I SA/Wa 810/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant Referent stażysta Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lutego 2019 r. [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek R. L., utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu [...] z [...] sierpnia 2002 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2002 r. nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasta [...] własności położonych w [...] nieruchomości uregulowanych w księgach wieczystych nr [...] oraz nr [...], oznaczonych odpowiednio jako działki: nr [...] i nr [...] , zajętych pod drogę publiczną (lokalna miejską) – ul. [...]. Decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2002 r., utrzymaną w mocy decyzją Prezesa Urzędu [...] z [...] sierpnia 2002 r., działając na podstawie art. 73 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872, ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] własności nieruchomości zajętych pod drogę publiczną – ul. [...], oznaczonych, jako działki nr [...]o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, stanowiących własność R.L.. Skarga na decyzję Prezesa Urzędu [...] oddalona została prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 grudnia 2005 r. I SA/Wa 1350/05, wydanym po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 marca 2005 r. OSK 1065/04 wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę. Pismem z 26 lipca 2010 r. R. L. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] wywodząc, że w sprawie nie została spełniona przesłanka warunkująca przejęcie z mocy prawa własności przedmiotowych nieruchomości, dotycząca władania nimi w dacie 31 grudnia 1998 r. przez Gminę. Zlokalizowana bowiem na działkach droga została przez niego wybudowana i od zawsze wykorzystywana miała być jako dojazd do jego nieruchomości. W efekcie przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Infrastruktury decyzją z [...] kwietnia 2011 r., utrzymaną w mocy decyzja Ministra Transportu i Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] września 2012 r., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 2002 r., wskazując na wiążącą organ ocenę prawną wyrażoną w wydanych w sprawie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która uniemożliwia stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji nadzorczych. Wyrokiem z 12 listopada 2014 r. I SA/Wa 2764/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obydwie decyzje Ministra. Przy czym miało to miejsce po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 lipca 2014 r. I OSK 1552/13 wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę. Sąd kasacyjny, a w ślad za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazywał, że decyzje stwierdzające nabycie własności nieruchomości były już przedmiotem oceny, a ocena dokonana w prawomocnym wyroku I SA/WA 1350/06 była wiążąca w postępowaniu nieważnościowym, co winno skutkować wydaniem przez organ nadzoru postanowienia - w trybie art. 61a k.p.a. - odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego, które to postanowienie by było zaskarżalne zażaleniem. Wskazywano przy tym na treść uchwały siedmiu sędziów NSA (I OSP 6/09), w której przyjęto, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas (...) gdy organ ustali wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie. W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny podnosił, że "wydanie w analizowanej sprawie przez organ decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji kwestionowanej (a nie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego) nie mogło w konsekwencji sprowadzać się jedynie do powołania się na związanie oceną prawną, zawartą w wyroku sądu administracyjnego z dnia 2 grudnia 2005 r. W takim przypadku należało bowiem rozpoznać wniosek nieważnościowy, co do zachodzenia w sprawie wszystkich przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.". Sąd ów (a także następczo Wojewódzki Sąd Administracyjny) zwracał przy tym uwagę, że nieuprawnione jest w sprawie powoływanie się na związanie oceną prawną na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", gdyż ta wiąże w sprawie. Sprawa o stwierdzenie nieważności jest zaś nową. Formułując wytyczne w zakresie dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że z uwagi na wszczęcie już postępowania administracyjnego, organ nadzorczy nie ma możliwości wydania postanowienia odmawiającego wszczęcie postępowania. W takim przypadku winien zatem wydać postanowienie o umorzeniu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do formułowanego przez skarżącego zarzutu dotyczącego wadliwej publikacji uchwały [...] zaliczającej ulicę [...] do dróg lokalnych miejskich zauważał, że jeśli zdaniem strony nie została ona w ogóle opublikowana bądź została opublikowana w sposób nieprawidłowy, to okoliczność ta mogła stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie żądania stwierdzenia nieważności ww. decyzji." Oddalając skargę kasacyjną od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2016 r. I OSK 1458/15 zwrócił uwagę na częściowo wadliwe uzasadnienie sądu pierwszej instancji w zakresie w jakim sąd ów zobowiązał organ do umorzenia postepowania. Wskazał natomiast na obowiązek rozpoznania wniosku nieważnościowego co do zachodzenia w sprawie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy rozpoznając po raz kolejny sprawę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] września 2017 r. utrzymaną w mocy decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2019 r., mając na względzie stanowisko wyrażone w wyrokach sądów, dokonała kontroli decyzji z 2002 r. w aspekcie kwalifikowanych wad prawnych opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. i ponownie odmówił stwierdzenia ich nieważności, nie dopatrując się by były one obarczone którąkolwiek z tych wad, w tym wadą rażącego naruszenia prawa. Nie zostały one bowiem w jego ocenie wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, czy bez podstawy prawnej. Nie dotyczą sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, nie zostały skierowane do osoby niebędącej stroną, nie były niewykonalne, a także nie zawierają wad prowadzących do ich nieważności z mocy prawa. Jeśli zaś chodzi o wadę rażącego naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zwracał uwagę, że aby z tego powodu stwierdzić nieważność decyzji spełnione winny być kumulatywnie następujące przesłanki: musi dojść do oczywistego naruszenie prawa, przepis który miałby być w ten sposób naruszony nie wymaga wykładni, a skutki które wywołała decyzja są nie do pogodzenia z wymogami praworządności. Dokonując z tego punktu widzenia analizy decyzji Wojewody [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego wywodził, że przy ich podejmowaniu nie doszło do tego rodzaju naruszenia stanowiącego ich materialnoprawną podstawę art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...). Nieruchomości, objęte badanymi decyzjami stanowiły na dzień 31 grudnia 1998 r. własność prywatną i zajęte były wówczas drogą publiczną, która status ów uzyskała na podstawie uchwały Wojewódzki Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1987 r. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w kontekście tej uchwały zarzutu, że została ona opublikowana w dzienniku urzędowym bez załącznika, a tym samym jest prawnie nieskuteczna, Minister wywodził, że nie świadczy to o wadliwej publikacji uchwały. Tym samym nie niweczy powyższa okoliczność skutków określonych w art. 73 powołanej ustawy. Przy pierwszym rozpoznaniu sprawy Minister wskazywał nadto, że kwestia wadliwej (zdaniem strony) publikacji uchwały może być ewentualnie rozpatrywana jako przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na co zwracał uwagę już Sąd w wyroku I SA/Wa 2764/14. Fakt zajęcia przedmiotowych nieruchomości ww. drogą potwierdzała natomiast decyzja Kierownika Urzędu [...] z [...] sierpnia 1996 r. zatwierdzająca podział nieruchomości zajętych pod ul. [...], a także wyrys z mapy ewidencyjnej przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego w [...] [...] kwietnia 1997 r. oraz sporządzony przez uprawnionego geodetę szkic polowy z 1995 r. do protokołu granicznego. Władztwo publicznoprawne potwierdzał z kolei meldunek z przebiegu akcji zimowej na terenie [...] z [...] listopada 1998 r. wskazujący, że akcją tą objęta była ww. ulica. Nadto oświadczenie Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2000 r., gdzie podawał on że Gmina wyasfaltowała nawierzchnię drogi, remontowała ją, a także utrzymywała jej przejezdność przez zimę. Minister zwracał nadto uwagę na twierdzenia byłego właściciela ujęte w piśmie z 21 czerwca 2000 r. gdzie potwierdzał on, że droga była utwardzona. W związku z czym materiał zgromadzony w aktach potwierdzał zdaniem organu, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...), warunkujące przejęcie z mocy prawa jej własności. Nie jest natomiast możliwe zarzucenie organowi rażącego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postepowanie dowodowe, gdyż za takie można uznać jedynie wydanie decyzji bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydania decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych. Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające (...) przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki w nim zawarte, tj. że dniu 31 grudnia 1998 r. Gmina [...] faktycznie wykonywała władztwo na nabytej z mocy prawa nieruchomości drogowej przy ul. [...], albowiem jej część jej zajęta (działka nr [...] przez dom mieszkalny), oraz że ulica J. [...] była drogą publiczną na wskazany w ustawie dzień. Ponadto naruszenia art. 153 p.p.s.a., przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I OSK 1552/13. Rozwijając zarzut dotyczący niespełnienia przesłanek z art. 73 powołanej wyżej ustawy, skarżący zwracał uwagę, że uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1987 r. zaliczająca ulicę [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich, nie została opublikowana w sposób prawidłowy. Ponieważ stanowiące jej integralną cześć załączniki (w których wymieniono drogi) nie zostały w opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Tymczasem art. 9 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym 31 marca 1987 r. przewidywał obowiązek publikacji uchwał rad narodowych podjętych w sprawach zaliczenia dróg do poszczególnej kategorii w wojewódzkich dziennikach urzędowych. Zdaniem skarżącego obowiązek ten dotyczył w szczególności do wskazanych wykazów. Skarżący odwoływał się przy tym do poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie IV SA/Gl 65/05. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując soje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. Postępowanie zakończone decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2019 r. toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 i n. k.p.a. , a jego przedmiotem była decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] sierpnia 2002 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2002 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Miasta [...] z dniem [...] stycznia 1999 r., z mocy prawa, własności nieruchomości położonych w [...], oznaczonej jako działki nr [...] (pow. 103 m2) i nr [...] (pow. 16 m2), zajętych pod drogę lokalną miejską (od 1 stycznia 1999 r. - gminną) – ul. [...]. Materialnoprawną podstawą tej decyzji był art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Wojewoda [...], a w dalszej kolejności Prezes Urzędu [...], podejmując na tej podstawie prawnej kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcie ocenili, że w świetle całokształtu zgromadzonych w postępowaniu dowodów przesłanki ujęte w tym przepisie zostały spełnione. W dacie 31 grudnia 1998 r. nieruchomości stanowiły własność prywatną (R. L.) i były wówczas zajęte drogą publiczną (ul. J. [...]). Pozostawały także w publicznoprawnym władaniu gminy, w rozumieniu ww. ustawy. Ocenę tę podzieliły tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 marca 2005 r. OSK 1065/04, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 2 grudnia 2005 r. I SA/Wa 1350/05. W ocenie sądu "zgromadzony materiał wskazuje, że sporne działki zajęte były pod ulicę [...], która stosownie do ustawy o drogach publicznych, stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. drogę publiczną. [...]. Z akt sprawy wynika również, że Gmina włada tą ulicą bowiem to Gmina wydzieliła ulicę i ją utrzymuje, m.in. położono asfalt i ulica jest odśnieżana". W takich uwarunkowaniach R. L. zainicjował w 2010 r. postępowanie nadzorcze w przedmiocie ww. decyzji zarzucał im rażące naruszenia art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., upatrywanych w wadliwe ustalonym stanie faktycznym w zakresie władania przejętymi nieruchomościami przez Gminę w kluczowej dla regulacji w tym trybie stanu prawnego gruntu zajętego drogą publiczną dacie. Sformułowanie jednak tego rodzaju zastrzeżeń w odniesieniu do ww. decyzji w ramach żądania stwierdzenia ich nieważności z przyczyn opisanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażącego naruszenia prawa) nie mogło, zdaniem Sądu, okazać się skuteczne. Z jednej strony bowiem podnoszone we wniosku okoliczności stanowiły już przedmiot prawomocnej oceny sadu, który uznał formułowane w tym aspekcie zarzuty ze nieuprawnione. Po wtóre zmierzały one w istocie do powtórnej oceny dowodów zgromadzonych w aktach i ponownego rozstrzygnięcia meriti sprawy, tak jakby to miało miejsce w zwykłym toku instancji, co w postępowaniu nadzorczym nie może mieć miejsca. Przypomnieć bowiem wypada, że postępowanie takie nie stanowi kontynuacji postępowania zakończonego ostateczną decyzją (niejako w kolejnej, trzeciej instancji), ale jest postępowaniem kontrolnym. W jego toku dokonuje się oceny takiej decyzji w aspekcie materialnoprawnych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga się zatem ponownie istoty sprawy (tu kwestii przejęcia z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę publiczną), ale jedynie bada legalność wydanego w niej rozstrzygnięcia, na gruncie obowiązujących w dacie jego podejmowania przepisów i w kontekście ustalonego wówczas przez organy stanu faktycznego. Nie dokonuje się więc również ponownej oceny dowodów, na których wówczas organ się oparł, ale weryfikuje czy dysponując nimi mógł na gruncie obowiązujących przepisów prawa materialnego ukształtować władczo stosunek administracyjnoprawny w sposób określony w decyzji. Jako, że materialnoprawną podstawą badanych w postępowaniu nieważnościowym decyzji był art. 73 ustawy z 13 października 1998 r., kluczowe znaczenie dla oceny ich legalności miał stan prawny i faktyczny nieruchomości objętych decyzjami istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. Zgromadzony w postępowaniu zwykłym materiał dowodowy potwierdzał natomiast bez wątpienia zajęcie ww. dacie przedmiotowych nieruchomości, stanowiących własność R. L., drogą (ul. [...]), przynależny jej wówczas status drogi publicznej, a także publicznoprawne nią władanie. Powyższe zresztą potwierdzone zostało w przywołanych wyżej wyrokach sądów administracyjnych, od czego prowadząc postępowanie nadzorcze abstrahować nie sposób. Co istotne, dowodów pozwalających na podważenie powyższych ustaleń skarżący nie przedstawił, ograniczając się jedynie do polemiki z tymi ustaleniami i sformułowanymi na ich tle, tak przez organy jaki sądy obu instancji, ocenami prawnymi. Wbrew temu, co obecnie twierdzi, z treści znajdujących się w aktach dokumentów w żaden sposób nie wynika, by jedna z objętych postępowaniem działek (nr [...]) była zabudowana domem mieszkalnym, co wykluczałoby możliwość uznania poprawności ustaleń co do zajęcia ją drogą, a tym samym zastosowanie w stosunku do tej działki unormowania art. 73. Przeciwnie, analiza znajdującej się w aktach treści mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 (na której naniesiono projekt podziału nieruchomości zatwierdzony decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 1996 r.) wskazuje, że dom ów posadowiony jest w granicach działki nr [...] , sąsiadującej z działkami drogowymi. Z kolei akcentowany w skardze fakt publikacji uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] marca 1987 r. nr [...] w Dzienniku Urzędowym województwa [...] bez jej załączników, zawierających wykazy dróg, dla uznania skuteczności nadania nią ulicy [...] statusu drogi publicznej (lokalnej miejskiej) nie ma znaczenia. Artykuł 9 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie jej podjęcie, stanowiąc, że "uchwały rad narodowych w sprawie zaliczenia dróg do poszczególnych kategorii podlegają ogłoszeniu w wojewódzkich dziennikach urzędowych", wprowadzał bowiem jedynie nakaz publikacji uchwał - co w niniejszej sprawie miało miejsce (vide Dz.Urz. Województwa [...] z 1987 r. Nr 6, poz.112) - a nie ich załączników. Podobny pogląd na tle kontrowersji związanych z publikacją tej uchwały wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 2 sierpnia 2016 r. I OSK 2616/14 (Lex nr 2100642). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela tym samym odmiennego zapatrywania na to zagadnienie wyrażonego w przywoływanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Niezależnie od powyższego ewentualne nieprawidłowości w publikacji uchwały (o ile istotnie by miały miejsce), jak zostało to już przesądzono w prawomocnym wyroku z 12 listopada 2014 r. I SA/Wa 2764/14, mogły być rozpatrywane jedynie w aspekcie przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro zatem w sprawie zakończonej decyzją Prezesa Urzędu [...] dowody zgromadzone w aktach umożliwiały sformułowanie wniosku o zajęciu na dzień [...] grudnia 1998 r. należących do skarżącego działek drogą publiczną oraz pozostawania jej w tej dacie w publicznoprawnym władaniu Gminy Miasta [...] , to podjętej w takich uwarunkowaniach faktyczno-prawnych decyzji owego organu jak też utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] potwierdzającej przejścia ex lege własności tych nieruchomości z dniem 1 tycznia 1999 r. na rzecz jednostki samorządu terytorialnego nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z takim bowiem mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby treść podjętego rozstrzygnięcia pozostawała w oczywistej kolizji z normą prawną zawartą w stosowanym w sprawie przepisem art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. lub gdyby władcze ukształtowanie na tej podstawie stosunku administracyjnoprawnego przez Wojewodę nie poprzedzone zostało jakimkolwiek postępowaniem dowodowym, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy - jak słusznie wywiódł Minister - nie wynika także by decyzje te obarczone była jakąkolwiek inną kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 k.p.a. Wydane zostały przez organy właściwe i oparte były na obowiązujących przepisach prawa. Nie dotyczyły sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, skierowane zostały do osoby będącej stroną i były wykonalne. Nie zawierają także wad prowadzących do ich nieważności z mocy prawa. Na ich zaistnienie nie wskazuje także skarżący. Brak zatem było podstaw do ich eliminacji z obrotu prawnego z mocą wsteczną. W tym stanie rzeczy decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] września 2017 r. odmawiająca stwierdzenia ich nieważności odpowiada prawu. W konsekwencji, jako zgodna z prawem oceniana być musi także utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju. Wbrew zarzutom skargi, podejmując te rozstrzygnięcia Minister respektował wiążące go z mocy art. 153 p.p.s.a oceny prawne i zalecanie co do dalszego postepowania sformułowane w wydanych na gruncie niniejszej sprawy wyrokach Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 lipca 2014 r. I OSK 1552/13, z 8 marca 2016 r. I OSK 1458/15, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2014 r. I SA/Wa 2764/14. Ich istota bowiem sprowadzała się do konstatacji, że skoro w okolicznościach takich jak miały miejsce w sprawie doszło do wszczęcia postępowania nadzorczego (a nie wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postepowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., które należało wydać wobec wcześniej wyrażonej przez sąd oceny kwestionowanych decyzji w prawomocnym wyroku), żądanie skarżącego winno być rozpoznane w aspekcie wszystkich przesłanek, opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym zakresie zaś oceny decyzji z 2002 r. Minister dokonał. Skarżący natomiast poza ogólnikowym sformułowaniem zarzutu niezastosowania i nieuwzględnienia oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postepowania wyrażonych w wyroku I OSK 1552/13, w żaden sposób go nie uzasadnił. Nie jest zatem jasne w czym jakich aspektach zlekceważenia owej oceny czy zaleceń upatruje, co czyni ów zarzut pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.