I SA/Wa 641/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) WSA Marta Kołtun - Kulik Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10.03.2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części. M. K. pismem z dnia 22 marca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Sądu z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 788/15. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. złożonego przez N. S. i M. D. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...], w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że Prezydent W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W pozostałej części Sąd skargę oddalił. Skarżąca w skardze wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie od Prezydenta na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu skargi wskazała, że prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15, Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pomimo upływu wyznaczonego terminu organ nie rozpoznał wniosku i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca wskazała, że po wniesieniu w dniu 4 listopada 2015 r. skargi do Sądu na bezczynność organu Prezydent wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą odmówił następcom prawnym wnioskodawczyń ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], [...] z obrębu [...] oraz orzekł, że w drodze odrębnej decyzji rozpozna wniosek dekretowy do gruntu stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...]. Zdaniem skarżącej, wydając przedmiotową decyzję organ poczynił ustalenia faktyczne i prawne, które pozwalały na równoczesne rozpoznanie wniosku do całej nieruchomości, w tym działek nr [...] i [...]. Zdziwienie skarżącej budzi fakt wszczęcia przez organ postępowania zmierzającego do podziału działki nr [...], w celu "wydzielenia gruntu (grunt d. nieruchomości ozn. Nr hip. [...]) zajętego przez tunel wentylacyjny oraz czerpnio wyrzutnię, stanowiących infrastrukturę [...]". Skarżąca podkreśliła, że sama obecność na działce budowli w postaci czerpnio - wyrzutni w sytuacji, w której zgodnie z miejscowym planem może być ona wbudowana w zabudowę na działce, a plan ten nie przewiduje przeznaczenie gruntu na cele publiczne - nie stanowi przesłanki odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego części działki zajętej pod tą budowlę. W świetle powyższego prowadzone przez organ postępowanie zmierzającego do podziału działki jest, w jej ocenie, niecelowe i zmierza wyłączenie do przedłużenia postępowania. W związku z brakiem działań ze strony Prezydenta W. pismami z 28 lipca 2016 r. oraz z 12 września 2016 r. skarżąca wezwała organ do wykonania prawomocnego wyroku Sądu. Zaznaczyła, że do dnia sporządzenia skargi organ nie wydał rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie bądź umorzenie postępowania wszczętego wniesioną skargą. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie podziału zostało wszczęte pismem z dnia 2 grudnia 2015 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt podziału części nieruchomości położonej w W., w [...], przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], na działki nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha. Zaznaczył, że decyzja ta nie jest ostateczna. Odnosząc się do okoliczności nie wydania decyzji w odniesieniu do działki nr [...] organ poinformował, że opóźnienie w sprawie spowodowane jest bardzo dużą ilością prowadzonych postępowań oraz trwającą od 8 lipca 2016 r. reorganizacją komórki prowadzącej sprawę, to jest Wydziału [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkuje wymierzeniem organowi grzywny. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 788/15 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...], w zakresie działek obecnie oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] w obrębie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Prezydent W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezsporne jest, że odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 22 czerwca 2016 r., co wynika z akt sądowych sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 788/15 (data stempla wpływu akt do organu). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 22 sierpnia 2016 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również wezwania przez skarżącą organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do całości ww. nieruchomości [...]. Zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. terminu na załatwienie sprawy Sąd uznał, że grzywna w wysokości 1.500 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku i że spełni ona funkcję represyjno-dyscyplinującą. Rozpoznając sprawę, stosownie do treści art. 154 § 2 P.p.s.a., Sąd ocenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 10 marca 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po wydanym wyroku Prezydent W. podejmował działania mające na celu rozpoznanie wniosku i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżąca nadesłała akt poświadczenia dziedziczenia po zmarłym A. M. będącym stroną decyzji Prezydent W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W dniu 12 lipca 2016 r. Miasto zawarło ze skarżącą umowę dzierżawy przedmiotowego gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]. Pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Prezydent zwrócił się do Delegatury Gospodarki Nieruchomościami w [...] z zapytaniem o termin wydania decyzji zatwierdzającej podział geodezyjny działki ew. nr [...]. W odpowiedzi Biuro Gospodarki poinformowało, że została zlecona do wykonania mapa z projektem podziału ww. działki. Termin wykonania zastał określony na dzień 21 października 2016 r., a zakończenie procedury podziału określono na koniec listopada 2016 r. Pismem z dnia 22 listopada 2016 r. organ zwrócił się do Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa w [...] o wskazanie terminu wydania decyzji zatwierdzającej ww. podział geodezyjny. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. Biuro poinformowało, że postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] obręb [...] jest w końcowym etapie wykonywania mapy z projektem podziału przez firmę. Przy piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. Biuro przekazało opracowanie geodezyjne dotyczące ww. działki do Biura [...] celem jego zaopiniowania i dostarczenia opinii do dnia 26 stycznia 2017 r. W dniu 26 stycznia do Prezydenta W. wpłynęła pozytywna opinia Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa dotycząca podziału przedmiotowego gruntu. W dniu 4 kwietnia 2017r. organ skierował do Biura Geodezji i Katastru monit w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt podziału części przedmiotowej nieruchomości położonej w W., w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] o powierzchni [...] ha z obrębu [...] i dokonał podziału na działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha. W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe działania podjęte przez organ po wydanym wyroku, nie ma uzasadnionych podstaw by zwłokę w załatwieniu sprawy kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też stron, które postępowanie to zainicjowały, bądź Sądu. Z tego względu, Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 10 marca 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, Sądowi z urzędu znana jest okoliczność znacznej ilości tego typu spraw zawisłych przed organem oraz ich stopień skomplikowania spowodowany przede wszystkim historycznym charakterem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, gdyż w ocenie Sądu, wymierzona grzywna stanowi wystarczającą dolegliwość dla organu, mobilizującą go do wydania orzeczenia. Podnieść należy, że suma pieniężna powinna być przyznawana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. W tej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).