I SA/Wa 896/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Agnieszka Miernik Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. z dnia [...] kwietnia 1990 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania do gruntu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] stycznia 1990 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z [...] kwietnia 1990 r., nr [...] Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W., po rozpatrzeniu odwołania H. Z., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z [...] stycznia 1990 r. nr [...] odmawiającą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. o pow. [...] m2 , stanowiącego część dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hipotecznie jako "[...]" – dz. nr [...], stanowiącej obecnie działki ew. nr [...],[...],[...] w obrębie [...]. Powyższe rozstrzygnięcie wydano przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Zabudowana nieruchomość hipoteczna "[...]"-dz. [...] o pow. [...] m 2, objęta była działaniem dekretu z 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i w dniu jego wejścia w życie stanowiła współwłasność A. F. (1/4 cz.), S. O. (1/4 cz.) i H. F. (2/4 cz.). Z dniem 21 listopada 1945 r. grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 dekretu przeszedł na własność Gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa. Natomiast własność posadowionego na gruncie budynku mieszkalnego pozostała przy dotychczasowych jego współwłaścicielach (art. 5 dekretu), którzy w trybie art. 7 dekretu wnieśli o ustanowienie prawa własności czasowej gruntu ww. nieruchomości. Wniosek ten (złożony 14 grudnia 1948 r.) do roku 1987 pozostawał nierozpoznany. W następstwie zatwierdzenia podziału ww. nieruchomości w roku 1984 r. weszła ona w skład działek ew.: nr [...] o pow. [...] m2 (zabudowanej budynkiem mieszkalnym), nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] – jako jej część o pow. [...] m2 oraz nr [...] – jako jej część o pow. [...] m 2. Aktem notarialnym z [...] czerwca 1987 r. Rep. [...] E. F. i M. F. - następcy prawni przeddekretowych właścicieli gruntu, będący współwłaścicielami posadowionego na nim budynku mieszkalnego, zbyli ten budynek wraz z roszczeniami wynikającymi z dekretu na rzecz H. Z. Powołując się na skutki wynikające z ww. aktu notarialnego H. Z., pismem z 8 lipca 1987 r., wystąpiła o przyznanie jej prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] listopada 1987 r. nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W., w wyniku rozpatrzenia wniosku z 14 grudnia 1948 r. orzekł o ustanowieniu, w trybie przepisów art. 7 ust. 2 dekretu, na rzecz H. Z. prawa użytkowania wieczystego gruntu dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]" w części obejmującej działkę nr [...] o pow. [...] m2. Decyzja ta stała się prawomocna. Pismem z 1 grudnia 1989 r. H. Z., przywołując art. 89 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. – o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.; dalej: "u.g.g.") wniosła o ustanowienie na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego pozostałej części nieruchomości hipotecznej. Pismo to zostało potraktowane przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. jako stanowisko strony podtrzymujące wniosek dekretowy dawnych współwłaścicieli gruntu, w części w jakiej pozostał dotychczas nierozpoznany. W następstwie rozpoznania tego wniosku decyzją z [...] stycznia 1990 r. nr [...], orzekł on o odmowie przyznania H. Z., w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 26 października 1945, prawa użytkowania wieczystego gruntu o pow. [...] m2, stanowiącego część byłej nieruchomości hipotecznej "[...]" - dz. nr [...], stanowiącej aktualnie działki nr [...],[...] i [...] w obrębie [...]. Jako przyczynę odmowy uwzględnienia wniosku organ pierwszej instancji wskazał na przeznaczenie przedmiotowego gruntu pod budowę domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, w oparciu o prawomocną decyzję lokalizacyjną nr [...] z [...] lipca 1989 r. wydaną dla Spółdzielni [...] w W. Od decyzji tej H. Z. wniosła odwołanie do Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W., będącego w ówczesnym stanie prawnym organem drugiej instancji, właściwym w sprawie. Po rozpatrzeniu tego odwołania, Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. decyzją z [...] kwietnia 1990 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazał on art. 7 ust. 2 dekretu oraz art. 89 ust. 2 u.g.g. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż przedmiotowy grunt zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego z [...] grudnia 1982 r. wszedł w skład lokalizacji dla Spółdzielni [...] i oddany został tej spółdzielni w użytkowanie wieczyste decyzją nr [...] z [...] stycznia 1990 r. Wyjaśnił jednocześnie, że objęty lokalizacją teren, przeznaczony został pod drogi dojazdowe do projektowanej zabudowy, część zaś do scalenia z działkami sąsiednimi pod budownictwo mieszkaniowe w zabudowie szeregowej. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor wskazał na uzyskanie już przez H. Z., w trybie przepisów dekretu, użytkowania wieczystego działki pochodzącej z nieruchomości hipotecznej, w granicach powierzchni przewidzianej w normatywach urbanistycznych pod budowę domów jednorodzinnych lub małych domów mieszkalnych. Wskazał także, że art. 89 ust. 2 u.g.g. nie daje podstaw do uwzględnienia wniosków byłych właścicieli lub ich następców prawnych o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntów niezabudowanych. Ponadto złożony w dniu 7 grudnia 1989 r., w trybie ww. przepisu, wniosek strony, zgłoszony został już po upływie prekluzyjnego terminu, tj. po dniu 31 grudnia 1988 r. Na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. H. Z. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej sprzeczność z prawem, a w szczególności art. 7 i 77 k.p.a. Wskazywała ona, że organ nie ocenił wszechstronnie materiału dowodowego. Zarzuciła mu także manipulacje przepisami zastosowanymi w sprawie. Skarżąca wywodziła, że złożony przez nią w dniu 10 lipca 1987 r. wniosek był drugim podaniem w sprawie (pierwszym był wniosek dekretowy złożony przez jej poprzedników prawnych) i został on wniesiony w terminie przewidzianym w art. 89 ust. 2 u.g.g. Zatem już w związku z nim winno być jej przyznane użytkowanie wieczyste całej nieruchomości. Natomiast wniosek z grudnia 1989 r. był już trzecim wnioskiem w tej samej sprawie. Skarżąca podkreślała przy tym, że nieruchomość, o przyznanie której się ubiegała, była jedną działką zabudowaną domem mieszkalnym, a art. 89 ust. 2 powołanej ustawy nie wspomina o żadnych normatywach. Tak więc podzielenie tej nieruchomości na dwie w celu uzyskania w ten sposób działki niezabudowanej jest, zdaniem strony, obejściem przepisów mówiących o oddawaniu całych nieruchomości w użytkowanie wieczyste ich następcom. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Na rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym w dniu 5 grudnia 1990 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Postanowieniem z 10 grudnia 1990 r. sygn. akt IV SA 597/90 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe. Podjęte ono zostało postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z [...] stycznia 1990 r., aczkolwiek zasadniczo z innych względów niż podniesione w skardze. Na wstępie zauważyć należy, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, złożonym w terminie określonym w ust. 1 tego artykułu przez poprzedników prawnych H. Z., w części w jakiej wniosek ten pozostawał nierozpoznany po wydaniu decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z [...] listopada 1987 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to wyznaczyło zatem przedmiotowe granice sprawy administracyjnej. Natomiast rozstrzygnięcie organu odwoławczego oparte zostało na dwóch materialnoprawnych podstawach, a mianowicie art. 7 ww. dekretu jak też art. 89 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. – o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.). Tymczasem wskazane wyżej podstawy decyzji organu odwoławczego odnoszą się do dwóch różnych trybów postępowań, kreujących odrębne sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zważyć bowiem należy, że uprawnienia dotychczasowego właściciela gruntu [...] (jego następców prawnych), określone w obydwu ww. aktach normatywnych, jakkolwiek dotyczyły oddania w użytkowanie wieczyste tego samego gruntu, to jednak miały różną treść. Przede wszystkim uprawnienia do domagania się przyznania użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 dekretu (pierwotnie prawa wieczystej dzierżawy, przekształconego następnie w prawo własności czasowej, a w dalszej kolejności w użytkowanie wieczyste) były ściśle związane z samym wejściem w życie dekretu i skutkami prawnymi jego stosowania. Skutkiem wejścia w życie dekretu była komunalizacja gruntów objętych jego działaniem na rzecz gminy m.st. Warszawy (art. 1 dekretu), przy czasowym pozostawieniu własności budynków na nim wzniesionych przy dotychczasowych właścicielach (art. 5 w zw. z art. 8 dekretu). Dotychczasowi właściciele gruntu (ich następcy prawni) mogli natomiast w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowym właścicielom prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym (art. 7 ust. 1 dekretu). Gmina zaś, stosownie do ust. 2 artykułu 7 dekretu, miała obowiązek uwzględnić wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Nieuwzględnienie wniosku, bądź jego niezłożenie skutkowało, przejściem własności posadowionych na gruncie budynków na własność gminy (art. 8 dekretu). Przepisy dekretu przewidywały jednocześnie ustalenie odszkodowania za grunty, w przypadku niezłożenia wniosku dekretowego lub odmowy jego uwzględnienia (art. 7 ust. 5 dekretu) oraz za utracone budynki nadające się do użytkowania lub naprawy (art. 8 in fine dekretu). Zasady i tryb ustalania odszkodowania miało uregulować - nigdy nie wydane - rozporządzenie Ministra Odbudowy wydane w porozumieniu z Ministrami Administracji Publicznej i Skarbu. Inna jest natomiast natura uprawnień określonych w art. 89 ust. 2 u.g.g., które w samym założeniu miały jedynie złagodzić skutki działania dekretu, w związku z wygaszeniem na podstawie ust. 1 tego artykułu przewidzianych w dekrecie uprawnień do odszkodowania za nieruchomości przejęte na własność Państwa. Przepis ten, stanowił, że poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a także domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych, lub ich następcy prawni mogą zgłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie wymienionych gruntów w użytkowanie wieczyste. O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego wymienionych gruntów i o zwrocie budynków orzekał (do 27 maja 1990 r.) terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Odszkodowawczy charakter uprawnienia przewidzianego w omawianych przepisie powoduje, że jedną z obligatoryjnych przesłanek uzyskania użytkowania wieczystego w tym trybie jest nieuzyskanie i brak możliwości uzyskania przez dotychczasowego właściciela (jego następców prawnych) tego prawa na podstawie art. 7 dekretu, bądź to dlatego, że nie złożył wniosku o przyznanie wieczystej dzierżawy w terminie określonym w dekrecie, bądź też dlatego, że wniosek ten nie został uwzględniony. Taki stan rzeczy powoduje, że w sytuacji złożenia przez przeddekretowego właściciela gruntu wniosku w trybie art. 7 dekretu (a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie), postępowanie to ma pierwszeństwo przed postępowaniem uregulowanym w art. 89 ust. 2 u.g.g. (obecnie art. 214 ustawy z ustawy z 27 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zatem do czasu rozpoznania tego wniosku, na zasadach określonych w dekrecie, nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o uprawnieniu byłych właścicieli przewidzianym w art. 89 ust. 2 u.g.g. Tym bardziej nie jest możliwe łączenie w jednym postępowaniu tych dwóch trybów, jak uczynił to Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. Odrębny charakter spraw rozstrzyganych na gruncie omawianych regulacji jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. uzasadnienie do uchwały NSA z 9.11.1998 r. OPK 11/98, ONSA 1999/1/14; wyrok NSA z 26.11.2008 r. I OSK 1898/07 ONSAiWSA 2010/2/35). Już tylko z tych względów zaskarżona decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W., w której z jednej strony wskazano na brak możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przy ul. [...], obejmującego działki nr [...], [...] i [...] w trybie przepisów dekretu warszawskiego ze względu na oddanie tych gruntów w użytkowanie wieczyste na rzecz Spółdzielni [...], z drugiej zaś na złożenie wniosku przez stronę z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 89 ust. 1 u.g.g., nie mogła się ostać. Tym bardziej, że podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy w sposób niedopuszczalny wykroczył poza granice sprawy, rozstrzygniętej przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. w decyzji z [...] stycznia 1990 r. Zważyć zaś należy, że z uregulowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania wynika obowiązek zachowania tożsamości sprawy. Tożsamość ta dotyczy tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych, co oczywiście nie wyklucza sytuacji występowania w toku rozpoznawania sprawy następstwa prawnego podmiotów biorących w nim udział, na zasadach określonych w art. 30 § 4 k.p.a. (wstępowania w prawa strony, w postępowaniach w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych, ich następców prawnych). Przedmiot ten wyznacza natomiast rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W niniejszej sprawie jest to decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z [...] stycznia 1990 r. Okolicznością niesporną jest, że wydana ona została w oparciu o art. 7 dekretu z 26 października 1945 r., w następstwie rozpoznania złożonego, w trybie tego dekretu przez dawnych właścicieli nieruchomości, wniosku z 14 grudnia 1948 r. Przedmiotem ukształtowanego tym rozstrzygnięciem stosunku administracyjnego były zatem wyłącznie uprawnienia strony do uzyskania prawa użytkowania wieczystego gruntu, określone ww. aktem normatywnym. Obligowało to organ odwoławczy do rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy jedynie w aspekcie przesłanek określonych w przywołanym dekrecie. Rozstrzygając zatem sprawę zainicjowaną wnioskiem dekretowym z 1948 r., także na gruncie przesłanek określonych ustawą z 29 kwietnia 1985 r., organ odwoławczy wykroczył niewątpliwie poza zakres przedmiotowy sprawy i naruszył tym samym w sposób istotny art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., co mogło mieć wpływ na jej wynik. Tym bardziej, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jednym z zasadniczych powodów utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, odmawiającej H. Z. prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] było stwierdzenie uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku przewidzianego w art. 89 ust. 1 u.g.g., a więc terminu, który byłby istotny o ile sprawa podlegałaby rozpoznaniu w trybie tej ustawy. Organ odwoławczy zdaje się natomiast w ogóle nie dostrzegać faktu, że ww. "wniosek" (za taki organ traktuje pismo z 1 grudnia 1989 r.) nie jest podaniem inicjującym postępowanie administracyjne, lecz jedynie - jak trafnie przyjął to organ pierwszej instancji - pismem złożonym w toku postępowania, wskazującym na brak rozstrzygnięcia sprawy użytkowania wieczystego gruntów dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]" w zakresie działek nr [...],[...] i [...], a więc sprawy zainicjowanej już w 1948 r. Wadą natomiast postępowania pierwszoinstancyjnego i wydanego w nim rozstrzygnięcia było ustalenie, że brak możliwości pogodzenia dalszego wykorzystywania nieruchomości przez H. Z. zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem jest konsekwencją występowania w obrocie prawnym prawomocnej decyzji lokalizacyjnej nr [...] z [...] lipca 1989 r. wydanej dla Spółdzielni [...], dla inwestycji polegającej na budowie na nieruchomości domów jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Tymczasem postanowienia decyzji lokalizacyjnej nie mogą mieć wpływu na ocenę spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu. O przyznaniu, bądź odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...], na gruncie przywołanego przepisu, decyduje wszak jedynie jej przeznaczenie w obowiązującym w dniu rozpoznania wniosku planie zagospodarowania przestrzennego i możliwość wykorzystywania nieruchomości zgodnie z tym planem przez przeddekretowego właściciela (jego następcę prawnego), a nie inwestycja jaką ma zamiar na nieruchomości zrealizować inwestor, który taką decyzję uzyskał. Jeżeli zatem w aktualnym, w dacie rozstrzygania sprawy, planie zagospodarowania przestrzennego funkcja przypisana nieruchomości, może być realizowana przez dotychczasowego jej właściciela (jego następcę prawnego) gmina ma obowiązek uwzględnić jego wniosek, o ile oczywiście złożony on został w terminie przewidzianym w art. 7 ust. 1 dekretu. Odniesienie się zaś do ustaleń decyzji o lokalizacji inwestycji zamiast do ustaleń planu i na tej podstawie stwierdzenie, że korzystanie przez wnioskodawcę z gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu oznacza, że rozstrzygnięcie takie wydane zostało bez poczynienia niezbędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i oparte zostało w istocie na przesłance pozadekretowej. W świetle zaś informacji zawartej w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego W. z [...] września 1987 r. nr [...], obowiązujący w dacie podejmowania decyzji plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego W. z [...] czerwca 1982 r. przewidywał przeznaczenie przedmiotowego gruntu pod "zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z usługami". W ocenie Sądu, nie sposób uznać, by zdeterminowany tym przeznaczeniem sposób wykorzystywania nieruchomości nie mógł być realizowany przez następcę prawnego przeddekretowego właściciela. Okoliczności te uszły uwadze organu pierwszej instancji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez ten organ decyzji z naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu, co przełożyło się bezpośrednio na wynik sprawy. Skutkowało bowiem odmową ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego część dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]", mimo że w istniejącym wówczas stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny jest również fakt, że w dacie podejmowania tej decyzji przedmiotowe nieruchomości nie były obciążone prawem użytkowania wieczystego na rzecz ww. Spółdzielni. Nastąpiło to wszak dopiero po wydaniu przez Kierownika Wydziału decyzji dekretowej z [...] stycznia 1990 r., a więc nie istniała wówczas także przeszkoda prawna uniemożliwiająca pozytywne rozpoznanie wniosku wskazywana przez organ odwoławczy. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ, uwzględniając ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, przede wszystkim ustali przeznaczenie nieruchomości w obowiązującym w dniu orzekania planie zagospodarowania przestrzennego; ustali stan prawny nieruchomości, a to w związku z wydaną w stosunku do przedmiotowego gruntu decyzją o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste Spółdzielni i zawarciu w jej wykonaniu umowy cywilnoprawnej oraz ujawnieniu tego prawa w księdze wieczystej. W oparciu zaś o poczynione ustalenia stanu faktycznego oraz mając na względzie przepisy dekretu z 26 października 1945 r., podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego ostatecznej treści skład orzekający w niniejszej sprawie nie przesądza.