I SA/Wa 91/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie ze skargi G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. G.(zwana dalej stroną skarżącą) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Katowickiego Nr [...] z dnia [...] maja 1991 r. stwierdzającej nabycie przez G. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej miasta W., obręb W., działka Nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], opisanej w karcie ewidencyjnej Nr [...], stanowiącej integralną część powyższej decyzji. W skardze G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2010 r., który został uzupełniony pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw. Ponadto podkreśliła, iż ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie dalszym wykonywaniem zadań własnych Gminy polegających na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych społeczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10). W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wskazana przez nią przesłanka powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia skutków faktycznie występuje. Nie można uznać, iż poprzestanie jedynie na ogólnikowych twierdzeniach stanowi uzasadnienie wniosku umożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, ze wstrzymania aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (Postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, niepubl.) Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji