, wyd. Lexis Nexis 2004, str. 268). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie zaszły okoliczności wskazane wyżej. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena legalności zaskarżonego aktu, dokonana stosownie do postanowień art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1 zdanie pierwsze .p.p.s.a., doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2004 roku jest zgodna z prawem. Przede wszystkim należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o prawidłowości stanowiska organów komunalizacyjnych odmawiających potwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto L. własności działki nr [...] na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Wniosek Urzędu Miasta L. przed Wojewodą [...] dotyczył nieruchomości o ściśle określonej powierzchni i granicach ujawnionej w księdze wieczystej KW [...], z tym, że nieruchomość ta stanowiąca działkę nr [...] nie istniała w sensie prawnym i faktycznym w dacie komunalizacji tj. w dniu 27 maja 1990 roku. Komunalizacja zaś w trybie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 roku dotyczy mienia ogólnonarodowego według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie komunalizacji tj. w dniu wejścia w życie ww. ustawy. Z tych względów stanowisko organu administracji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151, p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzekł jak sentencji wyroku.