I SA/Wa 711/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania tytułu naukowego profesora oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia [...] marca 2003 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. z dnia [...] czerwca 2002 r., odmówiła przedstawienia dr hab. R. R. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem Rady Wydziału, wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku. Za przedstawieniem kandydata głosowało 3 członków Sekcji, przeciw było 20, a 4 wstrzymało się od głosu. Prezydium Centralnej Komisji uznało stanowisko Sekcji za uzasadnione (przeciw przedstawieniu kandydata do tytułu naukowego głosowali wszyscy członkowie Prezydium - 11 osób). Wnioskiem z dnia [...] maja 2003 r. R. R. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2003 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji, przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji (za uchyleniem głosowało 2 członków, 23 było przeciw, 2 wstrzymujących się). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] marca 2003 r. (wynik głosowania: za utrzymaniem decyzji - 10, przeciw - O, wstrzymujących się - O). W uzasadnieniu podniesiono, że brak jest podstaw do uznania, iż kandydat ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, czego wymagać należy zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 695 ze zm.). Wskazano, iż dwóch recenzentów, powołanych w postępowaniu toczącym się na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wypowiedziało się przeciw uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2003 r. Z ich opinii, podzielonych przez Sekcję wynika, iż R. R. popełnił istotne błędy w modelu [...] stosowanego do [...]. Zaznaczono, że podobne zastrzeżenia wysunęli już poprzedni recenzenci powołani przez Centralną Komisję, a nawet dwaj recenzenci powołani przez Radę Wydziału. Ponadto Centralna Komisja uznała, że znaczna część dorobku naukowego kandydata związana jest z pracami składającymi się na rozprawę habilitacyjną, za którą skarżący uzyskał już stopień naukowy doktora habilitowanego. Prace opublikowane po habilitacji mają niewiele cytowań w literaturze naukowej. Podkreślono, że dwukrotna ocena przeprowadzona w Centralnej Komisji wykazała jednoznacznie, że dorobek kandydata nie może być uznany jako wystarczający do uzyskania tytułu naukowego profesora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. wniósł o: 1. uchylenie decyzji z [...] maja 2004 r. i zwrócenie jej do Centralnej Komisji do ponownego rozpatrzenia, 2. nakazanie CK opublikowania zarzutów naukowych w prasie naukowej, np. poprzez napisanie "Comments" przez recenzentów lub przewodniczącego CK do redakcji zakwestionowanych konkretnych opublikowanych prac naukowych powoda, w ciągu 3 miesięcy pod rygorem uznania zarzutów za nieuzasadnione, 3. udostępnienie wszystkich dokumentów (akt) niniejszej sprawy, dokumentów CK i wniosku Rady Wydziału [...] w K., 4. zgodę na upublicznienie akt niniejszej sprawy, 5. nakazanie CK zapewnienia w polskim środowisku warunków dla rzetelnego przeprowadzenia ujawnionego sporu naukowego, w szczególności poprzez zapewnienie wolności wypowiedzi naukowych i niedyskryminacji artykułów naukowych z powodów naukowych, tj. z powodu różnicy zdań naukowych recenzenta i autora, 6. uznanie winnym CK dwukrotnego przekroczenia ustawowych terminów rozpatrywania wniosku oraz odwołania, 7. nakazanie CK ochrony prawnej działalności naukowej powoda, w szczególności opracowań naukowych dostarczonych na użytek toczącego się postępowania profesorskiego. W obszernym uzasadnieniu skarżący odniósł się do działalności Centralnej Komisji, oceny dokonanej przez recenzentów i Centralną Komisję, a także do merytorycznych zagadnień związanych z jego dorobkiem naukowym. W piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r. stanowiącym uzupełnienie skargi R. R. dodatkowo wniósł o: 1. uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] marca 2003 r., 2. uznanie, że dorobek naukowy skarżącego spełnia wymagania, o których mowa w art. 26 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., 3. stwierdzenie, że skarżący wypełnił wszystkie ustawowe wymagania niezbędne do nadania tytułu profesora, z uwagi na niekwestionowany dorobek dydaktyczny i w dziedzinie kształcenia młodych kadr, W obszernym uzasadnieniu zarzucił organowi przede wszystkim naruszenie art. 107 KPA, poprzez niewskazanie w treści decyzji błędów popełnionych w swej pracy naukowej oraz bezpodstawne przyjęcie istnienia istotnych błędów w modelu [...] stosowanego do [...] oraz przypadkowej zgodności z wynikami doświadczalnymi, mimo, że stanowisko to nie zostało szczegółowo uzasadnione w przedstawionych w sprawie recenzjach W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków, jako niezgodnych z kompetencją sądu administracyjnego. Organ podniósł, iż w postępowaniu, które w efekcie doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, powołano dwóch nowych recenzentów, a przed wydaniem decyzji na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] zostały przedstawione cztery recenzje recenzentów powołanych przez Centralną Komisję oraz trzy recenzję recenzentów Rady Wydziału. Wskazano ponadto, że zarówno w orzecznictwie NSA, jaki i Sądu Najwyższego przyjęto pogląd, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, które stanowią podstawę do wydania decyzji przez Centralną Komisję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września sygn. akt I SAlWa 1235/04 uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2004 r. oraz decyzję tegoż Organu z dnia [...] marca 2003 r. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył przede wszystkim, że ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wyciągu z protokołu nr [...] z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, które odbyło się w dniu [...] maja 2004 r. wynika, że w posiedzeniu uczestniczyli wszyscy członkowie Prezydium (Przewodniczący Komisji, Zastępcy Przewodniczącego Komisji, Sekretarz Komisji oraz Członkowie Prezydium - łącznie 11 osób). W pozycji [...] protokołu (str. [...]) wskazano zaś, że w czasie głosowania nieobecny był prof. A. D. - członek Prezydium. Tenże prof. A. D. podpisał się jednak na liście obecności Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. Na przedmiotowej liście nie ma zaś podpisu prof. T. K., co oznacza, że nie brał on udziału w posiedzeniu Prezydium, na którym zapadło rozstrzygnięcie o odmowie przedstawienia R. R. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Prof. T. K. podpisał się natomiast na zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2004 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził więc, że decyzję podpisała osoba niebiorąca udziału w podjęciu rozstrzygnięcia, co w świetle obowiązujących reguł procesowych jest niedopuszczalne. Ponadto Sąd podniósł, że wydane w sprawie decyzje nie spełniają warunków o jakich mowa wart. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji powinno zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Decyzje obu instancji nie przedstawiają bowiem należycie przebiegu postępowania w sprawie. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (art. 26 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 września 1990 r.) postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych, posiadających uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie I danej dziedziny nauki lub sztuki. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 1 rada właściwej jednostki organizacyjnej po podjęciu uchwały popierającej wniosek o nadanie tytułu profesora przesyła go wraz z aktami postępowania do Centralnej Komisji (art. 27 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy). Akta niniejszej sprawy nie zawierają materiałów dokumentujących przebieg postępowania przed Radą Wydziału. W decyzjach zaś nie wskazano należycie kto był recenzentem w tym postępowaniu oraz jakie stanowiska prezentowali poszczególni recenzenci. Do kwestii powyższych odniesiono się w bardzo pobieżny sposób lub niemal zupełnie je pominięto. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że istnieją pewne nieścisłości podane w uzasadnieniach przedmiotowych decyzji dotyczące liczby oddanych głosów w trakcie głosowań w Sekcji Nauk [...]. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2003 r. wynika, iż w głosowaniu w Sekcji udział wzięło 27 osób. Taka liczba osób wskazana została w wyciągu z protokołu posiedzenia Sekcji, które odbyło się w dniach [...] i [...] marca 2003 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że obecnych było 31 z 35 osób (lista obecności członków Sekcji z dnia [...] marca 2003 r.). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2004 r. również wskazano, że w głosowaniu tajnym w Sekcji udział wzięło 27 osób (podobnie wyciąg z protokołu posiedzenia Sekcji w dniach [...] i [...] maja 2004 r.). Z listy obecności członków Sekcji wynika zaś, że w dniu [...] maja 2004 r. obecne były 32 osoby. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. R. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 229/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej są usprawiedliwione. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie neguje odrębności postępowania dotyczącego nadania tytułu profesora, wynikających z uregulowań ustawowych ani statutowych i odpowiedniości stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale nie odnosi tego w pełni do postępowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzja Centralnej Komisji dotycząca odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 KPA. Przy czym ocena uzasadnienia decyzji musi uwzględniać właśnie odpowiednie stosowanie tego przepisu z uwagi na fakt, iż podejmowana jest ona w wyniku tajnego głosowania. W tym zakresie chybiony jest zarzut Sądu, iż Komisja nie dysponowała aktami postępowania przed Radą Wydziału [...] Akademii [...] i w związku z tym nieuwzględniła zawartych w nich m.in. recenzji. Z akt Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wynika bowiem jednoznacznie, iż akta te były przesłane do komisji, były przekazywane m.in. również recenzentom wydającym opinie (m.in. pismo z dnia [...] czerwca 2002 r., [...] listopada 2002 r., [...] lutego 2004 r.). Komisja dysponowała tymi aktami zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2003 r., jak i decyzją z dnia [...] maja 2004 r. (pismo z dnia [...] czerwca 2003 r.). Wynika to również z samego uzasadnienia zakwestionowanej decyzji. Natomiast w przypadku gdyby akta te nie były przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to Sąd ten przed rozstrzygnięciem sprawy winien uzupełnić materiał dowodowy o przedmiotowe akta. Tylko bowiem w oparciu o akta całego postępowania dot. nadania tytułu naukowego, zarówno przed Radą Wydziału, jak i przed Centralną Komisją, Sąd pierwszej instancji mógł w sposób prawidłowy ocenić zaskarżoną decyzję. Odnośnie postawionego przez Sąd pierwszej instancji zarzutu nieprawidłowości przy podejmowaniu uchwał, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie jest on zasadny. W ocenie Sądu lista obecności dołączona do protokołu posiedzenia Centralnej Komisji w dniu [...] maja 2004 r. stanowi dowód udziału określonych osób w posiedzeniu odbytym w tym dniu. Jednakże nie lista przesądza, kto faktycznie uczestniczył w podjęciu konkretnej decyzji. To z protokołu posiedzenia, na którym rozpatrywano daną sprawę musi wynikać kto w nim uczestniczył. Jest to niezbędne tak dla oceny, czy było wymagane quorum oraz czy w podjęciu decyzji brały udział uprawnione osoby. Fakt, iż dana osoba podpisała listę obecności nie jest równoznaczne, że właśnie w podjęciu danej decyzji brała udział. Należy bowiem mieć na względzie fakt, iż na posiedzeniu wyznaczonym na dany dzień nie jest rozpoznawana tylko jedna sprawa i może się zdarzyć, że jakiś uczestnik, z różnych względów, nie bierze udziału w podejmowaniu konkretnej decyzji. Może się również zdarzyć, iż któryś z członków Prezydium nie podpisał listy obecności. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 statutu Centralnej Komisji uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Tak więc przepisy nie wymagają, z oczywistych względów, udziału w głosowaniu pełnego składu Prezydium. Wbrew temu, co twierdzi Sąd pierwszej instancji z protokołu posiedzenia wynika jednoznacznie i nie budzi to żadnych wątpliwości, kto brał udział w rozpatrywaniu wniosku R. R. i podjęciu decyzji w dniu [...] maja 2004 r. Do protokołu wpisany jest bowiem imienny skład Prezydium. Jest tam również podane nazwisko prof. T. K., jako osoby biorącej udział w rozpoznaniu sprawy. Znajduje się również stosowna adnotacja, iż prof. A. D. nie brał udziału w głosowaniu. W takiej sytuacji całkowicie bezpodstawne są wątpliwości Sądu pierwszej instancji, czy decyzja została podpisana przez osoby biorące udział w jej podejmowaniu. Zdaniem Sądu nie powinna budzić wątpliwości Sądu pierwszej instancji różnica pomiędzy liczbą osób biorących udział w posiedzeniach sekcji w dniu [...] i [...] maja 2004 r. podpisanych na liście obecności a liczbą osób biorących udział w głosowaniu uchwały w niniejszej sprawie. Podobnie jak w przypadku Prezydium Komisji, również w Sekcji (§ 7 statutu) uchwały zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Zarówno z listy obecności, jak i protokołu posiedzenia Sekcji wynika, iż w posiedzeniu tym uczestniczyła więcej niż połowa liczby członków Sekcji (liczba ta wynosi 35 osób). Natomiast liczba oddanych głosów wynosiła 27. Jednakże powołany przepis nie utożsamia liczby członków sekcji obecnych podczas głosowania z liczbą oddanych głosów. Liczby te mogą być różne. Z tym że ustalenie liczby obecnych podczas głosowania członków ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia quorum. W niniejszej sprawie quorum takie było i podjęta uchwała jest ważna. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście odpowiedniego stosowania przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1 i 3. Zdaniem Sądu ponownie rozpoznając skargę Sąd pierwszej instancji winien ocenić zaskarżoną decyzję uwzględniając pełny materiał, w tym dokumenty zawarte w aktach postępowania przed Radą Wydziału [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do treści art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyrok zaś wydaje tylko i wyłącznie na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podstawy orzekania nie mogą więc stanowić - inne niż dokumenty urzędowe lub prywatne - środki dowodowe np. zeznania świadków, opinie biegłych (art. 106 § 3 tej ustawy). Z tej przyczyny Sąd nie mógł uwzględnić wniosku R. R. (zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r.) o przesłuchanie świadków w osobach: prof. H. S. i prof. A. O. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mają również wpływu zdarzenia pozaprawne (panujące w środowiskach naukowych normy zwyczajowe i obyczajowe). W kontekście tego co zostało wyżej powiedziane wnioski skarżącego w kwestii nakazania opublikowania przez recenzentów i przewodniczącego CK zarzutów naukowych w prasie naukowej, nakazania CK zapewnienia warunków do rzetelnego sporu naukowego poprzez zapewnienie wolności wypowiedzi i niedyskryminacji artykułów z powodu różnicy zdań naukowych kandydata do tytułu naukowego i recenzenta, nakazania CK zapewnienia ochrony prawnej opracowań naukowych skarżącego oraz deprecjonowania jego dokonań naukowych nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ z punktu widzenia kontroli sądowoadministracyjnej nie mają znaczenia dla sprawy. Kontrola sądu administracyjnego – jak powiedziano na wstępie – sprowadza się wyłącznie do kontroli działań Rady Wydziału i Centralnej Komisji, pod względem zgodności ich działań z prawem powszechnie obowiązującym, a nie merytorycznej oceny celowości i słuszności wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Sąd nie uwzględnił również wniosku R. R. z dnia [...] czerwca 2007 r. o uzupełnienie materiału dowodowego, ponieważ skarżący we wniosku nie sprecyzował jakich konkretnie dokumentów brak w aktach sprawy. Załączony do wniosku fragment protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] kwietnia 2003 r. przedstawia stanowisko Rady o braku podstaw do kwestionowania decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2003 r. przez co nie ma znaczenia dla sprawy. Załączone zaś do wniosku pisma dotyczące wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści dotyczą odrębnej kwestii, zaistniałej po wniesieniu skargi. Poza tym dokumentacja Rady Wydziału powstała po wydaniu przez Centralną Komisję pierwszej decyzji nie miałaby istotnego znaczenia dla oceny niniejszej sprawy, z tego względu, że postępowanie Rady Wydziału w przedmiocie nadania tytułu naukowego zostaje zakończone uchwałą popierającą wniosek w tym przedmiocie. Akt tego postępowania dotyczyły zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2007 r. Ze specyfiki postępowania w sprawie o przedstawienie kandydata do tytułu profesora wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podejmowanej w tym przedmiocie, a więc dokonania oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie tytułu naukowego profesora ma osiągnięcia znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, wybitne zrealizowane osiągnięcia projektowe, konstrukcyjne lub technologiczne oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne w kształceniu kadry naukowej. Należy również zauważyć, że przedmiotem kontroli Sądu może być jedynie zbadanie, czy w postępowaniu tym Rada Wydziału [...] w K. oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania, wynikającego z - mających zastosowanie w niniejszej sprawie – przepisów: rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego (Dz. U. Nr 92, poz. 410 ze zm.); ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 tej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 19 kwietnia 1991 r.; ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) oraz stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1 ustawy). Sąd uwzględnia skargę, tylko wtedy, gdy ustalone w toku postępowania uchybienia są tego rodzaju, iż mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Na rozstrzygnięcie Sądu nie mają natomiast wpływu przepisy jednostek organizacyjnych nauki o charakterze wewnętrznym, skierowane do adresatów, którymi są wyłącznie ludzie nauki (jak np. uchwalone przez Komitet Etyki przy Prezydium PAN "Dobre obyczaje w nauce". Zbiór zasad i wytycznych, Warszawa 1994, o których wspomina skarżący). Dokonując kontroli działalności Rady Wydziału [...] w K. oraz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa oraz ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2007 r., Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogły by mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. W dniu [...] kwietnia 2001 r. Rada Wydziału [...] Akademii [...] w K., za zgodą R. R., podjęła uchwałę o wystąpieniu z wnioskiem do Rady Wydziału [...] Akademii [...] w K. – zwanej dalej Radą Wydziału o wszczęcie postępowania w sprawie nadania tytułu naukowego profesora nauk [...] dr hab. R. R. W dniu [...] maja 2001 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora nauk [...] dr hab. R. R. z Akademii [...] w K. oraz o wyznaczeniu komisji (zespołu), który przygotuje wnioski dotyczące czynności postępowania, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. W dniu [...] lipca 2001 r. na wniosek komisji z dnia [...] czerwca 2001 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę o powołaniu trzech recenzentów w osobach: prof. dr hab. H. S. z Instytutu [...], prof. dr hab. R. M. z Uniwersytetu [...] w P. i prof. dr hab. K. K. z Wydziału [...] Akademii [...], z tej samej dziedziny nauki co kandydat ([...]), zatrudnionych w innej placówce naukowej niż R. R. Przy czym tylko jeden z recenzentów jest członkiem Rady Wydziału prowadzącej postępowanie. Przedstawione w postępowaniu recenzje zawierają szczegółowo uzasadnioną ocenę dorobku naukowego kandydata oraz jednoznaczne stanowisko recenzenta odnośnie istnienia podstaw do nadania (recenzje z dnia [...] listopada 2001 r. i [...] kwietnia 2002 r.) bądź odmowy nadania (recenzja z dnia [...] listopada 2001 r.) tytułu naukowego. W dniu [...] czerwca 2002 r. Rada Wydziału podjęła uchwałę popierającą wniosek o nadanie R. R. tytułu naukowego profesora nauk [...]. O posiedzeniu w tym przedmiocie zostali poinformowani recenzenci Rady Wydziału, o czym świadczy pismo z dnia [...] czerwca 2002 r. i treść protokołu z dnia [...] czerwca 2002 r., jednak udział w posiedzeniu wziął jedynie prof. K. K. Wskazane wyżej uchwały podejmowane były z zachowaniem wymogu bezwzględnej większości głosów (uchwała z dnia [...] maja 2001 r. - 28 za 1 przeciw oraz uchwała z dnia [...] czerwca 2002 r.- 23 za 11 przeciw) bądź jednomyślnie (uchwała z dnia [...] lipca 2001 r.- 26 za 0 przeciw), w głosowaniu tajnym i zapadły przy obecności ponad połowy liczby osób uprawnionych do głosowania (łącznie 39 profesorów i doktorów habilitowanych)). Wnioskiem z dnia [...] lipca 2002 r. Przewodniczący Rady Wydziału Dziekan prof. K. J. wystąpił do Akademii [...] z wnioskiem o nadanie dr hab. R. R. tytułu profesora nauk [...]. Wobec powyższego należało uznać, że postępowanie Rady Wydziału zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych w przepisach art. 26 w związku z art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz wymogów z § 18 i 19 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego. Jeżeli zaś chodzi o postępowanie zakończone decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2003 r., to należy stwierdzić, że postępowanie opiniodawcze w sprawie oceny kwalifikacji kandydata do tytułu naukowego przeprowadziła Sekcja Nauk [...] (której kompetencje najbliższe są specjalności kandydata). W postępowaniu tym powołano recenzenta w osobie prof. dr hab. J. S. z Instytutu [...], który przedstawił negatywną opinię. Po otrzymaniu tej opinii powołano dodatkowego recenzenta spoza składu Komisji w osobie prof. K. W. z Uniwersytetu [...], który pozytywnie ocenił dorobek naukowy kandydata, lecz jednocześnie zwrócił uwagę, że część wyników uzyskanych po habilitacji budzi kontrowersje. Na posiedzeniu Sekcji w dniu [...] i [...] marca 2003 r. po dyskusji m. in. z udziałem recenzentów Centralnej Komisji negatywnie oceniono dorobek naukowy R. R., wobec tego, że dorobek mimo, że jest dosyć duży, to budzi wątpliwości, a zdaniem dyskutantów model [...] opracowany przez kandydata jest zbyt uproszczony, a jego zgodność z doświadczeniem przypadkowa. Negatywnie oceniło kandydata 20 uprawnionych, pozytywnie 3, a 4 wstrzymało się od głosu. Głosowało 27 na 35 uprawnionych. W posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji przeprowadzonym w dniu [...] marca 2003 r. jego członkowie po dyskusji negatywnie ocenili pohabilitacyjny dorobek naukowy kandydata, podzielając negatywną opinię jednego z recenzentów i podkreślili, że część tego dorobku jest obarczona poważnymi wadami merytorycznymi. W głosowaniu udział wzięło 11 uprawnionych, którzy jednomyślnie podzielili stanowisko Sekcji. W decyzji z dnia [...] marca 2003 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała się na stanowisko Sekcji i Prezydium wskazując, że dorobek kandydata zawierający istotne uchybienia nie może być uznany jako wydatne powiększenie dorobku po habilitacji, a ujawnione wady części prac kandydata dotyczących modelu [...] dorobek ten zubażają, w stopniu uniemożliwiającym przedstawienie go do tytułu naukowego. Decyzja została podpisana przez wszystkich członków Prezydium. Wobec powyższego należało uznać, że postępowanie organów Centralnej Komisji zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych w przepisach art. 27 ust. 2 i 3, art. 34 ust. 1-4 oraz § 2 ust. 4, § 4 pkt 1, § 7, § 8 ust. 1, § 9 ust. 1, 4-, § 12 ust. 2 i § 14 statutu Centralnej Komisji. W postępowaniu opiniodawczym prowadzonym przez Sekcję, na skutek złożonego wniosku R. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołano - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. - dwóch recenzentów w osobach: prof. A. O. z Instytutu [...] Uniwersytetu [...] oraz prof. dr hab. J. K. z Instytutu [...], ekspertów z tytułami naukowymi w zakresie [...]. Recenzentom Rady Wydziału zapewniono czynny udział w postępowaniu opiniodawczym (art. 19 ust. 4 tej ustawy), zawiadamiając ich o terminie i przedmiocie posiedzenia Sekcji, o czym świadczą doręczone prof. H. S., prof. R. M. oraz prof. K. K. pisma Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Powiadomienie otrzymał również recenzent CK prof. A. O. Z akt sprawy wynika, że recenzenci powołani z ramienia Centralnej Komisji przedstawili swe opinie na piśmie (opinia z dnia [...] grudnia 2003 r. i z dnia [...] kwietnia 2004 r. ). Opinie te są należycie uzasadnione i nie są wewnętrznie sprzeczne, mają zatem walor dowodu (opinii biegłego), w rozumieniu art. 75 § 1 KPA. Natomiast wyciąg z protokołu posiedzenia Sekcji, przeprowadzonego w dniach [...] i [...] maja 2004 r. wskazuje, że w posiedzeniu tym udział wzięło czterech recenzentów Centralnej Komisji: prof. J. S., prof. K. W., prof. A. O. i prof. J. K. oraz dwóch recenzentów przewodu habilitacyjnego: prof. H. S. i prof. K. K. Na posiedzeniu tym wysłuchano opinii recenzentów Komisji, zapoznano się z treścią odwołania Rady Wydziału oraz udzielono głosu uczestnikom posiedzenia, a po przeprowadzonej dyskusji podjęto w glosowaniu tajnym, w obecności ponad połowy liczby członków sekcji (27 głosujących na 35 uprawnionych), bezwzględną większością oddanych głosów (23 głosy negatywne na 27 ważnie oddanych głosów) uchwałę o braku poparcia dla wniosku o uchylenie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2003 r. Spełniono zatem wymogi proceduralne określone w § 7 ust. 1 i 2 i § 11 ust. 1 statutu. Protokół z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji przeprowadzonego w dniu [...] maja 2004 r. dokumentuje, iż obradom przewodniczył prof. J. T., natomiast jego uzasadnienie wskazuje, iż uchwała Sekcji z dnia [...] maja 2004 r. została zreferowana na posiedzeniu, a Prezydium podzieliło stanowisko Sekcji. Z treści protokołu wynika, że uchwała Prezydium Centralnej Komisji zapadła w głosowaniu tajnym, w obecności ponad polowy liczby członków Prezydium (10 głosujących na 11 członków Prezydium), bezwzględną większością oddanych głosów ( 10 głosów negatywnych na 10 ważnie oddanych głosów). Zatem i to postępowanie odpowiada wymogom § 7 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 i 2 statutu. Trzeba również zauważyć, iż zarówno wyciąg z protokołu posiedzenia Sekcji jak i z protokołu posiedzenia Prezydium dostatecznie opisują przebieg posiedzeń, ponieważ wskazują kto uczestniczył w protokołowanych czynnościach, jaki był jego przebieg i do jakich wniosków doprowadził. Wydana w sprawie decyzja z dnia [...] maja 2004 r. podjęta została przez organ właściwy -Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni Tytułów (§ 4 pkt 1 w związku z § 12 ust. 2 statutu), na podstawie prawidłowej podstawy prawnej (art. 28 ust. 3 ustawy), zawiera uzasadnienie wskazujące motywy rozstrzygnięcia oraz pouczenie o środku zaskarżenia oraz podpisy 10 na 11 członków Prezydium. Odnosząc się do zarzutów skargi skierowanych przeciwko uzasadnieniom wydanych w sprawie decyzji Centralnej Komisji należy stwierdzić, że przepis art. 107 § 3 KPA (wskazujący elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie decyzji) doznaje ograniczenia na gruncie postępowania toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Trzeba mieć na uwadze, iż uzasadnienie decyzji tego organu stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo kandydata do tytułu naukowego ograniczone jest do możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 14 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w głosowaniu tajnym (§ 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r. podkreślając, że w sprawie nie został naruszony art. 107 § 1 i 3 KPA, którą to oceną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest związany. Sąd uznał natomiast za zasadny zarzut skargi, w którym R. R. odniósł się do przekroczenia przez Centralną Komisję ustawowych terminów załatwienia sprawy. Uchybienia tego rodzaju nie mają jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem terminy te mają charakter porządkowy, a ich przekroczenie nie wpływa na byt prawny wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.