I SA/Wa 68/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Z. G., S. G. i J. C. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa solidarnie na rzecz Z. G., S. G. i J.C. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. P., Z. G., S. G. i J. C., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] odmawiającą potwierdzenia J. C., S. G. oraz Z. G. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i umorzył postępowanie prowadzone przez organ w pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. odmówił potwierdzenia J. C., S. G. oraz Z. G. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem B. P., Z. G., S. G. i J. C. złożyli odwołania do Ministra Skarbu Państwa. Po ich rozpatrzeniu organ II instancji uznał, że kwestionowana decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa ponieważ została skierowana do osoby, która nie złożyła wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty tj. B. P., co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Z akt sprawy wynika bowiem, jak ustalił organ, że J. C. złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty [...] listopada 1990 r., natomiast S. G. i Z. G. złożyli wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w dniu [...] stycznia 2007 r. W aktach brak jest natomiast wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty złożonego przez B. P., a z dokumentów zebranych w toku postępowania przed organem I instancji wynika, że B. P. w ogóle takiego wniosku nie składała (pismo Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r.). Mając powyższe na uwadze, powołując się na przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensat z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, która weszła w życie w dniu 7 października 2005 r. oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i równocześnie umorzył postępowanie prowadzone przez organ w pierwszej instancji. Na decyzję Ministra Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Z. G., S. G. i J. C. W uzasadnieniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. i umarzającej postępowanie pierwszoinstancyjne w stosunku do skarżących, względnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w tej części. Zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w stosunku do wszystkich wnioskodawców, podczas gdy przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 kpa zachodziła ich zdaniem tylko w stosunku do jednego z wnioskodawców - B. P. Zdaniem skarżących Minister Skarbu Państwa powinien był uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., jedynie w części skierowanej do B. P. i jedynie w tym zakresie postępowanie przed organem I instancji umorzyć. Na potwierdzenie takiego stanowiska wskazali na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 1998 r. nr OPS 6/97 (publ. ONSA 1998, nr 2 poz. 40) oraz na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 151/99 niepubl., w którym podkreślono, że w sprawach, w których występuje wiele stron zawsze trzeba rozważyć, czy nie należy stwierdzić nieważności decyzji w odpowiedniej części. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżących wniosków o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Materialno-prawną podstawą rozpatrzenia tych wniosków była ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2, 3 ust. 2, 13 ust. 2 i 3 tej ustawy prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi - był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy oraz posiada obywatelstwo polskie. W przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa, pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy. Przedstawiony przez organ orzekający stan faktyczny nie był w sprawie sporny. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została wydana na skutek działań prowadzonych przez skarżących zmierzających do realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Zdaniem Sadu nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 (posiadają obywatelstwo polskie). Zatem tylko spadkobierca legitymujący się prawomocnym postanowieniem sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub o dziale spadku jest uprawniony do złożenia wniosku w tym przedmiocie (art. 5 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Jak wynika z akt sprawy właścicielką mienia pozostawionego na Ukrainie w [...] była Z. G.. Jej spadkobiercami były jej dzieci : J. G. (obecnie C.), J. F., Z. G. i S. G. (k-13 akt adm.). Jednakże S. G. zmarł i spadek po nim nabył w całości jego syn S. G. (k-61 akt adm.). Zmarła również J. F., po której spadek nabyli jej mąż A. F. oraz córka B. P. (k-60 akt adm.). Przed wydaniem kwestionowanej decyzji zmarł również A. F., którego jedyną spadkobierczynią jest córka B. P. (k-82 akt adm.). W tej sytuacji, za całkowicie błędne należy uznać stanowisko organu II instancji, że B. P. nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Jako spadkobierca po swoim: ojcu, matce i babce B. P. spełnia bowiem przesłanki określone w art. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt ten jest niezależny od tego, czy ona sama osobiście złożyła wniosek w przedmiotowej sprawie, czy uczynili to jedynie pozostali spadkobiercy. Nie ma na to wpływu również fakt, że w chwili kiedy była ona współspadkobiercą po swojej matce, zrzekła się na rzecz drugiego ze współspadkobierców (ojca) swojego prawa. Wynika to z faktu, że zgodnie z treścią art. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie tej ustawy albo odrębnych przepisów jest niezbywalne. Nawet jednak gdyby uznać za skuteczną cesję tego prawa dokonaną przez B. P. na rzecz ojca, to i tak po jego śmierci prawo to "powróciło" na skutek spadkobrania do B. P. Fakty te umknęły uwadze organu odwoławczego. Co najmniej poważne wątpliwości budzi również stwierdzenie organu odwoławczego dotyczące braku odpowiedniego wniosku w sprawie przyznania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W aktach sprawy znajduje się bowiem (poza wnioskami skarżących) decyzja Kierownika Wydziału [...] Urzędu Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. dotycząca sprzedaży na rzecz A. F. zajmowanego w budynku wielomieszkaniowym lokalu mieszkalnego (k-53 akt adm.), która została doręczona również B. P., Z. G. i J. C. Decyzja ta została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz wydanego na podstawie art. 88 tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zaliczania wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na poczet opłat za użytkowanie wieczyste lub na pokrycie ceny sprzedaży działki budowlanej i położonych na niej budynków (t. j. z 1989 r. Dz. U. Nr 14, poz. 79, ze zm.). Z treści uzasadnienia oraz punktu 6 tej decyzji wynika, że na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste oraz ceny sprzedaży przedmiotowego lokalu zaliczona została [...] część wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą przez "Z. G. matkę zmarłej żony A. F.". Wartość ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą organ ustalił na podstawie "opinii biegłego z zakresu [...] i z zakresu [...]". Zgodnie z treścią art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na poczet opłat za użytkowanie wieczyste oraz ceny sprzedaży lokalu następowało jedynie na wniosek osoby uprawnionej i to złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 1992 r. W razie niezgłoszenia wniosku w tym terminie opisane uprawnienia wygasały. Decyzja ta jest zatem co najmniej dowodem pośrednim świadczącym o tym, że poprzednik prawny B. P., zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa złożył stosowny wniosek dotyczący realizacji prawa do tzw. ekwiwalentu za mienie zabużańskie. Również ten fakt umknął uwadze organu odwoławczego i nie został przez niego wzięty pod uwagę przy formułowaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3 tej ustawy, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. Przepis ten nie wymaga zatem by odpowiednie wnioski zostały złożone od razu przez wszystkich uprawnionych. To rolą organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające jest właściwe ustalenie kręgu stron postępowania oraz, również ze względu na treść art. 3 ust. 2 tej ustawy, wystąpienie do właściwych stron o usunięcie ewentualnych braków formalnych złożonych wniosków poprzez złożenie odpowiednich oświadczeń, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy. Jeśli zatem organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę powziął wątpliwości w tej kwestii, to zgodnie z treścią art. 136 kpa mógł z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zwrócić także należy uwagę, że podstawą prawną rozstrzygnięcia przyjętą przez Ministra Skarbu Państwa w zaskarżonej decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy może wydać decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Dodatkowo w niniejszej sprawie organ odwoławczy zastosował ten przepis w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 4 kpa wskazującym jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji skierowanie jej do osoby niebędącej stroną postępowania. Wyjaśnić zatem należy, że art. 138 § 1 pkt 2 kpa nie precyzuje przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji, niemniej w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 kpa, czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania (np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt II GSK 17/06, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002 r., sygn. akt IV SA 752/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 2401/97). Oznacza to, że uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji o charakterze kasacyjnym, o której mowa tym przepisie, nie jest dowolne, ale podlega ograniczeniu, które związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed organem I instancji, a nie z wystąpieniem wad decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, chyba że wady te powodują w danym stanie faktycznym sprawy bezprzedmiotowość postępowania w sprawie. Zważyć przy tym należy, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego brak możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (w sposób negatywny lub pozytywny dla strony). Wynikać ona może z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, np. przestało obowiązywać prawo będące podstawą orzekania w danej sprawie, albo przestał istnieć podmiot, którego praw i obowiązków postępowanie dotyczy, bądź też w toku postępowania okazało się, że wszczęto je w sprawie nie będącej sprawą z zakresu administracji publicznej. Taka sytuacja w ocenie Sądu nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W sprawie są podmioty postępowania (skarżący oraz B. P., będący współspadkobiercami dawnej właścicielki utraconej nieruchomości) i są złożone przez skarżących wnioski zawierający żądanie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej dotyczącej rekompensaty za nieruchomości utracone na skutek okoliczności związanych z wojną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W zaskarżonym rozstrzygnięciu Minister Skarbu Państwa wskazał, że uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowania w sprawie z powodu skierowania przez Wojewodę wydanej decyzji do osoby, która w jego ocenie nie była stroną tego postępowania (nie złożyła bowiem wniosku o jego wszczęcie). W ocenie składu orzekającego, nawet gdyby jedynie hipotetycznie przyjąć za trafną ocenę organu II instancji, że B. P. (do której obok skarżących skierowano decyzję organu I instancji) nie była w przedmiotowej sprawie stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, to i tak fakt ten nie może oznaczać bezprzedmiotowości samego postępowania administracyjnego wszczętego wnioskami Z. G., S. G. i J. C. Żądając bowiem wszczęcia postępowania w sprawie rekompensaty, a następnie wnosząc odwołanie od podjętej w I instancji decyzji osoby te mające bez wątpienia przymiot stron przedmiotowego postępowania mają niewątpliwie prawo do uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy objętej ich żądaniem. W tej sytuacji formalne zakończenie postępowania poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego narusza art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 kpa. Wniesienie przez stronę postępowania odwołania od decyzji organu I instancji, zgodnie z przewidzianą art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obligowało organ II instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do jej istoty. W ramach postępowania odwoławczego organ nie może ograniczać się jedynie do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, jak to uczynił w niniejszej sprawie, ale powinien przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i dopiero w zależności od wyników tego postępowania podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 kpa. Postępowanie to winno zaś czynić zadość zasadom ogólnym postępowania wynikającym z art. 7 (zasady prawdy obiektywnej), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania do organów państwa) i art. 9 kpa (zasady informowania). W niniejszej sprawie oznaczało to między innymi konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy złożone wnioski dotyczą również B. P., czy może jako osoba uprawniona postanowiła ona (ze względu na zaspokojenie przez jej ojca roszczeń z tytułu ekwiwalentu za tzw. mienie zabużańskie) wskazać skarżących jako osoby uprawnione do rekompensaty poprzez złożenie odpowiedniego oświadczenia. Z akt sprawy nie wynika by Minister Skarbu Państwa rozpoznając odwołanie przeprowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające w tym przedmiocie, zaś brak przymiotu strony w sprawie wywiódł wyłącznie z braku w aktach administracyjnych sprawy odrębnego wniosku o rekompensatę wniesionego przez B. P., bez odniesienia się do składanych w toku postępowania wyjaśnień skarżącej i znajdujących sie w aktach dokumentów. Tak poczynione przez organ II instancji ustalenia stanu faktycznego sprawy należy uznać za dowolne i naruszające przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, gdyż oparte zostały na niepełnym materiale dowodowym. Skoro zatem Minister Skarbu Państwa nie rozpoznał merytorycznie sprawy, lecz nieprawidłowo umorzył postępowanie przed organem I instancji, a rozstrzygnięcia swojego nie poprzedził właściwie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, to stwierdzić należy, że postępując w ten sposób naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu, przede wszystkim prawidłowo ustali krąg stron przedmiotowego postępowania dotyczącego rekompensaty za utraconą nieruchomość, poinformuje strony o skutkach prawnych niezłożenia przez wszystkich uprawnionych właściwych wniosków lub odpowiednich oświadczeń, dokona oceny skutków prawnych ostatecznej decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. dotyczącej sprzedaży na rzecz A. F. zajmowanego w budynku wielomieszkaniowym lokalu mieszkalnego. Ponownie przeanalizuje całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz, o ile uzna to za niezbędne dla rozpoznania sprawy, przeprowadzi inne niezbędne dowody i w zależności od poczynionych w tym postępowaniu ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 kpa, którego treści skład orzekający w sprawie nie przesądza. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia, zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa organ II instancji w szczególności wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wydając orzeczenie oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom ewentualnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.