I SA/Wa 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Państwowego [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Państwowego [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Państwowe [...] wniosło skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. w części w jakiej orzekł, że część nieruchomości ziemskiej dla której prowadzona była zbiorowa księga wieczysta [...] kol. nr [...], położona w [...], gmina [...], na której znajduje się zespół pałacowo-parkowy, składająca się z działek nr [...] o pow. [...] i nr [...] o pow. [...], stanowiąca dawniej własność F.Z. – nie podlega pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13) i umarzającą postępowanie odwoławcze z wniosku Gminy [...], w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...]. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca stwierdziła, że w przypadku ujawnienia w księdze wieczystej byłych właścicieli nieruchomości - wobec utraty tytułu prawnego przez Skarb Państwa - mogą oni podjąć działania zmierzające do jej zbycia na rzecz osób trzecich. W takim przypadku osoba trzecia, która nabędzie nieruchomość w dobrej wierze, będzie chroniona rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, a tym samym nastąpi znaczna szkoda w mieniu Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Przesłanki wstrzymania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964). Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie, gdyż wykazał on, iż zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności są zasadne. Decyzja stwierdzająca, że nieruchomość ziemska nie podlega pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13) może stanowić dla Sądu wieczysto-księgowego podstawę do dokonania wpisu właściciela nieruchomości sprzed reformy rolnej. Należy zatem uznać, że zaskarżone orzeczenie w przypadku zbycia tej nieruchomości na rzecz osób trzecich może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.