I SA/Wa 826/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na uchwałę [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku zbycia nieruchomości w drodze przetargu i udzielenia bonifikaty postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem wpisu od skargi. Rada Miasta [...] uchwałą z [...] lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 37 ust. 3 pkt 2 i art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020 r. poz. 1990), powoływanej dalej jako "u.g.n.", wyraziła zgodę na odstąpienie od obowiązku zbycia w drodze przetargu zabudowanej części nieruchomości położonej w Dzielnicy [...] [...] przy ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] na rzecz wieloletniego dzierżawcy oraz wyraziła zgodę na udzielenie bonifikaty w wysokości [...] % od ceny sprzedaży ww. zabudowanej części nieruchomości. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi [...]. Skargę na ww. uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] (dalej jako "skarżąca" lub "SM "[...]""), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając naruszenie: - art. 37 ust. 3 pkt 2 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie i wyrażenie zgody na odstąpienie od obowiązku zbycia nieruchomości w drodze przetargu jedynie w oparciu o formalną weryfikację, że podmiotem ubiegającym się o nabycie nieruchomości jest osoba, którą łączy z [...] umowa dzierżawy zawarta na co najmniej [...] lat, przy braku weryfikacji wywiązania się przez dzierżawcę z zawartej umowy dzierżawy, w tym przez brak ustalenia prawidłowej kwoty zobowiązania wynikającej z umowy dzierżawy z [...] października 1997 r., której stroną jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] (dalej jako "SM "[...]""); - art. 37 ust. 3 pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 68 ust. 1 pkt 1 u.g.n. przez ustalenie, że spełnione zostały wszelkie przesłanki warunkujące wyrażenie zgody na odstąpienie od obowiązku zbycia nieruchomości w drodze przetargu i udzielenie bonifikaty w sytuacji, gdy uchwała powyższa została negatywnie zaopiniowana przez Skarbnika Miasta i skutkuje ograniczeniem możliwości realizacji dochodów budżetowych [...]; - art. 37 ust. 3 pkt 2 u.g.n. przez objęcie przedmiotem uchwały nieruchomości, która została już przeznaczona na mocy uchwały Rady Gminy [...] z [...] lipca 2000 r. nr [...] do oddania w użytkowanie wieczyste na [...] lat na rzecz skarżącej i uchwała ta pozostaje w obrocie prawnym i nie została unieważniona. W konsekwencji Rada [...] dwukrotnie, bez dokonania stosownej korekty aktów prawa miejscowego, rozporządza nieruchomością w sposób odmienny, wzajemnie się wykluczający, przyznając różne prawa do nieruchomości (użytkowanie wieczyste, a następnie prawo własności) różnym podmiotom (najpierw skarżącej, a następnie SM "[...]"); - art. 8 § 2 K.p.a. polegające na odmiennym rozstrzygnięciu spraw administracyjnych w takim samym stanie faktycznym i prawnym, poprzez wydanie zaskarżonej uchwały w stosunku do dz. nr [...] z jednoczesnym pominięciem wydania takiej uchwały w stosunku do dz. nr [...], [...], [...], [...] (powstałych z dz. nr [...]) w sytuacji, gdy co do tych działek również zgłoszona została chęć ich nabycia przez podmiot, z którym [...] związane jest umową dzierżawy zawartą na okres co najmniej [...] lat, co więcej, jest to ta sama umowa dzierżawy, na która powołano się w zaskarżonej uchwale; - art. 6 K.p.a. i art. 8 § 1 w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, przez naruszenie przez organ zasady praworządności zasady zaufania do organów władzy publicznej, na skutek podjęcia uchwały, w której potwierdzone zostały fakty, którym organ zaprzecza w innym postępowaniu sądowym dotyczącym tej samej umowy dzierżawy z [...] października 1997 r., w skutek czego uchwała różnicuje sytuację mieszkańców [...], umożliwiając regulację stanu prawnego dz. nr [...], z jednoczesnym uniemożliwieniem powyższego względem dz. nr [...], [...], [...], [...] (dawna dz. [...]) z obrębu [...], co ma nierozerwalny związek z możliwością ustanowienia na rzecz mieszkańców spółdzielczych praw do lokali mieszkalnych, a następnie przeniesienia na ich rzecz prawa odrębnej własności tychże lokali. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dniu [...] października 1997 r. Gmina [...] oraz SM "[...]" zawarły umowę, którą Gmina oddała w dzierżawę skarżącej dz. nr [...] oraz [...] o obszarze [...] m2 do wyłącznego używania oraz pobierania pożytków (§ 2), zaś skarżąca zobowiązała się do zapłaty kwartalnego czynszu (§ 5), przy czym wartość gruntu, od której liczony był czynsz dzierżawny ([...]%), została przyjęta na okres [...] miesięcy. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy została ona zawarta na czas oznaczony [...] lat. Następnie, na skutek podziału SM "[...]", wyodrębniono z jej zasobów SM "[...]", która od [...] grudnia 2002 r. stała się sukcesorem praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy w zakresie dz. nr [...], co ustalone zostało prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] z [...] listopada 2008 r. sygn. akt [...]. Mimo powyższego Urząd [...] pismem z [...] czerwca 2008 r. zawiadomił skarżącą o podwyższeniu czynszu dzierżawnego za dz. nr [...] i dz. nr [...] o ponad [...]%, w relacji do dotychczasowej wysokości. Z uwagi na odmowę przez skarżącą zapłaty podwyższonej wysokości czynszu, [...] wystąpiło przeciwko skarżącej w dniu [...] listopada 2011 r. z pozwem o zapłatę kwoty [...] zł, określając ją jako czynsz z tytułu dzierżawy dz. nr [...] i nr [...]. Wyrokiem częściowym z [...] grudnia 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] oddalił powyższe powództwo w części dotyczącej dz. nr [...] wskazując, że w zakresie tej działki sukcesorem praw i obowiązków SM "[...]" jest od [...] grudnia 2002 r. SM "[...]", co potwierdzone zostało ww. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2008 r., a zatem skierowane wobec pozwanej roszczenie o zapłatę czynszu dzierżawnego w odniesieniu do tej działki było bezpodstawne i niezasadne. Sąd uznał, że pozwana spółdzielnia nie miała legitymacji biernej w zakresie dz. nr [...]. Skarżąca wskazała dalej, że swój interes prawny do zaskarżenia uchwały z [...] lutego 2021 r. wywodzi z art. 1 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, na mocy którego jest zobowiązana do zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Mając na uwadze podejmowane czynności zarządcze, Spółdzielnia zobowiązania jest podejmować wszelkie możliwe działania, które zmierzać będą do zachowania w jak najlepszej kondycji majątkowej powierzone jej zasoby. Odnosząc powyższe do sytuacji części majątku, który określony jest ww. umową dzierżawy, Zarząd zobowiązany jest do reakcji na nieprawne działania [...], które skutkować mogą znacznymi obciążeniami finansowymi mieszkańców, a z drugiej strony, podejmować musi działania, które umożliwią członkom w pełni korzystanie ze swojego majątku. W tym celu od lat podejmuje działania zmierzające z jednej strony do regulacji stanu prawnego nieruchomości (dawnej dz. nr [...]), jak również zwalcza żądania [...] o zapłatę podwyższonego czynszu dzierżawnego. W tej sytuacji skarżąca legitymuje się interesem prawnym jako zarządca nieruchomości, do złożenia niniejszej skargi. Mieszkańcy zasobów SM "[...]", których lokale położone są na nieruchomości, która stanowi przedmiot tej samej umowy dzierżawy, co mieszkańcy SM "[...]", w pełni uprawnieni są do kwestionowania wydanej przez [...] uchwały, która odmiennie traktuje interesy obywateli – sąsiadów z jednego osiedla – połączonych tą sama umową dzierżawy – zmuszając jednych do ponoszenia znacznych obciążeń finansowych z jednoczesnym przyzwoleniem innym uregulowania stanu prawnego nieruchomości, bez konieczności uiszczenia bezprawnego haraczu. Na koniec skarżąca zauważyła, że nie jest jej celem, by uniemożliwić SM "[...]" nabycie gruntu, na który czeka od 1997 r., ale by doprowadzić do równego traktowania obywateli, sąsiadów, mieszkańców jednego osiedla, tak skrajnie podzielonych wobec bezprawnych działań organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu, ewentualnie o oddalenie, wskazując, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały, która dotyczy zgody na zbycie w drodze bezprzetargowej dz. nr [...], której skarżąca nie jest dzierżawcą i nie posiada do niej żadnego tytułu prawnego. Zarzuty skargi nie dotyczą przy tym wad powodujących nieważności zaskarżonej uchwały, ale niezadowolenia skarżącej z własnej sytuacji dotyczącej nieruchomości sąsiedniej. W piśmie procesowym z [...] maja 2021 r. swój udział w niniejszej sprawie zgłosiła SM "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.s.g.", który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej jednak kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się co do zasady w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, względnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Zgodnie zaś z art. 53 § 2a p.p.s.a w przypadku niektórych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miasta [...] z [...] lutego 2021 r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku zbycia w drodze przetargu zabudowanej części nieruchomości oraz wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty, a więc akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej). W odniesieniu do tego typu aktów § 2a art. 53 p.p.s.a. przewiduje, że mogą one zostać zaskarżone w każdym czasie. W zakresie obowiązywania powyższego przepisu mieści się bardzo szeroka kategoria skarg w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę aktów i działań organów administracji publicznej oraz aktów i działań innych podmiotów spoza kręgu organów administracji publicznej, które zostały poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie ustaw szczególnych, jeśli przepisy tych ustaw nie przewidują środków zaskarżenia w postępowaniu, w którym akty te zostały podjęte. Do tej kategorii należy zaliczyć przede wszystkim skargi na akty i czynności, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. W wyniku zmiany art. 101 u.s.g. dokonanej na mocy art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935) ustawodawca, dostosowując wskazany przepis do rozwiązań przyjętych w p.p.s.a., zrezygnował z wymogu poprzedzania skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia. Obecnie zatem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższa zmiana weszła w życie od 1 czerwca 2017 r. i znajduje zastosowanie do uchwał i zarządzeń podjętych po tej dacie (art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej), a więc do uchwały będącej przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. O tym, kto i na jakich warunkach może wnieść skargę do sądu oraz jakiego rodzaju uchwały organów gminy mogą być zaskarżone, rozstrzyga powołany już wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., z którego wynika w szczególności, że zaskarżeniu w omawianym trybie podlegają tylko uchwały podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z [...] września 1997 r. sygn. akt [...], Nr [...] poz. [...]). Sprawa wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym jest zatem aktem z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje powszechny pogląd, że uchwała rady gminy o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości w drodze przetargu jest sprawą z zakresu administracji publicznej i może zostać zaskarżona do sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. np. wyrok WSA w Kielcach z 25 października 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 510/07, LEX nr 653472, wyrok NSA z 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 194/10, LEX nr 595305). Niewątpliwie pogląd ten dotyczy również uchwał wyrażających zgodę na zbycie nieruchomości w drodze bez przetargu. W przypadku wniesienia skargi do sądu na podstawie art. 101 u.s.g. obowiązkiem sądu jest nadto ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, a w konsekwencji, czy strona skarżąca posiada legitymację czynną do wniesienia skargi. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się przede wszystkim, że naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też jej konkretne postanowienie, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Sama ewentualna sprzeczność z prawem uchwały nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Stosownie bowiem do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, regulacja art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., obligująca do odrzucenia skargi dotyczy tych przypadków, gdy brak naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jednocześnie, strona skarżąca uchwałę organu gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki winno natomiast skutkować odrzuceniem skargi. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wykazała, że w wyniku podjętej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem, a jej własną indywidualną sytuacja prawną, wynikającą z przepisów prawa. Swój interes prawny skarżąca wywodzi bowiem z faktu, że jest dzierżawcą dz. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], które sąsiadują z dz. nr [...] będącą przedmiotem zaskarżonej uchwały, i również, tak jak SM "[...]", dąży do nabycia tych działek w drodze bezprzetargowej za bonifikatą. Tymczasem organ uprawnienie to przyznał SM "[...]" w odniesieniu do dz. nr [...], natomiast skarżąca zgody takiej do dnia dzisiejszego nie uzyskała. W konsekwencji wydania zaskarżonej uchwały odmiennie traktowane są interesy "obywateli – sąsiadów z jednego osiedla – połączonych tą sama umową dzierżawy – zmuszając jednych do ponoszenia znacznych obciążeń finansowych z jednoczesnym przyzwoleniem innym uregulowania stanu prawnego nieruchomości, bez konieczności uiszczenia bezprawnego haraczu". W ocenie Sądu tak sformułowany interes prawny i jego naruszenie nie znajduje pokrycia w obiektywnym naruszeniu obowiązującego prawa. Zauważyć bowiem należy, że skarżącej nie przysługuje jakiekolwiek prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą. Przepis art. 37 ust. 3 pkt 2 u.g.n., którego naruszenie zarzuca organowi skarżąca, przyznaje m.in. radzie w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego kompetencję do odstąpienia od zbycia w drodze przetargu nieruchomości zabudowanych na podstawie zezwolenia na budowę lub których zabudowa została zalegalizowana zgodnie z procedurami przewidzianymi w odrębnych przepisach, jeżeli o nabycie nieruchomości ubiega się osoba, która dzierżawi lub użytkuje nieruchomość na podstawie umowy zawartej na co najmniej [...] lat. Powyższy przepis określa ustawowy przypadek odstąpienia od zbycia w drodze przetargu nieruchomości gminnych. Omawiany przepis nie ma zatem charakteru uznaniowego i nie może być stosowany w sposób dowolny, co więcej kierowany jest do konkretnego podmiotu. W okolicznościach niniejszej sprawy oczywistym pozostaje, że w dniu podejmowania uchwały skarżąca nie spełniał warunku określonego tym przepisem. Nie budzi bowiem wątpliwości, że na datę podejmowania zaskarżonej uchwały jedynym podmiotem mogącym korzystać z omawianego zwolnienia była SM "[...]", która od [...] grudnia 2002 r. jest dzierżawcą dz. nr [...]. Jak wynika bowiem z treści skargi oraz załączonych do niej dokumentów w dniu [...] października 1997 r. Gmina [...] oraz SM "[...]" zawarły umowę, którą Gmina oddała w dzierżawę skarżącej dz. nr [...] oraz [...] o obszarze [...] m2 do wyłącznego używania oraz pobierania pożytków (§ 2), zaś skarżąca zobowiązała się do zapłaty kwartalnego czynszu (§ 5), przy czym wartość gruntu, od której liczony był czynsz dzierżawny ([...]%), została przyjęta na okres [...] miesięcy. Zgodnie z § 4 ust. 1 umowy została ona zawarta na czas oznaczony [...] lat. Następnie, na skutek podziału SM "[...]" w 2002 r. wyodrębniono z jej zasobów SM "[...]", która od [...] grudnia 2002 r. stała się sukcesorem praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy w zakresie dz. nr [...], co ustalone zostało prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] z [...] listopada 2008 r. sygn. akt [...]. O braku interesu prawnego skarżącej w odniesieniu do dz. nr [...] świadczy również wyrok częściowy z [...] grudnia 2021 r. sygn. akt [...], którym Sąd Okręgowy w [...] oddalił powództwo [...] o zapłatę kwoty [...] zł w części dotyczącej dz. nr [...] wskazując, że w zakresie tej działki sukcesorem praw i obowiązków SM "[...]" jest od [...] grudnia 2002 r. SM "[...]", co potwierdzone zostało ww. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2008 r., a zatem skierowane wobec pozwanej roszczenie o zapłatę czynszu dzierżawnego w odniesieniu do tej działki było bezpodstawne i niezasadne. Sąd ten uznał, że pozwana spółdzielnia nie miała legitymacji biernej w zakresie dz. nr [...]. Reasumując przyjąć należy, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały, jedynym podmiotem mogącym ubiegać się o wyrażenie zgody na nabycie dz. nr [...] w trybie bezprzetargowym, była SM "[...]", zaś skarżącej nie przysługuje do ww. nieruchomości żaden tytuł prawny. Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego wskazanym wyżej przepisem. Jak już wskazano, interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotą zagadnienia jest bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowany aktem stosowania prawa materialnego. W konsekwencji z samego niezadowolenia skarżącej związanego z okolicznością uzyskania zgody na bezprzetargowe nabycie nieruchomości sąsiedniej przez inną Spółdzielnię nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu jej interesu prawnego. Jeszcze raz powtórzyć należy, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia musi być norma prawa materialnego, zaś naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącej, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca takiego naruszenia interesu prawnego nie wykazała. Naruszenie zaś interesu faktycznego nie stanowi podstawy do zaskarżenia aktu, bowiem określony podmiot jest w takim wypadku bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy formalnego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Podkreślić jednocześnie należy, że podjęcie przez organ gminy zaskarżonej uchwały nie uszczupliło żadnych praw skarżącej, wynikających z przepisów prawa materialnego, a to oznacza brak interesu w zaskarżeniu tej uchwały. Jednocześnie, zdaniem sądu, brak naruszenia interesu prawnego skarżącej w okolicznościach niniejszej sprawy ma charakter oczywisty. Z uwagi na powyższe przyjąć należy, że skarżąca nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.