I SA/Wa 725/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 29 kwietnia 2011 r. W. S. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek dokonanego podziału, ponieważ Rada Gminy W. nie podjęła do tego czasu uchwały ustalającej stawkę procentową opłaty adiacenckiej. W dniu [...] maja 2011 r. Wójt Gminy W. wydał zaświadczenie, z którego wynika, że Rada Gminy W. w dniu [...] lutego 2001 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia stawki opłaty adiacenckiej. W zaświadczeniu stwierdzono, że uchwała obowiązywała w dniu [...] czerwca 2004 r. i mogła stanowić podstawę wydania decyzji w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości działki na skutek jej podziału. Pismem z dnia 3 listopada 2011 r. W. S. wniósł o wydanie zaświadczenia zgodnego ze stanem prawnym. W uzasadnieniu pisma stwierdził, że uchwała z dnia [...] lutego 2001 r., o jakiej mowa w zaświadczeniu z dnia [...] maja 2011 r., nigdy nie weszła w życie, ponieważ nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji warunkiem wejścia w życie także aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Potwierdza to art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, zgodnie z którym akty prawa miejscowego organów gminy ogłasza się właśnie w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ponadto w 2001 r. Gmina W. zawarła ze skarżącym i innymi mieszkańcami porozumienia, których przedmiotem było, z jednej strony, zrzeczenie się przez mieszkańców należnych im odszkodowań za działki zajęte pod drogi, a z drugiej, odstąpienie przez Gminę W. od pobierania opłaty adiacenckiej. W ten sposób Gmina przejęła należące do mieszkańców działki, a zarazem spowodowała pozbawienie ich możliwości otrzymania należnych odszkodowań. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy W. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia podał, że uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. mogła stanowić podstawę wydania decyzji w sprawie naliczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości na skutek jej podziału, zatem brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. W zażaleniu na to postanowienie W. S. podtrzymał argumenty podane wcześniej w piśmie z dnia 3 listopada 2011 r., dotyczące braku publikacji uchwały z dnia [...] lutego 2001 r. w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Po rozpatrzeniu tego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu SKO podniosło, że z brzmienia art. 217 K.p.a. wynika, iż organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zatem zaświadczeniem w rozumieniu K.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. Nr 10, str. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że postępowanie to może się zakończyć w trojaki sposób, a mianowicie: - przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, - przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, - przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Ponadto przepis art. 218 K.p.a. określa, w jakich sytuacjach organ ma obowiązek wydania zaświadczenia w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Potwierdzenie faktów albo stanu prawnego powinno wynikać z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia może być przeprowadzone tylko w koniecznym, a więc ograniczonym zakresie (art. 218 § 2 K.p.a.). Wniosek W. S. dotyczy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką, ponieważ Rada Gminy W. nie podjęła do tego czasu uchwały ustalającej stawkę procentową opłaty adiacenckiej, a także, iż skarżący zawarł z Gminą porozumienie na mocy którego zrzeka się prawa do odszkodowania za działkę nr [...], a Gmina w zamian odstąpi od poboru opłaty adiacenckiej. W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia, zdaniem SKO, z dwoma elementami składającymi się na wniosek o wydanie zaświadczenia. Żądanie wydania zaświadczenia w części dotyczącej nie podjęcia uchwały przez Radę Gminy W. jest w swej istocie żądaniem dokonania oceny czy uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r. weszła w życie. Ocena czy uchwała obowiązuje nie jest dokonywana w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że uchwała w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej została podjęta. Odnosząc się do kwestii zawarcia przez mieszkańców porozumienia z Gminą W. co do zrzeczenia się odszkodowań za działki zajęte pod drogi i odstąpienie przez Gminę do pobierania opłaty adiacenckiej, uznać należy, że porozumienie takie ma cechy umowy cywilnoprawnej, zaś Kolegium nie jest uprawnione do dokonania oceny takiego porozumienia. Porozumienie to nie wynika z rejestrów i ewidencji prowadzonych przez Gminę, zatem brak jest podstaw do poświadczania istnienia takiego porozumienia w dokumencie w postaci zaświadczenia. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. S. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez niewłaściwą jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że żądanie potwierdzenia przez organ gminy w zaświadczeniu, czy określona uchwała weszła w życie i obowiązywała w danym okresie, nie może nastąpić w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń, ponieważ wymaga dokonywania ocen, 2. art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nie podjęciu przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 3. art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nie zebraniu w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i ograniczenie się do stwierdzenia, że uchwała w sprawie ustalenia stawki procentowej została podjęta, a całkowite pominięcie kwestii, czy uchwała została w sposób prawidłowy opublikowana, co było warunkiem koniecznym dla wejścia tej uchwały w życie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w czasie, gdy Rada Gminy w W. podejmowała uchwałę z dnia [...] lutego 2001 r. obowiązywała już ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449 ze zm.) normująca między innymi sprawy publikacji aktów prawa miejscowego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Według art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Natomiast zgodnie z art. 13 pkt 2 tej ustawy - "W wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się: akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy". Wynika z tego, że uchwała Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2001 r., aby wejść w życie, powinna zostać opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a skoro nie została opublikowana, to tym samym nie weszła w życie. W orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko, iż prawidłowe ogłoszenie uchwały jest podstawowym warunkiem jej wejścia w życie, a więc rozpoczęcia bytu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2001 r. stwierdził: "według art. 88 ust. 1 Konstytucji RP – warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Oznacza to, że przepis prawa nieogłoszony nie wchodzi w życie, a data ogłoszenia przepisu jest datą początkową, od której może on wejść w życie" (sygn. akt III SA 1170/01, OSS z 2002 r. Nr 1, poz. 23). Zarówno Wójt Gminy W. jaki i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., nie wzięli w ogóle tych argumentów pod uwagę. W ocenie skarżącego SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie uznało, iż żądanie potwierdzenia przez organ gminy w zaświadczeniu, czy określona uchwała w ogóle weszła w życie i obowiązywała w danym czasie, nie może nastąpić w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń, bo wymaga dokonywania ocen. Tym samym, naruszony został przepis prawa materialnego tj. art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Wydaje się bowiem oczywiste, że wójt gminy powinien prowadzić rejestr podjętych przez radę gminy uchwał, a także posiadać wiedzę o tym, które z nich weszły w życie i obowiązują, a które nie. Posiadającej własne służby prawne gminie nie powinno to nastręczać większych problemów, a w szczególności nie wymaga to dokonywania jakichś niejednoznacznych ocen. Przyjmując pogląd prezentowany w niniejszej sprawie przez SKO, organy samorządu w każdej niewygodnej dla nich sprawie, mogłyby uchylić się od wydania zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie oczywistych faktów, powołując się na możliwość rozmaitych ocen. Zdaniem skarżącego SKO naruszyło także przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a., gdyż nie podjęło wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie prowadziło postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. W szczególności SKO ograniczyło się do stwierdzenia, że uchwała w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej została podjęta, a więc mogła stanowić (tak jak twierdził organ I instancji) podstawę do wydania decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Tymczasem organ II instancji całkowicie pominął kwestię, czy uchwała została w sposób prawidłowy opublikowana, co było warunkiem jej wejścia w życie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga ma usprawiedliwione podstawy, albowiem odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, organy obydwu instancji nie ustaliły w sposób jednoznaczny, jakiej treści zaświadczenia żądał skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. Występując po raz pierwszy o wydanie zaświadczenia, wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. (złożonym w organie w dniu [...] kwietnia 2011 r.) W. S. żądał potwierdzenia, że "dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek dokonanego podziału, ponieważ Rada Gminy W. nie podjęła do tego czasu uchwały ustalającej stawkę procentową opłaty adiacenckiej." Nie uzyskawszy zaświadczenia o żądanej treści (zaświadczenie z dnia [...] maja 2011 r. nie odpowiadało treści wniosku o wydanie zaświadczenia) skarżący zwrócił się ponownie do Wójta Gminy W. (pismem z dnia [...] listopada 2011 r.) "o wydanie zaświadczenia zgodnego ze stanem prawnym". We wskazanym wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. W. S. nie sprecyzował treści, jaką miałoby mieć żądane przez niego zaświadczenie, podnosząc jedynie w uzasadnieniu wniosku, że uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] nigdy nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co oznacza, że nigdy nie weszła w życie. Co skarżący rozumie przez zaświadczenie "zgodne ze stanem prawnym" nie wyjaśniły też organy obydwu instancji, odmawiając wydania zaświadczenia "o żądanej treści". W szczególności organy nie ustaliły, czy skarżący w dalszym ciągu żąda urzędowego potwierdzenia, że (1) dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, czy też stwierdzenia, że (2) Rada Gminy W. nie podjęła do tego czasu uchwały ustalającej stawkę procentową opłaty adiacenckiej, czy wreszcie potwierdzenia tego, że (3) uchwała z dnia [...] lutego 2001 r. nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co oznacza, zdaniem skarżącego, że nigdy nie weszła w życie. Uzasadnienie wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. oraz skargi do sądu administracyjnego zdaje się wskazywać, że chodzi o tę ostatnią kwestię, czyli o potwierdzenie, że uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] lutego 2001 r. nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a jeśli tak, jakie wiążą się z tym konsekwencje. Jednak w przypadku braku pewności, tak jak w okolicznościach faktycznych tej sprawy, co do treści żądanego zaświadczenia, w pierwszej kolejności organ powinien ustalić treść żądania, tak aby było zgodne z wolą strony. Żądanie skarżącego oparte było na art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Przepis ten stanowi, że zaświadczenie wydaje się jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W takim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). W przepisie art. 218 § 2 K.p.a. jest mowa o postępowaniu wyjaśniającym, jako formie wykonania obowiązku określonego w art. 218 § 1 K.p.a., w niezbędnym tylko zakresie. Niewątpliwie do tego niezbędnego zakresu postępowania wyjaśniającego należy ustalenie jednoznacznej treści żądania. Skoro bowiem organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m. in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych, będących w posiadaniu organu (art. 218 § 1 k.p.a. a contrario), albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy, to zanim organ ustali, czy możliwe jest wydanie zaświadczenia o żądanej treści, musi wiedzieć, czego w istocie żąda wnioskodawca. Tymczasem organ II instancji z pominięciem jednoznacznej woli skarżącego ustalił, że treścią zaświadczenia miało być potwierdzenie, że Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką, ponieważ Rada Gminy W. nie podjęła do tego czasu uchwały ustalającej stawkę procentową opłaty adiacenckiej, a także, iż skarżący zawarł z Gminą porozumienie, na mocy którego zrzeka się prawa do odszkodowania za działkę nr [...], a Gmina w zamian odstąpi od poboru opłaty adiacenckiej. Ta ostatnia kwestia, dotycząca porozumienia z Gminą, została przez skarżącego przytoczona w uzasadnieniu zażalenia jako uzasadnienie interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia, gdyż wspomniane porozumienie stanowi tło sporu cywilnego z gminą i właśnie ten spór uzasadniać ma interes prawny w wydaniu zaświadczenia, a nie ma stanowić o treści zaświadczenia. Nie ma natomiast sporu w kwestii tego, czy Rada Gminy W. w dniu [...] lutego 2001 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia stawki opłaty adiacenckiej. Wątpliwości dotyczą natomiast tego, czy skarżący żąda potwierdzenia, że dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, czy też potwierdzenia, że uchwała z dnia [...] lutego 2001 r. nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym i jakie wiążą się z tym konsekwencje dla bytu prawnego uchwały. A może treść żądania skarżącego dotyczy obydwu tych kwestii, a jeśli tak, to czy organ ma o nich zaświadczyć osobno, czy we wzajemnej zależności. Przepis art. 217 K.p.a. wskazuje nie tylko na wnioskowy charakter postępowania o wydanie zaświadczenia, ale także na to, iż z podania powinna wynikać chęć uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Wymóg wyartykułowania przez wnioskodawcę jednoznacznej treści żądania należy uznać w takiej sytuacji za niezbędny. Brak jednoznacznego ustalenia woli strony co do treści żądania narusza art. 218 § 2 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy od właściwego ustalenia treści żądania zależy, czy zmierza ono do uzyskania informacji, czy do wyrażenia oceny odnośnie do kształtu stosunku prawnego pomiędzy skarżącym a gminą. Sąd w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd, że nie należy rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które powstają w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenia) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje) - vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1777/04. "Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia" (wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64). W szczególności odnosiłoby się to do żądania potwierdzenia, że dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy W. nie mógł wydać decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Właściwe ukształtowanie treści żądania będzie miało też wpływ na to, czy żądane informacje znajdują się w prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrach bądź w innych bazach danych znajdujących się w posiadaniu organu (art. 218 § 1 K.p.a.), co również może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Od właściwego (zgodnego z wolą strony) ustalenia treści żądania zależy, jak wskazano wyżej, kierunek dalszych ewentualnych czynności ustalających organu, a w konsekwencji treść rozstrzygnięcia. Postępowanie wyjaśniające powinno bowiem zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Należy też mieć na uwadze, że regulacja zawarta w art. 218 § 2 K.p.a. modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w rozdziale IV k.p.a. Za powyższym stanowiskiem przemawia fakt zamieszczenia przez ustawodawcę w art. 218 § 2 K.p.a. sformułowania "w koniecznym zakresie", co wskazuje na zawężenie w tym przypadku postępowania wyjaśniającego. Tak więc za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., gdyż przy wydawaniu zaświadczenia organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, a jedynie w koniecznym. W niniejszej sprawie nie ustalając jednoznacznej treści żądanego zaświadczenia organy również w koniecznym zakresie nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, czym naruszyły art. 218 § 2 K.p.a., a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania postanowienia orzeczono w oparciu o art. 152 P.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 P.p.s.a.