I SA/Wa 655/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) asesor WSA Mateusz Rogala Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skarg [...] Sp. z o.o. w Warszawie, Miasta Stołecznego Warszawy, R. N. i J. P. na decyzję Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich z dnia 18 września 2017 r. nr R 10/17 w przedmiocie uchylenie decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego 1. umarza postępowanie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżących: [...] Sp. z o.o. w Warszawie i J. P. po 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych, a na rzecz R. N. kwotę 200 (dwieście) złotych. Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia 18 września 2017 roku sygn. akt R 10/17 Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej jako Komisja) działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt. 4, art. 30 ust. 1 pkt. 3, 4, 5, 6, 7 oraz art. 38 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 795, dalej jako ustawa) i art. 105 § 1 kpa, uchyliła w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako organ/prezydent) z dnia 11 października 2013 roku Nr [...] i umarzyła postępowanie administracyjne. Kontrolowana przez Komisję sprawa dotyczyła nadzoru nad prowadzoną w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279, dalej jako dekret) reprywatyzacją nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Negatywne dla J. W. orzeczenie dekretowe z 5 stycznia 1955r. zostało wyeliminowane (jako nieważne) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 5 listopada 2012r. KOC/2489/Go/10. Wówczas "odżył" wniosek dekretowy, i finalnie był on rozpoznany w 2013r. przez prezydenta m.st. Warszawy, przy czym prezydent kontrolowaną w tej sprawie przez Komisję decyzją, na podstawie art. 155 kpa, zmienił swoją decyzję z 27 czerwca 2013 roku Nr [...] w ten sposób, że w miejsce A. W. jako beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej wpisał R. N. i J. P.. W ramach sprawowanego nadzoru nad decyzją reprywatyzacyjną (tą pierwotną z 27 czerwca 2013r. i tą z 11 października 2013r.) Komisja zarzuciła prezydentowi szereg uchybień przy rozpoznawaniu wniosku złożonego na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu. Wskazując (w daleko idącym uproszczeniu), Komisja podniosła, że organ nie ustalił właściwego kręgu stron postępowania (art. 28 kpa), że nie zweryfikował kwestii spadkobrania po właścicielach "dekretowych" ww nieruchomości (gdy tymczasem należało przyjąć, że spadek był wakujący), że w sprawie powinni brać udział współużytkownicy wieczyści (art. 10 § 1 kpa), że nieruchomość była objęta układem indemnizacyjnym, że roszczenia zakupione przez R. N. i J. P. od A. W. nie zostały wycenione adekwatnie do ich wartości, a zatem że przeniesienie roszczeń do ww nieruchomości nastąpiło za świadczenie wzajemnie rażąco niewspółmierne do jej wartości (art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy), a także, że oddanie ww nieruchomości w użytkowanie wieczyste w określonym udziale nastąpiło z naruszeniem interesu społecznego. Wg Komisji trudna sytuacja lokatorów ww kamienicy stanowiła pole do szantażu, a daleko idące prace remontowe zainicjowane przez spółkę [...], (która w 2014r. nabyła udziały w użytkowaniu wieczystym od beneficjentów decyzji wydanej w trybie art. 155 kpa) były uciążliwe i zmierzały do wywierania nacisków na lokatorów (art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy). Komisja zarzuciła wreszcie organowi rażące naruszenie art. 155 kpa podnosząc, że zmiana strony postępowania w tym trybie nie jest dopuszczalna nawet za zgodą stron, zatem, że nie jest dopuszczalna cesja uprawnień zawartych w decyzji administracyjnej wydanej dla jednego podmiotu na rzecz innego podmiotu; Komisja wskazała też na zagadnienie decyzji związanej. W konkluzji Komisja podała, że uchylona przez nią decyzja prezydenta z dnia 11 października 2013 roku Nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż [...] sp. z o.o. S.K.A. w [...] i [...] sp. z o.o. sp.k. w [...] działały w złej wierze, gdyż wymienione przez Komisję nieprawidłowości powinny były ustalić we własnym zakresie. Jeśli chodzi o strony postępowania, Komisja wskazała, że są nimi: beneficjenci decyzji a więc: A. W., J. P., R. N., spółka [...] sp. z o.o. S.K.A. w [...], Miasto Stołeczne Warszawa, właściciele wyodrębnionych lokali. W skardze na ww decyzje Komisji Spółka [...] zarzuciła Komisji: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 30 ust. 1 pkt. 4 ustawy w zw. z art. 7, 77 § 1 kpa, w zw. art. 76 § 1 kpa w zw. z art. 365 kpc, poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 października 2013 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia prawidłowego kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku z art. 7 ust. 1 dekretu, kiedy w rzeczywistości Prezydent m.st. Warszawy był związany prawomocnym orzeczeniem Sądu w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku i nie mógł dokonywać odmiennych ustaleń faktycznych w tym zakresie; 2) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu, iż J. W. już od kwietnia 1945r. podjął starania w celu odzyskania nieruchomości położonej przy ul. [...], jako jej spadkobierca, a tym samym nie sposób uznać, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze spadkiem wakującym; 3) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 10. w zw. z art. 80 i 81 oraz 107 § 3 kpa polegające na przyjęciu za udowodnione okoliczności faktycznych związanych z ustaleniem kręgu spadkobierców nieruchomości [...] jedynie w oparciu o zeznania lokatorów i przedstawicieli wspólnoty mieszkaniowej [...], z pominięciem stanowiska strony postępowania – A.W.; 4) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu, iż układy indemnizacyjne zarówno ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, jak i Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (wykaz nieruchomości opublikowany przez Ministerstwo Finansów) nie obejmowały nieruchomości przy ul. [...] w [...], a w czasie ich podpisywania zarówno J. W., jak i A. W. posiadali obywatelstwo polskie, a tym samym błędne ustalenie przez Komisję, że J. W. i A. W. zostały przyznane świadczenia na mocy układów indemnizacyjnych; 5) art. 6, 7, 8 kpa w z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy poprzez uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 czerwca 2013 r. z zastosowaniem norm prawnych nieistniejących w dacie wydania tych decyzji i powoływanie się na okoliczności, które nie mogły być znane organowi w dacie wydawania decyzji, gdyż nastąpiły po jej wydaniu, co stanowi naruszenie zasady lex retro non agit. 6) art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3, 4, 5, 6 i 7 ustawy w zw. z art.2 pkt 4 ustawy oraz art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 11.10.2013 r. winna zostać uchylona z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzji z dnia 28.06.2016 r., w sytuacji gdy wydanie w/w decyzji nie jest istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bo stwierdza nieważność decyzji nacjonalizacyjnej i nieodwracalne skutki prawne w zakresie wyodrębnionych lokali, co nie jest żadnym novum; 7) art. 6, 7, 8, 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że przeniesienie roszczeń do nieruchomości przy ul. [...] w [...] było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, gdyż nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości, podczas gdy w dacie wydawania decyzji reprywatyzacyjnej powyższa przesłanka nie istniała; 8) art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa, w zw. z art. 80 i 81 kpa oraz 107 § 3 kpa polegające na przyjęciu za udowodnione okoliczności faktycznych takich jak: "szantażowanie lokatorów nieruchomości [...]", "stosowanie przez [...] sp. z o. taktyki zastraszania lokatorów" i "stosowania presji opuszczenia mieszkań", "o. SKA stosowanie groźby bezprawnej, nękania i przemocy względem lokatorów", "stosowania mechanizmu hodowania długów" jedynie w oparciu o zeznania świadków - obecnych lokatorów nieruchomości [...], z pominięciem stanowiska obecnego właściciela nieruchomości (zgodnie z którym ww. okoliczności nie miały miejsca) przy jednoczesnym odstąpieniu od uzasadnienia przez Komisję, dlaczego organ uznał stanowisko spółki za nieudowodnione; 9) art. 7, 77 § 1kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez błędne stwierdzenie wystąpienia skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym, podczas gdy podwyżka czynszu zawsze następowała w granicach prawa, remont dotyczył wyłącznie części wspólnych i lokali prywatnych, a wszystkie te okoliczności, podobnie jak opuszczenie lokali przez część najemców komunalnych na podstawie porozumień zawartych z właścicielem, nie wypełnia znamion groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal; 10) art. 7, 77 § 1 kpa w zw. z art. 6, 8 kpa w zw. z art. 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Spółka [...] Sp. z o.o. S.K.A. w dniu 23 stycznia 2014 r. pozostawała w złej wierze przy zakupie udziału nieruchomości [...] oraz nieprzeprowadzenie ustaleń w zakresie wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 października 2013 r. nr [...]; 11) art. 5 i 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 6, 7, 8 kpa oraz w zw. z art. 2 pkt. 4 ustawy poprzez błędną, nieznaną polskiemu dorobkowi orzecznictwa, wykładnię pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych", "rękojmi wiary ksiąg wieczystych" oraz "dobrej wiary" i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, jak również błędne przyjęcie, że Spółka [...] Sp. z o.o. S.K.A. nie była chroniona rękojmią wiary ksiąg wieczystych na dzień dokonywania zakupu udziałów - z uwagi na błędne ustalenie, że działała w złej wierze; 12) art. 6, 7, 8, kpa oraz w zw. z art. 2 pkt. 4 ustawy poprzez zastosowanie w stosunku do [...] Sp. z o.o. S.K.A. norm prawnych i wykładni prawa, w szczególności dotyczących pojęcia należytej staranności, nie obowiązujących w dacie zakupu nieruchomości i to znacznie mniej korzystnych od wcześniejszych, co należy uznać za niedopuszczalne i kolidujące ze słusznym interesem strony; 13) art. 7, 8, 9, 10 § 1 kpa w zw. z art. 75 § 1. 77 § 1. 78 § 1,79 § 1 i 2, 80, 107 §3 kpa poprzez: a) prowadzenie postępowania w sposób kontradyktoryjny (jak gdyby istniał spor na linii organ - strona), a nie inkwizycyjny, b) prowadzenie postępowania ze z góry przyjętą tezą, że postępowanie reprywatyzacyjne było wadliwe, zaś lokatorzy nękani, c) zadawanie pytań sugerujących świadkom, mających udowodnić powyższą tezę, d) pominięcie twierdzeń i wniosków dowodowych skarżącej, bez należytego wyjaśnienia, e) pominięcie wniosków dowodowych A. W., bez należytego wyjaśnienia, f) nieprzesłuchanie osób, które zawierały umowę, na mocy której skarżąca Spółka nabyła udział w przedmiotowej nieruchomości (co wydaje się niezbędne w celu ustalenia dobrej wiary), g) popełnienie błędu faktycznego co do wysokości udziału, który skarżącej przysługuje, poprzez odnoszenie się w decyzji do udziału wynoszącego 0,6307 części, podczas gdy skarżącej przysługuje udział wynoszący 48226000/100000000 części (jak wprost wynika z księgi wieczystej, prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości), h) brak odniesienia do konsekwencji ustanowienia odrębnej własności lokali, i) brak odniesienia do konsekwencji zawarcia umów przedwstępnych w formie aktu notarialnego, j) brak odniesienia do konsekwencji obciążenia przedmiotowej nieruchomości hipotekami, k) nieprawidłowe ustalenie kręgu stron, poprzez pominięcie w postępowaniu podmiotów administrujących hipotekami, l) nieprawidłowe ustalenie kręgu stron, poprzez pominięcie ujawnionego w dziale III księgi wieczystej zarządcy. 14) art. 7, 10 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1,79 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków i dokonania oględzin nieruchomości bez uprzedniego zawiadomienia stron postępowania i umożliwienie im czynnego udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych, a następnie na tej podstawie poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Spółka zarzuciła też Komisji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27.06.2013 została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na rażącym naruszeniu interesu społecznego, podczas gdy decyzje wydawane w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu nie są decyzjami uznaniowymi, względem których zasada uwzględnienia interesu społecznego ma zastosowanie; - art. 5 i 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 7, 76 kpa w zw. z art. 365 kpc poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że [...] Sp. z o.o. S.K.A. powinna była sama dokonać oceny: (1) decyzji reprywatyzacyjnych, (2) postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 12 kwietnia 2010 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku oraz (3) aktu notarialnego z [...] listopada 2013 r. - umowy o oddanie udziału w nieruchomości [...] w użytkowanie wieczyste, nie czyniąc zaś tego nie wykazała należytej staranności, przez co pozostawała w złej wierze, podczas gdy [...] Sp. z o.o S.K.A. związana była prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, decyzją ostateczną, a także nie posiadała żadnych uprawnień do kwestionowania dokumentów urzędowych, do których należy akt notarialny (art. 244 § 1 kpc). W skardze J. P. zarzucono Komisji naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie i naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 78 § 1 i 2 kpa, poprzez niewydanie decyzji procesowej w przedmiocie oddalenia bądź uwzględnienia wniosków dowodowych strony, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ administracyjny, nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania świadków J. M., G. J., A. N. i H. G., 2. art. 7 kpa w zw. z art. 679 kpc w zw. z art. 366 kpc, w zw. z art. 365 § 1 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc, poprzez wskazanie, że spadek po S.W., C. W., E. W., F. L. i N. domu W., L. (L.) W., W. E. z domu W., D. W., M. W., M. W., A. (A.) W., J. L. W. oraz R.W. nabył w całości spadkobierca ustawowy, tj. Skarb Państwa-Prezydent m. st. Warszawy, co stanowi naruszenie powagi rzeczy osadzonej, albowiem prawomocnym, dotąd niewzruszonym orzeczeniem Sądu Rejonowego [...] z dnia 12 kwietnia 2010 roku (sygn. akt [...]), jako jedyny spadkobierca został powołany A. W., 3. art. 94 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku strony o zmianę terminu, ewentualnie odroczenie rozprawy, zaplanowanej na dzień 30 sierpnia 2017 roku na dzień począwszy od 01 września 2017 roku, i pozbawienie J. P. czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności możliwości zadawania pytań świadkom i składania oświadczeń, przysługującego mu jako stronie; 4. art. 80 kpa, art. 7 kpa, art. 77 kpa w zw. z art. art. 107 § 3 kpa poprzez dowolną i fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego, w szczególności: a. całkowity brak rozważenia stanowiska strony w sprawie, z zaniechaniem podjęcia argumentacji w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, o które wnosiła strona w piśmie z dnia 15 września 2017 roku; b. sprzeczne i całkowicie nielogiczne stwierdzenie, iż roszczenie J. W. (oraz jego spadkobierców) wygasło względem Państwa Polskiego z uwagi na uzyskanie przez niego obywatelstwa [...], a w konsekwencji objęcia go układem indemnizacyjnym, podczas gdy w treści opinii prof. zw. dr hab. J. B. - powoływanej również w treści decyzji Komisji - wskazano wprost, iż przekazane na mocy układów sumy ryczałtowe przeznaczone były na zaspokojenie roszczeń osób fizycznych, które posiadały obywatelstwo danego państwa zarówno w dniu wejścia w życie przepisów polskich, (na mocy których dokonano nacjonalizacji lub wywłaszczenia) jak i w dniu podpisania danego układu, przez co w sposób niepodważalny J. W. ani jego następcy prawni nigdy nie byli objęci jakimkolwiek układem indemnizacyjnym, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika wprost, iż w chwili wydania dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy J. W. był wyłącznie polskim obywatelem; c. niezasadne przyjęcie, jakoby spadek po S.W., C. W., E. W., F. L. i N. z domu W., L. (L.) W., W. E. z domu W., D. W., M. W., M. W., A.(A.) W., J. W. oraz R.W. nabył w całości spadkobierca ustawowy, tj. Skarb Państwa-Prezydent m. st. Warszawy jako spadek bezdziedziczny lub wakujący, pomimo że: • J. W. na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Grodzkiego w [...] z 25 kwietnia 1945 r., sygn. akt nr [...], wydanego na podstawie art. 18 i 26 dekretu o majątkach opuszczonych i porzuconych, w dniu 11 maja 1945 r. został wprowadzony w posiadanie nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], • Gmina miasta stołecznego Warszawa nie wystąpiła o wprowadzenie w siebie w posiadanie stosownie do art. 770 Kodeksu Napoleona (dalej jako KN); • nieprawidłowe przyjęcie spadku przez gminę m.st. uniemożliwia uznanie spadku za bezdziedziczny, • brak sporządzenia inwentarza lub brak oświadczenia o przyjęciu spadku nie oznacza utraty praw do spadku w myśl przepisów KN zaliczanych do kategorii spadkobierców prawych), • przedmiotowego spadku nie uznano za wakujący mocą jakiekolwiek orzeczenia sądu, ani nie ustanowiono dla niego kuratora przed datą upływu okresu ustawowego; d. wadliwe przyjęcie, iż w gestii Prezydenta m.st. Warszawy pozostawało zweryfikowanie kwestii następstwa prawnego po pierwotnych właścicielach nieruchomości położonej przy ul. [...], podczas gdy legitymacja do dziedziczenia spadku przez A. W. została stwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia 12 kwietnia 2010 r., sygn. akt [...], które do dnia dzisiejszego nie zostało wzruszone; e. wyrażanie hipotetycznych stwierdzeń, opieranych wyłącznie o oświadczenia i domysły stron zainteresowanych wynikiem postępowania, poddających w wątpliwość nie tylko nabycie spadku przez A. W., ale także jego tożsamość jako potomka J. W., bez jakiegokolwiek poparcia w materiale dowodowym oraz bez wskazania kogokolwiek, kto - oprócz A. W. - mógłby być wskazany jako następca prawny J. W., f. bezpodstawną konstatację, iż przeniesienie roszczeń do nieruchomości [...] było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, z uwagi na rzekome nabycie przez J. P. i R. N. od A. W. spadku po przedwojennych właścicielach nieruchomości za cenę [...] zł, które – zdaniem Komisji - nastąpiło z naruszeniem "interesu społecznego", bez wskazania podstawy prawnej naruszenia interesu społecznego, (...); w sytuacji gdy umowa została zawarta po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej dot. nieruchomości położonej przy ul. [...], g. przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków w równoległych postępowaniach prowadzonych przez Komisję wg nieokreślonego klucza, bez możliwości zapoznania się z uzasadnieniem decyzji procesowej o przesłuchaniu w toku rozprawy wyłącznie lokatorów kamienicy położonej przy ul. [...], (...); - odstąpienie od przesłuchania A. W., wezwanego na rozprawę w charakterze strony, bez wydania w tym przedmiocie decyzji procesowej, pomimo że wyraził on gotowość do stawienia się przed Komisją, a jego zeznania mają niewątpliwie istotne znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy w zakresie legitymacji do dziedziczenia nieruchomości położonej przy ul. [...], które było w toku rozprawy podważane bez konfrontacji ze stanowiskiem samego następcy prawnego, 5. art. 24 § 3 kpa w zw. § 3 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie regulaminu działania Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], wydanych z naruszeniem prawa, poprzez: a. uchybienie rzetelnemu i sumiennemu wykonywaniu obowiązków przez organ administracji publicznej, jednoznaczne wypowiadanie się członków Komisji w tym Przewodniczącego Komisji co do wiarygodności świadków i dowodów przed wydaniem decyzji, jak również komentowanie na bieżąco wartości dowodów za pomocą mediów społecznościowych, c. odmowę przeprowadzenia jakiejkolwiek wnioskowanej czynności dowodowej wnioskowanej przez stronę, b. pozbawienie skarżącego rzeczywistego udziału w postępowaniu poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku o zmianę terminu rozprawy z uwagi na potrzebę aktywnego udziału w rozprawie, c. niejasne, nie poddające się kontroli kryterium wyboru świadków, w sytuacji gdy okoliczności, na które zeznawali wezwani świadkowie w istocie obejmowały zdarzenia zaistniałe po wydaniu decyzji reprywatyzacyinej, co siłą rzeczy nie znajduje odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, - jawną i powszechnie znaną stronniczość organu administracji, w szczególności przewodniczącego Komisji P. J., który przystąpił do procedowania w przedmiocie decyzji reprywatyzacyjnej dot. [...] ze z góry założoną tezą, czego dowodem są jego wypowiedzi medialne na długo przed faktycznym zapoznaniem się z materiałem dowodowym w sprawie: - "nie musiałbym wcale się tą komisją zajmować, gdyby pani prezydent i ratusz nie doprowadzili do sytuacji skandalicznej, w której krzywdzi się ludzi słabszych, a pomaga bogatym (...) "Z centrum Europy, wyrzucono kilkadziesiąt tysięcy ludzi na bruk grupa ludzi, mafii, grup przestępczych, dorobiła sie na tym gigantycznych pieniędzy. Uważam, że przesuwa się granice tolerancji dla zachowania polityków" (źródło: "Czuję, że mam misję". P. J. o komisji weryfikacyjnej" 12.05.2017 r.; tvn24.pl). - "Naturalna konsekwencją powinna być dymisja H. G. lub odebranie tego mandatu w wyborach. Proszę zauważyć, że w przypadku [...] i [...], którą zwróciliśmy skarbowi państwa, ratusz już buduje tam szkołę. Można? Można, jeżeli ma się siłę, pasie i determinacje" (źródło "Patryk Jaki: Komisja Weryfikacyjna przełamała imposybilizm III RP", data emisji audycji: 28.03.2017, Sygnały dnia; polskieradio.pl), co w efekcie końcowym nie doprowadziło do obiektywnie uzasadnionej decyzji administracyjnej, przy czym w postępowaniu przed Komisją brak jest jakichkolwiek dowodów na twierdzenia Przewodniczącego Komisji, aczkolwiek prima facie podyktowane było to osobistym nastawieniem organu administracyjnego w osobie Przewodniczącego Komisji, czego przykładem jest przeprowadzenie szczątkowego wręcz postępowania dowodowego i oddalenie wszystkich wniosków dowodowych stron; 6. art. 29 pkt 2 ustawy, poprzez jego zastosowanie i uchylenie decyzji reprywatyzacyjnej i orzeczenie co do istoty sprawy, w przypadku gdy na zasadzie art. 29 pkt 3 ustawy sprawa powinna być przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, a mianowicie kwestia wzruszenia prawomocnego orzeczenia spadkowego i ustalenia następców prawnych po S.W., C. W., E. W., F. L. i N. z domu W., L. (L.)W., W. E. z domu W., D. W., M. W., M. W., A. (A.) W., J. W. oraz R.W., ma niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, co wykluczało obiektywnie orzeczenie Komisji co do istoty sprawy w myśl ustawy, z uwagi na konieczność poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych; 7. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwe ustalenie, na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, iż w sprawie niniejszej zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 października 2013 r., zważywszy nadto na fakt, iż Komisja - wydając przedmiotową decyzję - dopuściła się podobnych uchybień proceduralnych i materialnych wskazanych wyżej, które zarzucono decyzji wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy. Ww skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Miasto Stołeczne Warszawa wniosło skargę na elementy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, po czym skarga w tym zakresie została cofnięta, co skutkowało umorzeniem postępowania (pkt. 1 wyroku). Osobną skargę złożył w sprawie R. N.. Zaskarżył on zarówno decyzję Komisji z dnia 18 września 2017 roku sygn. akt R 10/17 uchylającą w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 czerwca 2013 roku Nr [...] i odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego (zmienioną decyzją z dnia 28 marca 2018 roku nr [...], sygn. akt [...] – kontrolowaną przez Sąd w odrębnej sprawie (I SA/Wa 652/18); i decyzję Komisji z dnia 18 września 2017 roku sygn. akt R 10/17 uchylającą decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 października 2013 roku Nr [...] i umarzającą postępowanie (I SA/Wa 655/18). R. N. zarzucił Komisji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie oraz przepisów prawa materialnego: 1. art. 10 § 1 kpa, art. 7 kpa, art. 8 § 1 kpa i art. 9 kpa w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy, art. 49 § 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy przez rażące naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. ciążącego na organie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa), kierowaniem się w postępowaniu zasadą praworządności z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), ciążącego na organie obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i kierowania się w postępowaniu zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron postępowania (art. 8 § 1 kpa), ciążącego na organie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron postępowania (art. 9 kpa), poprzez celowe uniemożliwienie mu wzięcia udziału w postępowaniu prowadzonym przed Komisją, mimo posiadanej z urzędu przez Komisję wiedzy o przebywaniu w areszcie śledczym we [...], gdzie nie było możliwości zapoznania się z treścią wydawanych w toku prowadzonego postępowania pism i rozstrzygnięć organu administracyjnego, opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości, bez doręczenia w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania, przy jednoczesnym umożliwieniu w innej sprawie administracyjnej zapoznania się z aktami sprawy stronie postępowania administracyjnego również przebywającej w areszcie śledczym, co stanowi o zaistnieniu w tej sprawie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. zaskarżone decyzje Komisji została wydana w warunkach rażącego naruszenia prawa, w tym z pominięciem § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2016 roku w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania; 2. art. 7 kpa w zw. z 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 38 ustawy poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, niedokładne wyjaśnienie sprawy, pominięcie dowodów oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego; 3. art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o Komisji w z art. 38 ust. 1 tej ustawy zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 5 kpa oraz art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez wydanie przez organ administracji decyzji administracyjnej nie spełniającej podstawowych kryteriów indywidualnego aktu administracyjnego wobec braku określenia w sentencji, którym stronom postępowania i w jakim zakresie odmówiono przyznania prawa ustanowienia użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości, a także bez powołania podstawy prawnej przewidzianej w przepisach cyt. dekretu oraz na podstawie zdarzeń mających miejsce po wydaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, co powoduje, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. decyzje zostały wydane w warunkach rażącego naruszenia prawa; 4. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji - odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego pomimo że zaskarżona decyzja oparta została na przesłankach nieprzewidzianych treścią dekretu oraz pomimo łącznego spełnienia przesłanek koniecznych do wydania decyzji pozytywnej; 5. art. 155 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, iż Prezydent m.st. Warszawy nie był uprawniony do zmiany jego własnej decyzji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] podczas, gdy z treści art. 155 kpa nie wynika żadne inne ograniczenie dla organu administracji publicznej odnośnie do zmiany jego własnej decyzji, poza zgodą wszystkich stron decyzji zmienianej, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; 6. art. 154 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszym postępowaniu w odniesieniu do decyzji związanej, jaką jest decyzja o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, podczas gdy zmianie w myśl zastosowanego przepisu, może podlegać wyłącznie decyzja o charakterze uznaniowym; 7. art. 154 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 16 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszym postępowaniu, w sytuacji nabycia prawa przez stronę - m.st. Warszawę, na podstawie zmienianej decyzji administracyjnej podczas, gdy z treści przepisu art. 154 kpa wynika wprost, iż zmianie podlegać może wyłącznie decyzja, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Skarżący R. N. wniósł o stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji Komisji z 18 września 2017 roku ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i utrzymanie w mocy w całości decyzji reprywatyzacyjnej tj. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 czerwca 2013 roku [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], zmienionej decyzją z dnia 11 października 2013 roku [...], względnie umorzenie postępowania rozpoznawczego (...). W uzasadnieniu skargi R. N. podniósł, że faktem powszechnie znanym, a organowi z urzędu, było, że od dnia 1 lutego 2017 r. przebywał on w Areszcie Śledczym we [...] jako tymczasowo aresztowany. Doręczenie zatem wszelkiej korespondencji wg skarżącego powinno następować na adres Aresztu Śledczego we [...] w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 2290). Niewywiązywanie się z tego obowiązku spowodowało, że wg skarżącego celowo uniemożliwiono mu realizowanie prawa do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Sąd zważył co następuje: Obie decyzje Komisji z 18 września 2017r. podlegają uchyleniu z przyczyn formalnych. Poza innymi zgłaszanymi przez skarżących (i oczywiście uzasadnionymi) zarzutami dotyczącymi niezapewnienia im przez Komisję prawa czynnego udziału w postępowaniu, jak te związane z brakiem możliwości zajęcia stanowiska, zadawania pytań świadkom i nieuwzględnianie wniosków dowodowych itd., w sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że jedna ze stron, R. N. będący beneficjentem decyzji prezydenta z dnia 11 października 2013r. zmieniającej decyzję z dnia 27 czerwca 2013r. bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, gdyż w dacie procedowania Komisji był pozbawiony wolności a Komisja nie zapewniła mu żadnej możliwości działania w ww sprawie. Jest to zatem pierwsza, formalna, przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa w zw. z art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa). Zasadne są też zarzuty skarg co do tego, że Komisja procedowała w obu ww sprawach w sposób "tendencyjny", pośpieszny, nacechowany na rozgłos medialny, bez jednoczesnego uwzględnienia interesów wszystkich stron postępowania i umożliwienia im podejmowania skutecznej obrony. Zasadnie zarzucono w jednej ze skarg, że decyzja Komisji z dnia 18 września 2017 r. sygn. akt R 10/17 uchylająca decyzję reprywatyzacyjną i odmawiająca ustanowienia prawa użytkowania wieczystego zawiera wady formalne gdyż nie zawiera elementów koniecznych decyzji administracyjnej wymienionych w art. 107 § 1 kpa, np. nie zostały w niej oznaczone strony postępowania a rozstrzygnięcie nie jest precyzyjne, nie wskazuje w szczególności komu, w sytuacji przeniesienia roszczeń do ww nieruchomości organ ten odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego w określonym udziale. W kontrolowanej sprawie, jako podstawę prawną ww decyzji, Komisja wskazała na art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 pkt. 4, art. 30 ust. 1 pkt. 3, 4, 5, 6, 7 oraz art. 38 ustawy. Żaden z ww zarzutów, poza kolokwialnymi stwierdzeniami, nie został poparty merytoryczną argumentacją prawną. Tak gdy chodzi o możliwość weryfikacji przez organ administracji (czyli tak prezydenta orzekającego pierwotnie co do meritum, a także przez Komisję) we własnym trybie i na własnych zasadach orzeczeń sądów powszechnych, jak i np. gdy chodzi o kwestie zarzutów stosowania bezprawnej "przemocy" czy gróźb - poprzez występowanie przez użytkownika wieczystego do sądu powszechnego ze stosownymi powództwami opartymi na stosunku najmu, czy wreszcie, gdy chodzi np. o ocenę "dobrej wiary" przy nabywaniu w trybie i na zasadach przewidzianych w kc wpisanych do księgi wieczystej praw do nieruchomości czy użytkowania wieczystego. W kontrolowanej sprawie jest wiele aspektów prawnych, które wymagają weryfikacji, ewentualnie normatywnego rzeczowego poparcia, bez konieczności odnoszenia się do populistycznych lecz nie merytorycznych i uchybiających powadze organów Państwa wystąpień. Sąd zwraca uwagę, że w obliczu tzw. "afery reprywatyzacyjnej", podjęta przez ustawodawcę interwencyjna kontrola administracji państwowej (w ramach ekstraordynaryjnego lex specialis, czego wyrazem była ustawa), zasadne było profesjonalne procedowanie przez Komisję, bo wymagała tego ranga i powaga spraw podejmowanych przez ten nadzwyczajny organ nadzoru. Tymczasem w kontrolowanej sprawie Komisja działała pochopnie, bez minimum przygotowania procesowego, i dopuszczając się na rażącą skalę rutynowych uchybień i błędów, które sama, w ramach sprawowanego nadzoru, zarzuca innym organom administracji – w tym konkretnym przypadku prezydentowi. Dość powiedzieć, że w sprawie nieruchomości przy ul. [...] prezydent miasta wydał dwie decyzje, (weryfikowane przez Komisję), a Komisja w tej sprawie wydała aż sześć decyzji administracyjnych. Już na początku rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, celem zrozumienia założeń Komisji i chronologicznego uporządkowania jej prac, Sąd (np. w uzasadnieniu postanowienia z 18 lipca 2018r.) usiłował ponumerować ww decyzje by przypisać im sens. Już wówczas Sąd zwrócił uwagę, że jednego dnia Komisja wydała dwie decyzje administracyjne o tym samym numerze (chodzi o dwie decyzje kontrolowane w połączonych do wspólnego rozpoznania sprawach I SA/Wa 652/18 i 655/18). Nie znajdując w uzasadnieniach ww decyzji argumentacji dla tego stanu rzeczy, Sąd dla porządku przyjął, że decyzje te zapadły w kolejności wszycia ich do akt. I tak, w sprawie dotyczącej ww nieruchomości przy ul. [...] zapadły następujące decyzje "dekretowe": decyzja prezydenta nr 1 zmieniona jego decyzją nr 2. Następnie decyzją nr 3 komisja uchyliła decyzję nr 1 i orzekła co do istoty i tego samego dnia decyzją nr 4 uchyliła decyzję nr 2 i umorzyła postępowanie. Decyzjami nr 5 i nr 6 komisja umorzyła postępowanie "odwoławcze" co do decyzji nr 3 i nr 4, decyzją nr 7 zmieniła decyzję nr 3 zaś decyzją nr 8 umorzyła postępowanie co do zmiany decyzji nr 4. Skargę na decyzję nr 3 komisji uchylającą w całości decyzję nr 1 prezydenta wnieśli: [...] Spółka z o.o. w [...] (sygn. akt I SA/Wa 652/18); Miasto [...] (sygn. akt I SA/Wa 653/18) i A. W. (sygn. akt I SA/Wa 654/18). Skargi te połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie sygn. akt I SA/Wa 652/18. Następnie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył R. N.. Skargę na decyzję nr 4 komisji z dnia 18 września 2017 r. wnieśli: [...] Spółka z o.o. w [...] (sygn. akt I SA/Wa 655/18) i Miasto [...] (sygn. akt I SA/Wa 656/18), J. P. i w terminie późniejszym R. N.. Skargi te połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie sygn. akt I SA/Wa 655/18. Odnośnie do obu decyzji komisji z dnia 16 marca 2018 r. umarzających postępowanie drugoinstancyjne skargi wniósł J. P. (odnośnie do decyzji nr 5 - sygn. akt I SA/Wa 996/18 i odnośnie do decyzji nr 6 - sygn. akt I SA/Wa 997/18). Natomiast w zakresie decyzji nr 7 tj. decyzji komisji z dnia 28 marca 2018 r. nr [...] o zmianie decyzji nr 3 (z dnia 18 września 2017 r. uchylającej w całości decyzję prezydenta z dnia 27 czerwca 2013 r.) do tut. Sądu skargi złożyli: [...] Spółka z o.o. w [...] (sygn. akt I SA/Wa 998/18); Miasto [...] (sygn. akt I SA/Wa 999/18); A. W. (sygn. akt I SA/Wa 1000/18) i [...] z siedzibą w [...] (sygn. akt I SA/Wa 1001/18). Skargi te połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie sygn. akt I SA/Wa 998/18. Na temat merytorycznej zasadności każdej z ww decyzji Komisji Sąd na tym etapie sprawy nie może się wypowiadać, gdyż jest to przedwczesne. Wobec zgłoszonych zarzutów procesowych Komisja powinna od początku przeprowadzić całe postępowanie wyjaśniające z zapewnieniem wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału, a rozpoznane ewentualnie negatywnie wnioski dowodowe powinny być przedmiotem omówienia w uzasadnieniu decyzji – na podstawowych zasadach płynących z kpa (art. 7, 77 i 80 kpa). Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że wydając 18 września 2017r. jako pierwszą decyzję nr R 10/17 uchylającą w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 czerwca 2013 roku Nr [...] i odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego Komisja uchyliła decyzję, której w tej dacie nie było w obrocie gdyż została ona zmieniona ostateczną decyzją prezydenta z 11 października 2013 roku Nr [...], którą to decyzję Komisja uchyliła jako drugą w dniu 18 września 2017 r. decyzją akt R 10/17 (i umorzyła w tym zakresie postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe). To druga przesłanka formalna uzasadniająca konieczność uchylenia obu decyzji Komisji z 18 września 2017r. Komisja procedowała bowiem w stosunku do decyzji, której nie było w obrocie i decyzję tę uchyliła wydając w jej miejsce merytoryczne rozstrzygnięcie, a dopiero w drugiej kolejności uchyliła ostateczną decyzję z 11 października 2013r., która zmieniała decyzję prezydenta z 27 czerwca 2013r. Tego rodzaju uchybienie w pracach Komisji nie może być zaakceptowane, wymyka się zresztą spod kontroli sądowoadministracyjnej, bo Komisja nie uzasadniła dlaczego tryb jej procedowania i zasady oraz motywy podejmowanych decyzji przebiegały w taki właśnie sposób. Wymaga wobec tego podkreślenia, że dokonywanie oceny jakichkolwiek zarzutów co do istoty sprawy jest przedwczesne. Sąd nie uznał za zasadne zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny pytań prawnych zadanych w sprawach I OSK 2633/20 i I OPS 1/23. Niezależnie bowiem od rozstrzygnięć podjętych w uchwałach NSA, obydwie decyzje Komisji z przyczyn formalnych i tak podlegałyby uchyleniu. Również za niezasadne Sąd uznał odroczenie rozprawy z uwagi na absencję skarżącego R. N.. We wniosku o odroczenie podał on, że leczy się od 2018r. a więc od około 5 lat, trudno zatem przewidzieć kiedy będzie mógł stawić się w Sądzie, a w kontrolowanej sprawie nie jest on jedynym podmiotem zainteresowanym wynikiem sprawy; głównym skarżącym, jako że Komisja zanegowała prawa spółki [...] – jest właśnie ta spółka. Zresztą wyrok w niniejszej sprawie uwzględnia procesowe zarzuty skarżącego N. (jako oczywiście uzasadnione) i uchyla zaskarżoną decyzję, stąd jego prawa jako strony skarżącej nie zostały w żadnej mierze naruszone. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego N. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji na zasadzie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, gdyż główny podnoszony przez niego zarzut mieści się w ramach zarzutów procesowych warunkujących wznowienie postępowania w trybie i na zasadach określonych w art. 145 § 1 i n kpa, a trybów nieważności i tego dotyczącego wznowienia postępowania nie należy stosować zamiennie. Stwierdzenie nieważności decyzji co do zasady dotyczy jej wad merytorycznych - opartych na przepisach prawa materialnego, a tych, co już wskazano, Sąd dotychczas nie analizował uznając, że je za bezprzedmiotowe tzn. na tym etapie zdecydowanie przedwczesne. Także gdy chodzi o cały aspekt historyczny sprawy, jej obszerny stan faktyczny, Sąd w znacznej mierze świadomie i celowo pominął, uznając, że przytaczanie podanych przez Komisję elementów stanu faktycznego jest przedwczesne, a przez to niecelowe. Całe postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji reprywatyzacyjnych nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] musi być przeprowadzone od początku, a wnioski z niego płynące Komisja powinna rzeczowo i przy użyciu normatywnych argumentów uzasadnić. Z tych względów orzeczono jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.