I SA/Wa 736/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. E.M. pismem z dnia 30 marca 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z [...] lutego 2012 r. r [...]. Skarżący wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy rozstrzygnięcie nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez "wykonanie" aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OZ 881/11). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem - co do zasady - aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, a więc postanowienia o charakterze odmownym, procesowym, nie rozstrzygającym sprawy merytorycznie. Nie przyznaje ono stronie żadnych uprawnień, ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków, zatem nie można mówić w tym przypadku o możności wywołania przez to postanowienie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżący ponadto nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, a zatem nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego i z tej przyczyny wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Domagając się wstrzymania wykonania postanowienia niezbędne jest bowiem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. Wniosek powinien więc zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Reasumując, nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę zarówno charakter zaskarżonego postanowienia, jak i brak uzasadnienie wniosku należało odmówić wstrzymania wykonania wnioskowanego aktu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.