I SA/Wa 929/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r . nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Administracji i Cyfryzacji, po rozpoznaniu wniosku Gminy K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1992 r., nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), przekazał nieodpłatnie na rzecz Gminy K., mienie ogólnonarodowe (państwowe) obejmującą nieruchomość oznaczoną nr [...] o pow. [...] ha, położoną w obrębie K., wpisaną w księdze wieczystej [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...], Wydział Ksiąg Wieczystych w K. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. wystąpił J. P. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., którą przekazał nieodpłatnie na rzecz Gminy K., mienie ogólnonarodowe (państwowe) obejmującą nieruchomość oznaczoną nr [...] o pow. [...] ha, położoną w obrębie K., wpisaną w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...], Wydział Ksiąg Wieczystych w K. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła Gmina K. W następstwie ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji komunalizacyjnej stanowił przepis art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, zgodnie z którym gminie na jej wniosek może być przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3 , jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Zatem przedmiotem komunalizacji mogło być wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe). W związku z powyższym, w ocenie organu, w niniejszym postępowaniu nadzorczym kluczowym było ustalenie, czyją własnością była nieruchomość oznaczona nr [...] na dzień 27 maja 1990 r. Minister ustalił, że kontrolowaną w trybie nadzorczym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. skomunalizowano działkę ewidencyjną nr [...], stanowiącą byłą własność A. P., majątek "[...]". Następnie organ podał, że sporna nieruchomość była przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przed Wojewodą [...], który decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] stwierdził, że byłe parcele katastralne objęte dawnymi wykazami hipotecznymi: - lwh tab. [...] gm. kat. [...] - parcele budowlane: [...]; parcele gruntowe: [...]; - lwh tab. [...] gm. kat. [...] - parcele gruntowe: [...]; - lwh tab. [...] gm. kat. [...] - parcela budowlana [...]; parcele gruntowe: [...]; - lwh [...] gm. kat. [...] - parcele budowlane: [...]; parcele gruntowe: [...]; - lwh [...] gm. kat. [...] - parcele budowlane: [...]; parcele gruntowe: [...]; - lwh [...] gm. kat. [...] - parcela gruntowa [...]; nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 897/12 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt. I OSK 2822/12 uchylił w całości powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i oddalił skargi. Z powyższego wynika, w ocenie Ministra, iż w obrocie prawnym znajduje się decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] stwierdzająca, że m.in. nieruchomość objęta kontrolowaną decyzją nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, wobec czego nie stanowiła ona własności Skarbu Państwa, a osoby fizycznej. Co za tym idzie, przy wydaniu kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Powyższe stanowi podstawę do wyeliminowania kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego na mocy przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu Minister Administracji i Cyfryzacji zaznaczył, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących braku prawidłowego określenia przedmiotu postępowania, tj. braku synchronizacji i przyporządkowania objętej unieważnioną decyzją nieruchomości, z nieruchomością opisaną w treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz braku prawidłowej analizy istotnych różnic wynikających z oznaczenia nieruchomości za pomocą odmiennych oznaczeń geodezyjnych, co utrudnia jednoznaczne stwierdzenie, że dana nieruchomość oznaczona za pomocą liczby katastralnej jest w całości tożsama z nieruchomością oznaczoną w ramach obecnego systemu za pomocą działek ewidencyjnych, Minister wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się m.in. opracowanie stanu prawnego dóbr [...] lwh i [...] - dobra tabularne [...], sporządzone przez geodetę uprawnionego A. A., wykonane w ramach robót geodezyjnych nr [...], z którego wynika, że pb. I. kat. [...] oraz pgr l. kat. [...]zostały odłączone z lwh [...] – dobra tabularne i przeniesione do [...] (dawna [...]). Na podstawie mapy uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 1989 r. lp.ks.rob. [...] ujawniono, że pb. l. kat. [...] oraz pgr l. kat. [...] odpowiadają działkom ewidencyjnym nr [...]. A więc zarzut, iż nie doszło do prawidłowego określenia przedmiotu sprawy jest – w ocenie organu – niezasadny. Reasumując, organ administracji w całości podtrzymał stanowisko Ministra Administracji i Cyfryzacji wyrażone w decyzji z dnia [...] października 2013 r., nr [...], bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., rażąco narusza przepis art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Gmina K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa przez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący co doprowadziło do: a) braku ustalenia przedmiotu postępowania i wskazania, czy działka ewidencyjna nr [...] jest tożsama z parcelami gruntowymi, których rozstrzyga ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., b) braku ustalenia, czy w stosunku do nieruchomości objętej kontrolowaną przez Ministra decyzją nie zachodzą inne okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r., stanowiła mienie ogólnonarodowe (państwowe) podlegające komunalizacji; 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 2 kpa poprzez przedwczesne uznanie, że w postępowaniu nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne pomimo braku zbadania tej okoliczności w postępowaniu; 3. naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa przez niewyjaśnienie w decyzji motywów rozstrzygnięcia, w szczególności brak wskazania dlaczego Minister uznał, że nieruchomość objęta decyzją, której nieważność stwierdzono w toku postępowania, jest tożsama z parcelami gruntowymi, o których rozstrzyga ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu skargi Gmina K. podniosła, że w ramach toczących się postępowań nadzorczych stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...]. Decyzja ta dotyczyła określonej działki ewidencyjnej. Tymczasem orzeczenie Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. nie odnosi się w swej treści do obecnego oznaczenia nieruchomości poprzez wskazanie odpowiednich numerów ewidencyjnych. Skoro zatem Minister Administracji i Cyfryzacji ustalił, że decyzja komunalizacyjna rażąco narusza prawo z powodu wadliwego przejęcia nieruchomości nią objętej przez Skarb Państwa, to winien jednocześnie jednoznacznie dokonać synchronizacji i przyporządkowania objętej unieważnianą decyzją nieruchomości, z nieruchomością opisaną w treści decyzji Wojewody [...] stwierdzającej, że byłe parcele katastralne objęte dawnymi wykazami hipotecznymi nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W związku z powyższym, w ramach toczącego się postępowania, powinno dojść do wskazania na konkretny wykaz synchronizacyjny łączący konkretne parcele katastralne istniejące w chwili przeprowadzania na terenie Gminy K. reformy rolnej z działką ewidencyjną określoną w treści decyzji komunalizacyjnej. W uzasadnieniu skargi Gmina wyjaśniła również, że w kwestionowanej decyzji Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowody uzasadnia stwierdzenie, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z 1992 r. doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Tymczasem w chwili wydawania kontrolowanej przez Ministra decyzji, tytuł prawny Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości nie powodował żadnych wątpliwości. W chwili prowadzenia postępowania komunalizacyjnego niewątpliwie nieruchomość objęta uchylaną decyzją stanowiła mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do Skarbu Państwa. W skardze Gmina K. podkreśliła również, że przedmiotowa nieruchomość wpisana była do księgi wieczystej, w której w dziale II jako właściciel nieruchomości wpisany był Skarb Państwa. Zgodnie z treścią art. 3 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Gmina zaznaczyła, że poza analizą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r., Minister nie przeprowadził żadnego postępowania w celu zbadania, czy ewentualnie objęta unieważnioną decyzją nieruchomość nie należała do mienia ogólnonarodowego, państwowego z innych powodów. Dlatego też, w ocenie skarżącej, samo stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość nie weszła do mienia państwowego na podstawie działania dekretu o reformie rolnej nie oznacza, że nieruchomość ta nie mogła stać się częścią mienia ogólnonarodowego także na innej podstawie prawnej. Tymczasem Minister Administracji i Cyfryzacji zupełnie pominął tę okoliczność i nie przeprowadził żadnej pogłębionej analizy tego zagadnienia. Gmina K. wskazała także, że Minister Administracji i Cyfryzacji nie przeprowadził żadnego postępowania, ani nie dokonał analizy skutków, jakie wywołała kontrolowana decyzja. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2014 r. uczestnik postępowania – J. P., wniósł o oddalenie skargi Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "ppsa". Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r., którą przekazał nieodpłatnie na rzecz Gminy K., mienie ogólnonarodowe (państwowe) obejmującą nieruchomość oznaczoną nr [...] o pow. [...] ha, położoną w obrębie K., wpisaną w księdze wieczystej [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...], Wydział Ksiąg Wieczystych w K.. Postępowanie w niniejszej sprawie było postępowaniem nadzorczym prowadzonym w trybie przepisu art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) – powoływany dalej jako "kpa". W tym miejscu wyjaśnić należy, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 393/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. III ARN 70/95, OSN 1996 r., nr 18 poz. 258). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Ponadto stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 §1 pkt 2 kpa), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. (sygn. akt I OSK 2822/12) uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 887/12), którym to wyrokiem Sąd uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. stwierdzającą, że nieruchomość objęta tą decyzją nie podpadała pod działanie art. 2 ust.1 lit.e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej i oddalił skargi. Powyższy wyrok NSA powoduje ( co słusznie podkreślił organ), iż obecnie w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. W ocenie Sądu, decydujące znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma zatem ustalenie charakteru decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. wydanej w oparciu o art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej orzekającej, że dana nieruchomość nie podpada pod działanie tego artykułu dekretu o przeprowadzenie reformy rolnej. Rozważając to zagadnienie prawne Sąd miał na uwadze pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 889/96 (niepubl.), że "w przypadku kiedy mamy do czynienia z obowiązkiem bądź prawem wynikającym wprost z ustawy (z mocy prawa), skutek prawny następuje z datą ustaloną w tej ustawie, natomiast akt administracyjny konkretyzujący przedmiot i skierowany do indywidualnego adresata ma charakter deklaratoryjny. Decyzje deklaratoryjne ustalają jedynie autorytatywnie istnienie i zakres jakiegoś stosunku prawnego, który powstał wcześniej z mocy przepisów prawnych. Skutki prawne w tego typu sytuacjach powstają więc ex tunc jako skutki wejścia w życie tego przepisu prawnego, a nie ex nunc jako skutki prawne decyzji deklaratoryjnej. Jest to podstawowa cecha różniąca decyzje deklaratoryjne od decyzji konstytutywnych, które same określają datę, od której następują skutki prawne. Decyzje deklaratoryjne mogą być wydawane w każdym czasie, jako że nie kreują nowych stanów prawnych,a tylko stwierdzają ich istnienie." Konsekwencją takiego stanowiska jest przyjęcie przez Sąd, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. stwierdzająca, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, odnosi skutek podobny do decyzji o charakterze deklaratoryjnym i czas jej wydania nie może decydować o wyniku sprawy. W niniejszej sprawie przyjęcie powyższego poglądu prowadzi do wniosku, że przedmiotowa działka w tym trybie nie stała się prawnie własnością Skarbu Państwa. Powyższe oznacza, że Minister Administracji i Cyfryzacji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa. Ponadto należy zauważyć , że z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. będącej w obrocie prawnym wynika bowiem wprost, że byłe parcele katastralne objęte dawnymi wykazami hipotecznymi; - lwh tab. [...] gm. kat. [...] - parcele budowlane: [...]; parcele gruntowe: [...]; - Iwh tab. [...] gm. kat. [...] – parcele gruntowe: [...]; - Iwh tab. [...] gm. kat. [...] – parcela budowlana [...]; parcele gruntowe: [...]; - lwh [...] gm. kat. [...] – parcele budowlane: [...]; parcele gruntowe: [...]; - Iwh [...] gm. kat. [...] – parcele budowlane : [...]; parcele gruntowe : [...]; - Iwh [...] gm. kat. [...] – parcela gruntowa [...]; nie podpadały pod działanie art. 2 ust.1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz.13 ze zm.). Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, że pb. I. kat. [...] zostały odłączone z lwh [...] – dobra tabularne i przeniesione do KW [...] (dawna [...]). Na podstawie mapy uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 1989 r. lp.ks.rob. [...] ujawniono, że pb. l[...] odpowiadają działkom ewidencyjnym nr [...]. Organ orzekając oparł się na znajdującej się w powyższych aktach dokumentacji geodezyjnej, między innymi mapie porównawczej mapy ewidencyjnej z mapą katastralną sporządzoną przez geodetę uprawnionego w dniu [...] czerwca 2000 r oraz opracowaniu stanu dóbr A. P. z dnia [...] czerwca 2001 r. również sporządzonego przez geodetę uprawnionego, a także mapie uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 1989 r. potwierdzających powyższe ustalenia organu. Ma rację również organ orzekający, że wpis prawa własności w księdze wieczystej nie przekreśla możliwości stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. nie spowodowała innych skutków materialnoprawnych, jak tylko wykreowanie prawa rzeczowego w postaci prawa własności gruntu opisanego na wstępie, przysługującego Gminie K. Nie wywołała innych skutków w sferze cywilnoprawnej, ponieważ w wyniku jej wydania nie doszło do żadnej czynności cywilnoprawnej, na przykład umowy przenoszącej własność. Wpis prawa własności do księgi wieczystej jest orzeczeniem mającym źródło we właściwej czynności lub dokumencie (przykładowo w ostatecznej decyzji administracyjnej) i ściśle z nimi powiązanym, wynikającym z obowiązku ujawnienia prawa. Ma on charakter deklaratoryjny, stwierdzający przysługiwanie prawa konkretnym osobom względem oznaczonej nieruchomości. Wpis Skarbu Państwa w księdze wieczystej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji na podstawie której Skarb Państwa nabył tę nieruchomość (działanie ex tunc) powoduje, że od daty wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego wpis taki nie wywołuje skutków prawnych, ponieważ odpadła podstawa prawna do wypisu w księdze wieczystej. Reasumując, słusznie Minister uznał, że Skarb Państwa nie może być uznany za właściciela przedmiotowej nieruchomości, a więc nie mogła być ona nabyta z mocy prawa przez Gminę K. na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32,poz.191 ze zm). Słusznie zatem organ uznał, że decyzja komualizacyjna z dnia 1 sierpnia 1992 r. w części dotyczącej przedmiotowej nieruchomości rażąco narusza prawo (art. 5 ust. 4 powyższej ustawy) z powodu przejęcia nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], skoro w dniu 27 maja 1990 roku nie stanowiła ona własności państwowej. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 §1 k.p.a. należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1754/13 podkreślił, iż kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedz co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Natomiast to, że skarżąca nie podziela oceny prawnej dokonanej przez organ sam w sobie nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.