I SA/Wa 63/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta [...] na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza do Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz Skarbu Państwa - Prezydenta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył Skarb Państwa – Prezydent [...]. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zawiadomieniem z [...] lutego 2019 r. Minister Finansów (obecnie: Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zastosowania, w stosunku do nieruchomości położonej w [...], [...] (dawniej [...]), dawny nr hip. [...], ustawy z 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. Nr 12, poz. 65, dalej jako ustawa z 1968 r.) w związku z układem między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącym roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych podpisanym w dniu 16 lipca 1960 r. (dalej jako Układ). Decyzją z [...] listopada 2020 r. Minister Finansów stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa [...] udziału w prawie własności nieruchomości dawniej położonej w [...] przy [...], dawniej oznaczonej hip. nr [...], którego dotychczasowym właścicielem w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy z 1968 r. był T. P. wskazując, że utrata tego prawa powoduje wygaśnięcie w odpowiednim zakresie uprawnień dotyczących ustanowienia praw rzeczowych, o których mowa w dekrecie z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej jako dekret). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie wszczęto w związku z przyznaniem na mocy Układu T. P. odszkodowania za utratę [...] udziału w prawie własności ww. nieruchomości. Odnosząc się do nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania organ podniósł, że w zgromadzonym materiale dowodowym jest ona również oznaczona innymi od wskazanego w rozstrzygnięciu adresami. W dokumentacji amerykańskiej (jako drugi) pojawia się również adres [...] oraz występuje także adres ul. [...] (Al. [...]). Ten ostatni adres występuje również w treści orzeczenia Prezydenta [...] z [...] marca 1950 r. wydanego na podstawie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. Organ podniósł, że występowanie w powołanych dokumentach kilku oznaczeń adresowych przedmiotowej nieruchomości miało bezpośredni związek z powojenną ewolucją numerów adresów nieruchomości położonych w [...] wynikającą wprost z jej kompleksowej odbudowy ze zniszczeń wojennych oraz powojenną transformacją polityczno-ustrojową, co z kolei przekładało się na ewolucję nazewnictwa ulic względem ich przedwojennej nomenklatury (fakty notoryjne). Pomimo tego dawne oznaczenie hipoteczne przedmiotowej nieruchomości, tj. hip. nr [...], figurowało niezmiennie w treści wszystkich powołanych dokumentów. Ponadto, do nieruchomości położonej przy [...] w [...] nr [...] odnosi się wprost zaświadczenie Sądu Powiatowego dla [...] Wydział III Ksiąg Publicznych w [...] z [...] października 1964 r. Minister wskazał, że w niniejszej sprawie nie pozostał bierny w zakresie prawidłowego ustalenia miejsca położenia i kompletnego oznaczenia (adresu) przejętej nieruchomości oraz aktualnego jej oznaczenia w księdze wieczystej, podejmując stosowne - w miarę możności - działania w tym kierunku. Na poparcie powyższego organ przywołał korespondencję z właściwym rzeczowo i miejscowo organem administracji samorządowej (Prezydentem [...]) dotyczącą, między innymi, przekazania aktualnych danych geodezyjnych i wieczysto-księgowych przedmiotowej nieruchomości. Minister zaznaczył, że przepisy prawa określające charakter niniejszej decyzji tj. jej deklaratoryjność, nie obligują go do dokonywania konstytutywnych ustaleń dotyczących aktualnych granic nieruchomości. Organ podniósł następnie, że w niniejszej sprawie obowiązany jest do oceny zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 1, art. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 1968 r., tj. zbadania czy dana nieruchomość lub prawo podlegało przejściu na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, to jest tego czy: (i) prawo własności do danej nieruchomości lub uprawnienia wynikające z wieczystego użytkowania lub z ograniczonych praw rzeczowych było ustanowione na rzecz obywatela państwa obcego lub zagranicznych osób prawnych, (ii) czy prawo własności do danej nieruchomości lub uprawnienia wynikające z wieczystego użytkowania lub z ograniczonych praw rzeczowych było przedmiotem nacjonalizacji lub innego przejścia na rzecz Skarbu Państwa oraz (iii) czy spełnione zostały inne warunki wynikające z właściwej umowy międzynarodowej znajdującej zastosowanie w danej sprawie. Po analizie zebranego materiału dowodowego organ uznał, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z powołanych przepisów. Z akt sprawy wynika bowiem, że za utracony w przedmiotowej nieruchomości udział przyznano T. P. odszkodowanie. W trakcie postępowania przed Komisją Stanów Zjednoczonych do spraw Roszczeń Zagranicznych potwierdzono również fakt posiadania obywatelstwa Stanów Zjednoczonych przez T. P. nabytego w następstwie naturalizacji w dniu [...] listopada 1946 r. Ponadto, akta sprawy potwierdzają, że przedmiotową nieruchomość przejęto na własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] marca 1950 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Finansów złożył Skarb Państwa – Prezydent [...] zarzucając tej decyzji naruszenie: § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu aktualnego oznaczenia nieruchomości, której prawo własności przeszło na rzecz Skarbu Państwa, art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie dokonania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparcie się przy oznaczaniu nieruchomości na nieobowiązującej systematyce, tj. numerze hipotecznym. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w celu przekazania jej do ponownego rozstrzygnięcia uwzględniającego współczesne oznaczenia geodezyjne. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pomimo że zaskarżona decyzja jest korzystna z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa, to brak współczesnych oznaczeń geodezyjnych w rozstrzygnięciu sprawia, że jest ona niewykonalna jako podstawa do dokonania wpisów w księdze wieczystej. Decyzja nie określa bowiem jednoznacznie przedmiotu decyzji, którym jest oznaczona nieruchomość, co do której Skarb Państwa może obecnie żądać ujawnienia swoich praw w księdze wieczystej. Skarżący podniósł, że decyzję wydaną w trybie ustawy z 9 kwietnia 1968 r. stosuje się do dokonania wpisów praw Skarbu Państwa w księdze wieczystej. Zatem, uprawnienie Prezydenta do złożenia wniosku o wpis Skarbu Państwa do księgi musi być powiązane z ustaleniem - według współczesnych oznaczeń - nieruchomości, której dotyczy wydana decyzja. Przy tym od przyjęcia ustawy z 1968 r. upłynęło kilkadziesiąt lat. Zatem odwoływanie się przez Ministra do literalnych jej zapisów bez uwzględnienia przepisów współcześnie obowiązujących jest, w ocenie skarżącego, niezgodne z przepisami k.p.a. wskazanymi w treści zarzutów. Nie jest bowiem prawidłowe przytaczanie przez Ministra w zakresie oznaczenia nieruchomości wyłącznie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. stanowiącego, że decyzja powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możności ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. Zdaniem skarżącego, dzisiejszy system prowadzenia ksiąg wieczystych wymaga danych z ewidencji gruntów i budynków, które są szersze niż zakres wskazany powyżej. Skarżący wskazał, że w trakcie postępowania Prezydent udostępnił organowi wszelkie informacje będące w posiadaniu Urzędu [...], w tym taką, że w aktualnym operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla Dzielnicy [...] nie figuruje dawna nieruchomość hipoteczna nr [...]. Jednocześnie Biuro Geodezji i Katastru przekazało szereg informacji, w tym wypisy z rejestru gruntów i wypisy z kartoteki budynków dla działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. Zdaniem skarżącego, obowiązujące przepisy nie przewidują wykonywania przez Prezydenta na zlecenie innych organów analiz czy też opracowań synchronizujących oznaczenie nieruchomości wskazane w księgach hipotecznych, aktach notarialnych, orzeczeniach sądu czy decyzjach administracyjnych z danymi aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Nie można też braku wyczerpującego zgromadzenia całego materiału dowodowego uzasadniać, jak czyni to Minister, deklaratoryjnym charakterem decyzji nieobligującym go do dokonywania konstytutywnych ustaleń dotyczących aktualnych granic nieruchomości. Skarżący podkreślił, ze decyzja wydawana w trybie ustawy z 1968 r. ma wprawdzie charakter deklaratywny, ale wywiera skutek rzeczowy poprzez stwierdzenie czy prawo własności przeszło w przeszłości na Skarb Państwa w wyniku wypłaty odszkodowania w ramach umów indemnizacyjnych czy też nie. Ponadto, stanowi ona podstawę ujawnienia Skarbu Państwa w księdze wieczystej, a jednocześnie na terenie objętym przepisami dekretu podstawę do uzyskania przez byłych właścicieli lub ich spadkobierców wiedzy, czy za prawo własności przysługujące ich poprzednikom prawnym zostało wypłacone odszkodowanie. Zatem, w ocenie skarżącego, wydanie decyzji prawidłowo oznaczającej nieruchomość, wiążącej w innych postępowaniach administracyjnych, jest niezbędne dla skutecznego wyeliminowania roszczeń byłych właścicieli, w szczególności w postępowaniach w trybie przepisów dekretu [...]. Wskazanie przedmiotu sprawy według dawnych oznaczeń hipotecznych nie wypełnia, w ocenie skarżącego, wymogów art. 107 k.p.a., które wymagają precyzyjnego określenia przyznanych stronie uprawnień lub nałożonych na nią obowiązków. Stany prawne gruntów ulegają ciągłym zmianom, a co za tym idzie istnieje stała konieczność aktualizacji posiadanych informacji w zakresie ewentualnych nowych podziałów geodezyjnych. Tym samym zaskarżona decyzja przestaje być wykonalna, gdyż nie stanowi wystarczającej podstawy do ujawnienia prawa Skarbu Państwa w księdze wieczystej, pomimo że taki był cel jej wydania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wniósł o jej oddalenie odnosząc się szczegółowo do podniesionych w niej zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. nr 12, poz. 65), zwanej dalej "ustawą". Przepisy te stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości obywateli państw obcych oraz uprawnień wynikających z wieczystego użytkowania lub z ustanowionych na rzecz tych obywateli ograniczonych praw rzeczowych, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych z rządami tych państw przez Rząd Polski (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów, stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. W myśl art. 5 ust. 2, ustawę stosuje się również do nieruchomości oraz praw, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych przed ogłoszeniem ustawy. Z powyższego wynika, że warunkiem wydania na podstawie art. 2 ustawy deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa, jest jej nacjonalizacja lub przejęcie w inny sposób przed dniem zawarcia międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Ponadto, konieczne jest objęcie wynikających z tego tytułu roszczeń byłego właściciela taką umową. Jedną z umów, do których nawiązuje art. 1 ustawy z 1968 r. (określanych układami indemnizacyjnymi) jest zawarty w dniu 16 lipca 1960 r. układ między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Powołany układ dotyczył roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych. W jego ramach Rząd Polski zobowiązał się zapłacić Rządowi Stanów Zjednoczonych sumę 40.000.000 dolarów na poczet całkowitego uregulowania i zaspokojenia wszystkich roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia w dniu lub przed dniem wejścia w życie układu (art. I lit. A układu). Roszczenia te obejmowały m.in. roszczenia z tytułu przejęcia własności lub użytkowania mienia na podstawie polskich ustaw, dekretów lub innych zarządzeń, ograniczających lub uszczuplających prawa i interesy związane lub odnoszące się do mienia (art. II). W niniejszej sprawie nie budzi sporu, że nieruchomość dawniej położona w [...], przy [...], dawniej oznaczona hip. nr [...], której dotychczasowym właścicielem w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy z 1968 r. był T. P., została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Poza sporem pozostaje również to, że w związku z tym przejęciem T. P. wystąpił w związku z powyższym Układem do Komisji Stanów Zjednoczonych do Spraw Roszczeń Zagranicznych o przyznanie odszkodowania za utratę udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Nie jest również kwestionowane, że Komisja roszczenie to uznała za zasadne i orzeczeniem z [...] września 1965 r. uwzględniła wniosek o przyznanie odszkodowania za udział stanowiący [...] w prawie własności przedmiotowej nieruchomości. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują odzwierciedlenie w dokumentach zebranych w sprawie, w tym dokumentacji przekazanej polskim organom przez stronę amerykańską. Zaistniały zatem przesłanki do wydania przez Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa [...] udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Powołana decyzja - zgodnie z art. 2 ustawy z 1968 r. - stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo ograniczonego prawa rzeczowego. Spełnienia przesłanek przejścia objętej niniejszym postępowaniem nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa skarżący nie kwestionuje. Spór w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie tego jakie elementy powinno zawierać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W szczególności kwestią sporną pozostaje czy zaskarżone rozstrzygnięcie powinno zawierać odniesienie do aktualnych oznaczeń geodezyjno - katastralnych przedmiotowej nieruchomości warszawskiej. W ocenie Ministra, z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji stwierdzającej przejście nieruchomości i objęcie działaniem układu indemnizacyjnego nieruchomości "historycznej" odnoszenie się do jej aktualnych oznaczeń nie jest konieczne. Zdaniem organu, obowiązek taki nie wynika również z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. W ocenie Ministra, w tym zakresie powołana norma stanowi o fakultatywności ujęcia tych danych, w miarę możności. Przeciwny pogląd wyraża natomiast skarżący, który to pogląd sąd w składzie orzekającym podziela. Elementy jakie powinna zawierać decyzja Ministra Finansów stwierdzająca przejście nieruchomości określono w § 2 ust. 1 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. z 1968 r., nr 17, poz. 109) dalej zwanego "rozporządzeniem". W myśl powołanego przepisu decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości, powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możności ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. W ocenie Sądu, użyte w powołanym przepisie rozporządzenia sformułowanie "w miarę możności" odnosić należy wyłącznie do tych elementów, które obrazują lokalizację nieruchomości, tj. danych adresowych (ulicy, numeru nieruchomości). Te elementy nie mają bowiem zasadniczego znaczenia przy identyfikowaniu nieruchomości. Tymczasem, jak trafnie podnosi skarżący, decyzja wydawana na podstawie przepisów ustawy z 1968 r., skoro ma stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej tytułu Skarbu Państwa do nieruchomości, powinna w sposób jednoznaczny tę nieruchomość wskazywać. Temu właśnie służą identyfikujące ją oznaczenia geodezyjno - katastralne w postaci numeru działki, obrębu geodezyjnego w jakim nieruchomość jest położona, a także oznaczenie jej powierzchni. Numer działki jest bowiem, jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, desygnatem konkretnej powierzchni gruntu, tj. nieruchomości, z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Funkcjonuje on w obrocie prawnym jako nazwa własna określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2019 r. II OSK 1747/17, LEX nr 2737030). Bez takiej identyfikacji wątpliwa staje się zatem możliwość wykonania takiej decyzji. Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej musi być zaś sformułowane w sposób na tyle precyzyjny aby możliwe było następnie jej wykonanie. Rzeczywistej treści rozstrzygnięcia nie można też domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji. Uwzględniając zatem cel jakiemu służy decyzja administracyjna wydawana na podstawie ustawy z 9 kwietnia 1968 r., w ocenie Sądu, przepis § 2 rozporządzenia z 9 maja 1968 r. wykładać trzeba w ten sposób, że jako element obligatoryjny decyzji wymienia on: imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości (tj. miejscowość gdzie ona się znajduje) oraz oznaczenie w księdze wieczystej. Fakultatywnie natomiast (o ile jest to możliwe) należy podać w rozstrzygnięciu wyłącznie tzw. adres policyjny nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ argumentuje, że to ewentualnie gospodarujący zasobem nieruchomości Skarbu Państwa - Prezydent [...] (jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej), składając wniosek o założenie księgi wieczystej lub o odpowiedni wpis w księdze już istniejącej, miałby dopiero precyzować dane identyfikujące przedmiotową nieruchomość. Stanowisko Ministra jest jednak o tyle nieuprawnione, że prowadziłoby ono faktycznie do swoistego dookreślania przez Prezydenta ujętego w decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej przedmiotu podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym mogłoby to skutkować formułowaniem wniosku wieczystoksięgowego nie tyle w oparciu o treść decyzji Ministra, jak tego wymaga art. 2 ustawy z 1968 r. oraz § 1 rozporządzenia z 9 maja 1968 r., ale w oparciu o własne ustalenia faktyczne i prawne, co w skrajnych wypadkach mogłoby wręcz prowadzić do zniekształcenia treści decyzji. Podsumowując, przyjęte przez Ministra stanowisko, że aktualne dane geodezyjno - katastralne objętej przedmiotowym postępowaniem nieruchomości nie stanowią jednego z elementów koniecznych decyzji podejmowanej na podstawie ustawy z 1968 r. nie znajduje oparcia w treści § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. Następstwem powyższego błędnego stanowiska organu było niepoczynienie w wydanej na podstawie ustawy z 1968 r. decyzji jakichkolwiek ustaleń faktycznych w odniesieniu do tych danych. Czyni to zasadnym zarzut mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z przepisami ustawy z 9 kwietnia 1968 r. Z tej przyczyny konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustali czy dla dawnej nieruchomości hipotecznej oznaczonej nr hip. [...] prowadzona jest aktualnie księga wieczysta i jakie jest obecnie geodezyjne oznaczenie pochodzących z niej nieruchomości. W celu zaś pozyskania w tym przedmiocie adekwatnych danych organ rozważy powołanie biegłego i zlecenie mu przygotowania odpowiedniego opracowania geodezyjnego. W podjętym zaś ponownie rozstrzygnięciu uwzględni elementy, o jakich mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). ----------------------- 9