I SA/Wa 870/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 kwietnia 2025 r. nr 65/O/2025 w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: odrzucić skargę. K. W. (dalej jako "skarżąca") pismem z 24 kwietnia 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 kwietnia 2025 r., nr 65/O/2025 w przedmiocie rozpoznania ponaglenia. Organ w odpowiedzi na skargę z 16 maja 2025 r. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że postanowienie nie podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony jest w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej jako ,,p.p.s.a.". Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ppsa kognicja sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia wydanego po wniesieniu ponaglenia na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.), dalej jako ,,k.p.a.". Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Rozpoznanie ponaglenia następuje w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formie postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego i nie przysługuje na nią zażalenie. Powyższe orzeczenie należy do postanowień, o jakich mowa w art. 123 k.p.a. i ma ono charakter wpadkowy (incydentalny). Nie budzi żadnych wątpliwości, że art. 37 k.p.a. nie przewiduje prawa strony do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu. Ponaglenie stanowi swoisty środek prawny, do którego nie można stosować odpowiednio przepisów dotyczących odwołania lub zażalenia. Uprzednie złożenie ponaglenia stanowi wyłącznie warunek skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji. Skoro zatem art. 37 k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie, to zaskarżenie postanowienia wydanego w oparciu o ten przepis nie jest dopuszczalne. Na marginesie tut. Sąd wskazuje, że skarżąca pismem z 3 czerwca 2025 r. (k.18 akt sądowych), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 28 maja 2025 r., została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru PESEL oraz czytelne sporządzenie skargi. Powyższe wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu (6 czerwca 2025 r. oraz 16 czerwca 2025 r.), uznano za doręczone z dniem 20 czerwca 2025 r. w ramach tzw. fikcji doręczenia, bowiem korespondencja pomimo prawidłowego awizowania nie została przez skarżącą odebrana. Z tego względu termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 27 czerwca 2025 r. Z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Na mocy wyżej powołanego przepisu brak numeru PESEL stanowi brak formalny skargi. Uzupełnienie powyższych braków następuje poprzez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.