I SA/Wa 718/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Anna Wesołowska Protokolant referent stażysta Anna Barska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi J. W. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta Miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 583/16 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz J. W. kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 583/16, w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość, zobowiązał Prezydenta Miasta W. do rozpatrzenia wniosku z dnia 28 maja 2015 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku); stwierdził, że Prezydent Miasta W. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz zasądził od Prezydenta Miasta W. na rzecz J. W. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy wpłynął do organu w dniu 30 listopada 2016 r. Termin zatem do rozpoznania sprawy i wydania decyzji upływał w dniu 28 lutego 2017 r. J. W., reprezentowany przez pełnomocnika adw. [...], pismem z dnia 2 lutego 2017 r. wezwał Prezydenta Miasta W. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 583/16. Prezydent Miasta W. pismem z dnia 5 maja 2017 r. poinformowały strony, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę wydania decyzji. Następnie pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. organ zwrócił się do strony o przedłożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia Sądu Rejonowego w W. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] lutego 2001 r., sygn. akt [...], na mocy, którego spadek po J. W. nabyli mąż S. W. oraz synowie J. W. i J. W. w 1/3 części każdy z nich, oraz po S. W. nabyli synowie J. W. i J. W. w 1/2 części każdy z nich. J. W., reprezentowany przez pełnomocnika adw. [...], wniósł w dniu 27 marca 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 583/16, wnosząc o: 1) Na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. o nałożenie na organ grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego urzędu statystycznego; 2) Na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. o wydanie decyzji przyznającej stronom odszkodowanie za pozbawienie prawa własności nieruchomości; 3) Na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. o stwierdzenie, iż bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) Na podstawie art. 200 p.p.s.a o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnego do celowego dochodzenia prawa Prezydent Miasta W. w odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 5 maja 2017 r., wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl art. 154 § 2 p.p.s.a Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się pismo skarżących z dnia 2 lutego 2017 r., którym wezwano Prezydenta Miasta W. do wykonania wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Odpis prawomocnego wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. - zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania w terminie trzech miesięcy - wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy doręczone zostały organowi w dniu 30 listopada 2016 r. Termin załatwienia sprawy upłynął zatem w dniu 28 lutego 2017 r. Mimo to Prezydent Miasta W. nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym orzeczeniem. Do dnia 25 października 2017 r., tj. do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny, sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta. W sprawie spełnione zatem zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. terminu na załatwienie sprawy, a także okoliczność, że działania związane z wprowadzeniem w grudniu 2016 r. nowej procedury postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków o odszkodowanie, podjęte zostały przez organ dopiero w sierpniu 2017 r., Sąd uznał, że grzywna w wysokości 5000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., spełniając funkcję represyjno – dyscyplinującą. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Za takim stanowiskiem przemawia w szczególności okres przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu do załatwienia sprawy, a także fakt, że w sprawie podejmowane były czynności mające na celu zgromadzenie dodatkowego materiału dowodowego (pismem z dnia 4 sierpnia 2017 r. zwrócono się do określonych podmiotów o nadesłania dokumentów spadkowych oraz poinformowano pełnomocnika stron o przyczynach niedotrzymania terminu). Zauważyć trzeba, że rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).