I SA/Wa 889/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ś. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu bonifikaty oddala skargę Ś. K. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. orzekającej o obowiązku zwrotu bonifikaty udzielonej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul.[...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na wniosek Ś. K. Zarząd Dzielnicy W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012r. orzekł o przekształceniu prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...]. Jednocześnie organ udzielił bonifikaty w wys. 95 % opłaty, co stanowiło kwotę [...] zł, ze względu na fakt, iż nieruchomość miała być wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe. Przekształcenie nastąpiło ze skutkiem na dzień 17 lipca 2012r. Podstawą udzielenia bonifikaty było wykorzystanie nieruchomości na cele mieszkaniowe. W decyzji znajdowała się informacja, że organ zażąda zwrotu bonifikaty jeżeli przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia prawa, jeżeli nieruchomości zostanie wykorzystana na inne cele niż ww. W dniu 12 stycznia 2015r. podczas rutynowej kontroli sposobu wykorzystania nieruchomości po dokonaniu wglądu do Krajowego Rejestru Sądowego organ ustalił, że od dnia [...] listopada 2012r. nieruchomości przy ul. [...] była wykorzystywana jako siedziba M. Wobec powyższego organ wszczął postępowanie w sprawie zwrotu bonifikaty. Ś. K. pismem z dnia 27 kwietnia 2015r. poinformowała, że rejestracji dokonano bez jej wiedzy i zgody oraz, że nie zawierała żadnych umów najmu ze Spółką. Prezesem Spółki jej córka W. H., która pomyłkowo przy rejestracji Spółki wskazała adres [...]. Dopiero w maju 2015r. została podjęta przez Spółkę uchwała o zmianie adresu Spółki. Organ ustalił, że z przekazanych przez stronę dokumentów wynika, że adres [...] był wskazywany przez Spółkę we wszystkich urzędach, w tym również w Urzędzie Skarbowym. Przez okres około 3 lat nieruchomości przy ul. [...] była siedzibą Spółki. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 1142 ze zm.) domniemywa się, że wpisane do Rejestru dane są prawdziwe. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, organ zobowiązany jest do żądania zwrotu bonifikaty z waloryzacją, jeżeli osoba na rzecz której dokonano przekształcenia przed upływem 5 lat zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż te, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. W tym wypadku pięcioletni termin upływał w dniu 17 lipca 2017r. Organ wskazał również, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości odbywa się, co do zasady odpłatnie na zasadach rynkowych. Tylko w wyjątkowych wypadkach pod pewnymi warunkami udzielana jest bonifikata, która stanowi przywilej. Warunkiem skorzystania z tego przywileju jest konieczność wywiązania się z ustawowych warunków. Wykorzystanie lub udostępnienie nieruchomości osobom trzecim nawet w części na inny cel narusza istotę przyznanej bonifikaty. Wysokość zrewaloryzowanej bonifikaty do zwrotu wynosi [...] zł, co organ szczegółowo określił w zamieszczonej w decyzji w tabeli. Ś. K. wniosła odwołanie, zarzucając organowi błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że nieruchomość była wykorzystywana na inny cel niż mieszkaniowy oraz naruszenie art. 75 § 1 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się jedynie na fakcie, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Przedstawiła dowody, że jest jedyną właścicielką nieruchomości położonej przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że odwołania nie można uwzględnić albowiem ponowna analiza akt sprawy nie potwierdziła zarzutów odwołującej. Organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, o każdej czynności strona była informowana a przed wydaniem decyzji miała możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i zagwarantowane prawo do wypowiedzenia się. Zgodnie z wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] M. miała siedzibę pod adresem [...]. W zaświadczeniu Głównego Urzędu Statystycznego Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia [...] listopada 2012r. adresem S. był adres:[...]. W potwierdzeniu Nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej z dnia [...] stycznia 2013r., jako adres M. był podany adres:[...]. Dopiero w dniu 15 maja 2015r. Prezes Zarządu Spółki W. H. złożyła wniosek o zmianę siedziby Spółki na podstawie uchwały zarządu Spółki z dnia [...] maja 2015r. Natomiast w okresie od dnia 13 listopada 2012r. do dnia 13 maja 2015r. siedzibą spółki była nieruchomość położona w [...]. Organ wskazał, że Spółka nie wystąpiła do Krajowego Rejestru Sądowego o sprostowanie lub unieważnienie wpisu adresu Spółki ze skutkiem ex tunc, lecz zmieniła tylko adres siedziby w dniu 13 maja 2015r. Organ podkreślił, że nie podważa prawa własności Ś. K. do przedmiotowej nieruchomości. Natomiast to, że ww. nie zawarła ze Spółką umowy najmu nie ma w tej sprawie znaczenia. W. H. jest córką Ś. K. i w dnia [...] kwietnia 2012r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w O. oświadczenie w imieniu Spółki o tym, że Spółka dysponuje prawem do lokalu z przeznaczeniem na cele biurowe położonego [...], co potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w piśmie z dnia 15 lipca 2015r. Poinformował także, że w dniu 6 lutego 2015r. Spółka złożyła w Urzędzie pismo z adresem [...]. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż korespondencja ze Spółką wysyłana przez Urząd Skarbowy w O. wracała z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Fakt ten nie stanowi dowodu, że Spółka nie miała siedziby pod tym adresem, lecz stanowi dowód na to, że nie odbierano korespondencji z Urzędu Skarbowego w O. Organ stwierdził, że art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U.2015.1142 j.t. z późn. zm.) wprowadza domniemanie prawne, co do prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Domniemanie to realizuje funkcję ochronną dla osób trzecich, dokonujących czynności prawnych z podmiotem wpisanym do rejestru. Ustanowione w art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemanie jest domniemaniem prawnym wiążącym organy administracji oraz sądy. Nie oznacza to, że nie można obalić tego domniemania. Odpis z rejestru jest, bowiem środkiem dowodowym określonego stanu, który nie zawsze musi być zgodny jest ze stanem rzeczywistym, jednakże dopóty dopóki nie zostanie obalony organ ma obowiązek przyjąć stan w nim określony. Wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym wskazującym na adres Spółki – [...]- nie został obalony, Zarząd Spółki w dniu 13 maja 2015r. podjął jedynie uchwały o zmianie adresu siedziby Spółki. Oznacza to, że siedzibą Spółki w okresie od dnia od 13 listopada 2012r. do dnia 13 maja 2015r. była nieruchomość położona w[...]. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy przyjął, że nie można zarzucić organowi, że bezpodstawnie zażądał zwrotu bonifikaty. Ś. K. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] orzekającej o obowiązku zwrotu bonifikaty udzielonej na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w [...] Skarżąca zarzucała naruszenie prawa materialnego, tj: 1) art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego zastosowanie i błędne uznanie, że Skarżąca wykorzystuje nieruchomość położoną przy ul. [...] na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty i w konsekwencji żądanie zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, 2) art. 17 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 121 poz. 769 z późn. zm.) ("krs") poprzez błędne przyjęcie, że zawarte w przywołanej normie domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru, jest równoznaczne z faktycznym wykorzystaniem nieruchomości, a także iż jest to domniemanie nieobalalne. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ("kpa") poprzez nie podjęcie przez organ II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolną ocenę dowodów oraz wydanie decyzji naruszającej interes Skarżącej, 2) art. 8 kpa poprzez prowadzenie przez organ II instancji postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącej do władzy publicznej, 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji podczas gdy zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji Skarżąca wskazywała, że aby możliwe było przypisanie jej podjęcia czynności faktycznych prowadzących do "korzystania", konieczne jest ustalenie, że do zmiany sposobu korzystania z nieruchomości rzeczywiście doszło. Korzystanie, czy też wykorzystanie, jest stanem faktycznym a wpis do rejestru sądowego nie jest dowodem samym w sobie, że takie korzystanie ma miejsce. Przyjmując argumentację, którą posłużył się organ I oraz II instancji należałoby także się zgodzić, iż utrata bonifikaty następuje również wówczas, gdy na adres nieruchomości zostałaby skierowana korespondencja do osoby trzeciej, zdaniem skarżącej, postępowanie dowodowe pomija bardzo istotny aspekt, a mianowicie wyjaśnienie, czy rzeczywiście sankcjonowane wykorzystanie ma miejsce. Dyspozycja art. 4 ust. 15 powołanej ustawie mówi o wykorzystaniu przez osobę, której udzielona została bonifikata. Konieczne jest zatem wykazanie, że miał - miejsce zamiar oraz doszło do podjęcia czynności prowadzącej do wyczerpania dyspozycji art. 4 ust. 15 ustawy. Ustalenia postępowania dowodowego przeczą temu aby po stronie skarżącej doszło do takiego innego, obarczonego sankcją, wykorzystania. Wszystkie dowody przywołane w sprawie wyraźnie wskazują, że: podstawa faktyczna przyjęta przez organ I Instancji dotyczy działania osoby trzeciej, a nie działania skarżącej, nie zaistniało korzystanie jako stan faktyczny, ponieważ na nieruchomości nie jest prowadzona żadna aktywność gospodarcza, na terenie przedmiotowej nieruchomości, nie znajduje się siedziba żadnego podmiotu gospodarczego. Skarżąca podkreślała, że informacja zawarta w aktach rejestrowych dotycząca adresu spółki, nie oznacza, że mieści się tam jej siedziba. Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego, w tym art. 41 Kodeksu Cywilnego, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Odnosi się to również do jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej. Zatem siedziba dotyczy również stanu faktycznego. Organem zarządzającym spółki komandytowo - akcyjnej jest komplementariusz, którym jest spółka M. Spółka ta ma siedzibę i zarząd w [...] i jest to potwierdzone wpisem w rejestrze przedsiębiorców. Zatem, organ zarządzający M. nie mieści się pod adresem nieruchomości skarżącej. Jedyny aspekt jaki pojawia się w wprawie, to użycie adresu, a nie korzystanie z nieruchomości. Ponadto, zdaniem skarżącej, organy I i II instancji błędnie przyjęły na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy krs domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Przez domniemanie należy rozumieć, że dana informacja jest tożsama z rzeczywistym stanem prawnym. Ani organ I ani II instancji nie sprawdziły, czy skarżąca faktycznie wykorzystała nieruchomość na inne cele niż na cele, które stanowiły podstawę do udzielenia bonifikaty, czyli na cele mieszkaniowe. W tym miejscu należy wskazać, że wykorzystanie nieruchomości na inny cel niż mieszkalny, to zmiana sposobu użytkowania takiego lokalu z funkcji mieszkalnej na zastosowanie niemieszkalne, np. Na lokal użytkowy. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 z późn. zm.) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno - sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Powyższe w przypadku nieruchomości będącej wyłączną własnością skarżącej nie nastąpiło a skarżąca wykorzystuje nieruchomość wyłącznie na cele mieszkalne - zgodnie z celem na jaki została udzielona bonifikata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga rozpoznawana według powyższych kryteriów podlegała oddaleniu w całości jako bezzasadna. Na wstępie należy wskazać, że art. 4 ust. 15 ustawy z 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.83, ze zm.), stanowi, że organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz, której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. W dniu 12 stycznia 2015r. podczas rutynowej kontroli sposobu wykorzystania nieruchomości po dokonaniu wglądu do Krajowego Rejestru Sądowego organ ustalił, że od dnia 13 listopada 2012r. nieruchomość przy ul. [...] była wykorzystywana jako siedziba M. Wobec powyższego organ wszczął postępowanie w sprawie zwrotu bonifikaty. Organ ustalił, że z przekazanych przez stronę dokumentów wynika, że adres [...] był wskazywany przez Spółkę we wszystkich urzędach, w tym również w Urzędzie Skarbowym. Przez okres około 3 lat nieruchomości przy ul. [...] była podawana jako siedziba Spółki. Zgodnie z wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. M. miała siedzibę pod adresem[...]. W zaświadczeniu Głównego Urzędu Statystycznego Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia 21 listopada 2012r. adresem Spółki M. był adres:[...]. W potwierdzeniu Nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej z dnia [...] stycznia 2013r., jako adres M. był podany adres:[...]. Dopiero w dniu 15 maja 2015r. Prezes Zarządu Spółki W. H. złożyła wniosek o zmianę siedziby Spółki na podstawie uchwały zarządu Spółki z dnia [...] maja 2015r. Natomiast w okresie od dnia 13 listopada 2012r. do dnia 13 maja 2015r. siedzibą spółki była nieruchomość położona w[...]. Skarżąca twierdziła, że wpisu siedziby dokonano bez jej wiedzy i zgody oraz, że nie zawierała żadnych umów najmu ze Spółką. Prezesem Spółki jej córka W. H., która pomyłkowo przy rejestracji Spółki wskazała adres[...]. Dopiero w maju 2015r. została podjęta przez Spółkę uchwała o zmianie adresu Spółki. Odnosząc się do tych zarzutów należy zważyć, że zgodnie z art. 19b ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowy Rejestrze Sądowym w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o rejestrację Spółki, wnioskodawca dołączał w szczególności dokument potwierdzający uprawnienie do korzystania z lokalu lub nieruchomości, w których znajduje się siedziba. Brak dołączenia wspomnianego dokumentu uniemożliwiało pozytywne rozpoznanie wniosku o wpis spółki do rejestru. Wpis natomiast został dokonany z określeniem siedziby Spółki pod adresem [...]. Natomiast, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j., Dz. U. z 2015r., poz. 1142 ze zm.) domniemywa się, że wpisane do Rejestru dane są prawdziwe. Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym wprowadza zatem domniemanie prawne, co do prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Domniemanie to realizuje funkcję ochronną dla osób trzecich, dokonujących czynności prawnych z podmiotem wpisanym do rejestru. Ustanowione w art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym domniemanie jest domniemaniem prawnym wiążącym organy administracji oraz sądy. Nie oznacza to, że nie można obalić tego domniemania. Organ prawidłowo przy tym przyjął, że odpis z rejestru jest środkiem dowodowym określonego stanu, który nie zawsze musi być zgodny jest ze stanem rzeczywistym, jednakże dopóty dopóki nie zostanie obalony organ ma obowiązek przyjąć stan w nim określony. Wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym wskazującym na adres Spółki – [...] - nie został obalony, Zarząd Spółki w dniu 13 maja 2015r. podjął jedynie uchwały o zmianie adresu siedziby Spółki. Oznacza to, że siedzibą Spółki w okresie od dnia od 13 listopada 2012r. do dnia 13 maja 2015r. była nieruchomość położona[...]. Organ jest związany zakresem tych danych wynikających z Krajowego Rejestru Sądowego i nie może przeprowadzać postępowania dowodowego w kierunku obalenia prawdziwości tego wpisu. Zgodnie z Komentarzem Agnieszki Michnik, do artykułu 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (publ. LEX Omega) przepis ten konstytuuje zasadę domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Jest ona wiążąca zarówno w stosunkach pomiędzy podmiotem podlegającym wpisowi do rejestru a osobami trzecimi, jak i pomiędzy osobami trzecimi dokonującymi między sobą czynności na podstawie danych bez udziału podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru. Domniemanie to może zostać obalone, jednakże ciężar wykazania faktu, że dane wpisane do rejestru nie są prawdziwe, spoczywa na osobach, które z okoliczności tej wywodzą skutki prawne. Na nieprawdziwość danych wpisanych w rejestrze mogą powoływać się zarówno osoby trzecie, jak i podmiot podlegający wpisowi w rejestrze, z tym że ten ostatni tylko wówczas, jeżeli dane wpisano do rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, a ponadto wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze dodatkowo jedynie wtedy, gdy nie zaniedbał niezwłocznego wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu. W razie skutecznego powołania się na nieprawdziwość danych wpisanych do rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, osobie trzeciej, która poniosła w związku z tym szkodę, przysługuje roszczenie odszkodowawcze do Skarbu Państwa, który odpowiada za prawidłowe prowadzenie rejestru. Należy uznać, że roszczenie takie będzie przysługiwało również podmiotowi, który zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu i z tego powodu nie mógł zasłonić się wobec działającej w dobrej wierze osoby trzeciej, że wpisane dane są nieprawdziwe, przez co poniósł szkodę, z tym że w tym wypadku należy jeszcze rozważyć stopień przyczynienia się tego podmiotu do powstania szkody. Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) stanowi, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Z systemu domniemania prawdziwości wpisu w rejestrze, uregulowanego w art. 17 ustawy o KRS, wynikają pewne rygory i domniemania prawne, służące zapewnieniu pewności i bezpieczeństwa obrotu, a składające się na domniemanie wiary publicznej rejestru. Organ administracji zatem nie może wywodzić, że dane te są nieprawidłowe, dopóki nie zostanie wzruszona prawdziwość wpisu w rejestrze. W tym zakresie osobę trzecią wiąże domniemanie zawarte w art. 17 ust. 1 ustawy o KRS i wbrew wpisowi nie może ona wykazywać, że wpis do rejestru nie był prawdziwy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt III CZP 124/08, podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 września 2009r. II FSK 385/08). Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 4 ust. 15 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości należy wskazać, że doszło do wykorzystania nieruchomości na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty (cel mieszkaniowy). Pod adresem [...] znajdowała się, zgodnie w wpisem w KRS, siedziba Spółki, co wyklucza wykorzystywanie nieruchomości jedynie na cele mieszkalne. Domniemanie zgodności wpisu w KRS ze stanem faktycznym nie zostało przy tym obalone we właściwym trybie. Do zmiany celu wykorzystania nieruchomości nie były przy tym konieczne zamiany oparte na przepisach Prawa budowlanego. Zarzuty dotyczące prawa materialnego wskazane przez skarżącą w postaci naruszenia art. 4 ust. 15 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. 1997 nr 121 poz. 769 z późn. zm.) należało zatem uznać za niezasadne. Podobnie zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 8 kpa i art. 138 § 1 pkt 1 kpa okazały się bezpodstawne. Organ zebrał w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy oraz odniósł się do kwestii związanych z prawidłową wykładnią znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. Stan faktyczny został ustalony zgodnie z przyjętą interpretacja przepisów i na potrzeby dokonania ustaleń w oparciu o przyjęte tak założenia (domniemanie prawdziwości wpisu w rejestrze, którego organ nie może obalić w postępowaniu administracyjnym). Odmienna interpretacja przepisów przedstawiona przez skarżącą nie mogła przekładać się automatycznie na naruszenie prawa procesowego i to na naruszenie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podnieść, że strona w żaden sposób nie była pozbawiona przez organy możliwości działania w postępowaniu (art. 10 kpa). Skarżąca w toku całego postępowania mogła wypowiadać się, co do zebranych dowodów i materiałów. Zgodnie z art. 10 kpa organ zapewnił stronom udział w postępowaniu oraz powiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Należy ponadto wskazać, że dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt GSK 4/07, wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. II OSK 1317/08). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.