I SA/Wa 963/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 4 lutego 2022 r. nr nr 7/22 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Skarbu Państwa-[...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarb Państwa – Stołeczny Zarząd Infrastruktury (dalej, jako: skarżący lub SZI) wniósł skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] lutego 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Stan sprawy przedstawia się następująco. W związku z wnioskiem Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2020 r., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., orzekł o nieodpłatnym ustanowieniu trwałego zarządu na czas nieoznaczony na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], powstałej w wyniku podziału działki nr [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...]. Przedmiotowa decyzja została przekazana do wiadomości Szefowi Stołecznego Zarządu Infrastruktury i Dyrektorowi Generalnemu Ministerstwa Obrony Narodowej. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2021 r., Szef Stołecznego Zarządu Infrastruktury, zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. i zmianę tej decyzji poprzez orzeczenie o wygaśnięciu trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej do ww. nieruchomości. Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju i Technologii umorzył postępowanie o ponowne rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że przede wszystkim zobowiązany był przepisami prawa do zbadania, czy wnioskodawca posiada przymiot strony w tym postępowaniu. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji teren obejmujący nieruchomość przy ul. [...] w [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...], decyzją Naczelnika Dzielnicy Urzędu Dzielnicowego [...] Wydział Terenów z dnia [...] czerwca 1974 r. znak [...] został przekazany w użytkowanie Ministerstwa Obrony Narodowej na cele sił zbrojnych, a obecnie nieruchomość wykorzystywana jest na potrzeby jednostek resortu obrony narodowej. W czasie przekazywania nieruchomości w użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej (MON) przepisy dotyczące gospodarki gruntami nie rozróżniały prawa użytkowania od zarządu (trwałego zarządu), które jako osobna instytucja prawna została uregulowana dopiero w ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dnia 29 kwietnia 1985 r. (Dz.U. Nr 22, poz. 99). W okresie tym ministerstwo było rozumiane szeroko jako resort, w którym nie były organizacyjnie wyodrębnione jednostki wyłącznie uprawnione do dysponowania poszczególnymi składnikami majątkowymi i każda jednostka mogła uzyskać prawo użytkowania. Sytuacja uległa zmianie wraz z wejściem w życie ww. ustawy z 1985 r., która w art. 87 przekształcała ex lege prawo użytkowania w zarząd jednostki, która prawo to faktycznie wykonywała. Z ustalonego stanu faktycznego oraz okoliczności sprawy wynika, zdaniem organu, że prawo użytkowania nie było wykonywane przez MON, jak również MON nie sprawowało zarządu nieruchomością. W tym stanie rzeczy nie została spełniona przesłanka przekształcenia w trwały zarząd uregulowany ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, dalej, jako: ugn). W ocenie Ministra, Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie przedstawił również żadnych dokumentów potwierdzających posiadanie prawa zarządu lub trwałego zarządu do ww. nieruchomości lub wykonywanie tego prawa w imieniu MON i w żaden sposób nie wykazał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2020 r., dotyczy jego praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Fakt władania przez SZI ww. nieruchomością przeznaczoną na zakwaterowanie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje jedynie na interes faktyczny, który jednakże nie daje legitymacji do żądania wszczęcia postępowania o ponowne rozpoznanie sprawy, zwłaszcza gdy nie zostało wykazane ustanowienie lub przekształcenie tego prawa na rzecz MON lub SZI. Postępowanie było prowadzone na osobny wniosek Służby Wywiadu Wojskowego o ustanowienie trwałego zarządu do nieruchomości, która jak wynika z akt nie była wówczas obciążona trwałym zarządem innej jednostki organizacyjnej, co umożliwiło wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że SZI nie posiada statusu strony w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. i nie jest legitymowany do kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Zdaniem organu jedyną stroną postępowania wszczętego na wniosek Służby Wywiadu Wojskowego o ustanowienie trwałego zarządu w trybie art. 60 ust. 3 ugn do ww. nieruchomości była ta jednostka i tylko jej przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. Strona jednak nie złożyła takiego wniosku. W dniu 8 kwietnia 2021 r., w związku z zawiadomieniem organu z dnia 12 marca 2021 r. o wniosku SZI o ponowne rozpatrzenie sprawy, w piśmie procesowym, Służba Wywiadu Wojskowego wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez zmianę podstawy prawnej decyzji oraz uzupełnienie rozstrzygnięcia. Wniosek ten nie mógł odnieść skutku z uwagi na brak wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również ze względu na upływ terminu do jego złożenia. Odnosząc się do wcześniejszego wniosku SZI z dnia 27 maja 2020 r. o stwierdzenie wygaśnięcia trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej w stosunku do tej samej nieruchomości oraz ustanowienie prawa trwałego zarządu na rzecz Służby Kontrwywiadu Wojskowego na podstawie art. 48 w zw. z art. 60 ugn, organ podał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku, ponieważ żądanie zostało wniesione przez podmiot niebędący stroną w sprawie. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 199 ust. 2 ugn oraz art. 80 nieobowiązującej już ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przysługujące Ministerstwu Obrony Narodowej prawo użytkowania nieruchomości nie uległo przekształceniu z mocy prawa w zarząd, a następnie w trwały zarząd, co w konsekwencji powoduje nieprawidłowość przyjętych ustaleń, że Ministerstwu Obrony Narodowej nie przysługuje prawo trwałego zarządu do objętej wnioskiem nieruchomości; art. 48 w związku z art. 60 ugn poprzez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej co doprowadziło do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch niezależnych decyzji o przekazaniu nieruchomości w trwały zarząd na rzecz odrębnych podmiotów obejmujących tożsamą nieruchomość; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, iż Ministerstwo Obrony Narodowej nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości i w konsekwencji umorzenie postępowania, podczas gdy Ministerstwu Obrony Narodowej przysługuje tytuł prawny do nieruchomości w postaci trwałego zarządu; b. art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że Ministerstwu Obrony Narodowej oraz Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury nie przysługuje interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy i tym samym niezagwarantowania stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu; c. art. 33 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie posiadał umocowania do wystąpienia z wnioskiem o wygaśnięcie prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej, co skutkowało umorzeniem postępowania i w konsekwencji pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że organ prowadząc postępowanie błędnie przyjął, iż MON nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Objęta postępowaniem nieruchomość wchodzi w skład terenu przy ul. [...], [...], [...] i [...] o powierzchni [...] m2, który prawomocną decyzją Urzędu Dzielnicowego [...] Wydział Terenów z dnia [...] czerwca 1974 r. znak [...] został przekazany w użytkowanie Ministerstwa Obrony Narodowej. Prawo użytkowania nigdy nie było wygaszone a jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej nie utraciły nad nieruchomością władztwa. Przedmiotowa nieruchomość nieprzerwanie wykorzystywana była na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa. Stanowi ona ponadto teren zamknięty na podstawie decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2022 r. zmieniającej decyzję w sprawie ustalenia terenów zamkniętych w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2022 r., poz.33). W związku z powyższym za nieuzasadnione należy uznać, zdaniem skarżącego, stwierdzenie, iż nie została spełniona przesłanka z art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazująca, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek. Bez wątpliwości pozostaje fakt, iż przysługujące Ministerstwu Obrony Narodowej prawo użytkowania, z mocy prawa na podstawie art. 80 ww. ustawy, przekształciło się w prawo zarządu, a następnie zgodnie z art. 199 ust. 2 ugn w prawo trwałego zarządu. Skarżący wskazał też, że równolegle ze zmianą przepisów i formy prawnej władania nieruchomością zmieniały się też instytucje wojskowe odpowiedzialne za prowadzenie gospodarki nieruchomościami. Aktualnie jednostką organizacyjną sprawującą trwały zarząd w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, którymi gospodaruje Prezydent [...], przeznaczonymi na zakwaterowanie jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej, powinien być Stołeczny Zarząd Infrastruktury, który jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej jest samodzielnym podmiotem uprawnionym do wykonywania prawa trwałego zarządu w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa. Jednocześnie Minister Obrony Narodowej, sprawuje funkcję organu nadzorującego w stosunku do jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej, realizujących zadania związane ze sprawowaniem trwałego zarządu w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa, wykorzystywanych zarówno na potrzeby Ministerstwa Obrony Narodowej jak i Sił Zbrojnych RP. Dalej skarżący podniósł, że pominięcie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu Ministerstwa Obrony Narodowej do będącej przedmiotem postępowania nieruchomości i ustanowienie prawa trwałego zarządu na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego doprowadziło do pozostawania w obrocie prawnym dwóch niezależnych decyzji przyznających tożsamy tytuł prawny odrębnym jednostkom. Stanowi to naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania do władzy publicznej. Nie można dwukrotnie orzec o przekazaniu trwałego zarządu do tej samej nieruchomości na rzecz różnych podmiotów. A zatem wobec niewygaszenia trwałego zarządu MON, a ustanowienia jednocześnie trwałego zarządu na rzecz SWW, istnieje ryzyko, że decyzja ta może być objęta nawet nieważnością wobec rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie skarżący wskazał, że przedstawiony we wniosku Stołecznego Zarządu Infrastruktury stan prawny nieruchomości i próba wykazania podmiotu, któremu obecnie prawo trwałego zarządu powinno zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami przysługiwać, nie miało na celu podważenia tytułu prawnego przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej do nieruchomości lecz wykazanie umocowania Stołecznego Zarządu Infrastruktury do złożenia wniosku. W przedmiotowym postępowaniu skarżący wystąpił z wnioskiem jako podmiot uprawniony do gospodarowania nieruchomościami będącymi w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej. Uprawnienie to wynika ze statutu Stołecznego Zarządu Infrastruktury (Dz. Urz. MON z 2013 r., poz. 291). Ponadto skarżący podniósł, że w przypadku uznania, że nie mógł samodzielnie występować jako strona postępowania to na mocy pełnomocnictwa Nr [...] oraz pełnomocnictwa NR [...] jest umocowany do reprezentowania Ministra Obrony Narodowej oraz Skarbu Państwa m. in. przed sądami administracyjnymi, organami administracji rządowej w sprawach związanych z nieruchomościami Skarbu Państwa będącymi we władaniu jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wypada przypomnieć, że stroną, zgodnie z art. 28 K.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienie lub nakładające obowiązek. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu (tak m. in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 868/11).Chodzi zatem o ustalenie związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Pojęcie interesu prawnego użyte w przepisie art. 28 K.p.a. rozumiane w bezpośrednim znaczeniu oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, czyli oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Zdaniem Sądu od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 43 ugn przez trwały zarząd rozumie się administracyjnoprawne uprawnienie do korzystania z nieruchomości w imieniu publicznoprawnego właściciela; swoiste prawo do gruntu państwowego, uprawniające do korzystania z niego i podlegające ochronie prawnej. Trwały zarząd jest publicznoprawną formą władania nieruchomością przez określoną jednostkę organizacyjną. W myśl art. 48 ust. 1 ugn, właściwy organ może orzec, w drodze decyzji, o przekazaniu trwałego zarządu między jednostkami organizacyjnymi na ich wniosek, złożony za zgodą organów nadzorujących te jednostki. Z kolei ust. 2 stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o wygaśnięciu trwałego zarządu, dotychczas sprawowanego przez jednostkę organizacyjną, i jego ustanowieniu na rzecz jednostki organizacyjnej wnioskującej o przekazanie. W sprawach tych stosuje się przepis art. 45 ust. 3. Nadto zgodnie z art. 60 ust. 3 ugn, Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oddaje nieodpłatnie, w drodze decyzji, jednostkom organizacyjnym, o których mowa w ust. 1, w trwały zarząd nieruchomości, o których mowa w ust. 1. W tej sprawie kwestią kluczową dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest ustalenie czy Stołeczny Zarząd Infrastruktury legitymowany był do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] grudnia 2020 r., o nieodpłatnym ustanowieniu trwałego zarządu na czas nieoznaczony na rzecz Służby Wywiadu Wojskowego do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], powstałej w wyniku podziału działki nr [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...]. Sąd podziela stanowisko organu ale także i skarżącego, że Stołeczny Zarząd Infrastruktury nie jest jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo trwałego zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika bowiem z akt sprawy decyzją Naczelnika Dzielnicy Urzędu Dzielnicowego [...] Wydział Terenów z dnia [...] czerwca 1974 r. sporna nieruchomość została przekazana w użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej na cele sił zbrojnych, a więc innej państwowej jednostce organizacyjnej. Decyzja ta stanowiła podstawę ujawnienia MON w księdze wieczystej, jako organu reprezentującego Skarb państwa. Decyzja ta została wydana pod rządami ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), która koncentrowała się na użytkowaniu, jako formie prawnej władania nieruchomościami państwowymi przez państwowe osoby prawne. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) zgodnie z treścią jej art. 80 ust. 1 tereny państwowe, będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły z mocy praw w zarząd tych jednostek. Następnie zgodnie z przepisem art. 199 ust. 2 ugn zarząd tych nieruchomości przekształcił się w dniu 1 stycznia 1998 r. w trwały zarząd. Z powyższego wynika zatem, że prawo trwałego zarządu do przedmiotowej nieruchomości przysługuje MON. Źródłem powstania trwałego zarządu na rzecz Ministerstwa Obrony Narodowej jako państwowej jednostki organizacyjnej jest bowiem ww. decyzja z dnia [...] czerwca 1974 r. przekazująca przedmiotową nieruchomość w użytkowanie, które przekształciło się z mocy prawa w trwały zarząd. Oznaczało to m.in., że po dniu 1 stycznia 1998 r. nabyty przed tą datą zarząd istniał dalej, tylko należało do niego stosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące trwałego zarządu. Myli się zatem organ podając, że nie została spełniona przesłanka przekształcenia w trwały zarząd uregulowany ustawą o gospodarce nieruchomościami. Bez znaczenia przy tym pozostają ewentualne kwestie związane z tym, że prawo użytkowania nie było – jak twierdzi organ - wykonywane przez MON, jak również MON nie sprawowało zarządu nieruchomością skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja z 1974 r. przekazująca nieruchomość MON w użytkowanie na cele sił zbrojnych. Należy dalej zauważyć, iż skarżący w tej sprawie wystąpił z wnioskiem (o wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu MON) jako podmiot uprawniony do gospodarowania nieruchomościami będącymi w trwałym zarządzie Ministerstwa Obrony Narodowej, które to uprawnienie wynika ze statutu Stołecznego Zarządu Infrastruktury (Dz. Urz. MON z 2013 r., poz. 291). Czym innym bowiem jest wykazanie przysługiwania trwałego zarządu do danej nieruchomości, a czym innym uprawnienie do reprezentacji podmiotu, który ten zarząd posiada. Jak w sprawie wykazano na przestrzeni lat zmieniały się instytucje wojskowe odpowiedzialne za prowadzenie gospodarki nieruchomościami. Aktualnie Stołeczny Zarząd Infrastruktury jest stacjonarną jednostką wykonawczą Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych powołaną do zarządzania nieruchomościami Skarbu Państwa będącymi w trwałym zarządzie lub znajdującymi się we władaniu MON, na podstawie innych tytułów prawnych oraz do prowadzenia inwestycji, remontów i wyposażania nieruchomości w mienie infrastruktury, a także do prowadzenia nadzoru nad prawidłowym ich administrowaniem i użytkowaniem, z zachowaniem zasad bezpiecznego użytkowania i ochrony środowiska. Skoro SZI jest jednostką powołaną, zgodnie z jej statutem, do zarządzania nieruchomościami Skarbu Państwa będącymi w trwałym zarządzie lub znajdującymi się we władaniu MON, a jak wykazano MON posiada na mocy decyzji z 1974 r. prawo trwałego zarządu do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], powstałej w wyniku podziału działki nr [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...] – to tym samym skarżący jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. Także w kontekście powyższego należy zauważyć, że Szef SWW w piśmie z dnia 8 kwietnia 2021 r. wyjaśnił, że wystąpił do MON o wyrażenie zgodny na podjęcie działań mających na celu pozyskanie przez Służbę Wywiadu Wojskowego części działki bezpośrednio przyległej do siedziby SWW i będącej w zasobach MON. Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. MON wyraził zgodę jednakże wskazał, że przekazanie prawa trwałego zarządu (art. 48 ust. 3 ugn) musi być poprzedzone wyodrębnieniem geodezyjnym przekazywanej nieruchomości. Po zatwierdzeniu podziału nieruchomości dz. nr [...] (decyzja z dnia [...] marca 2020 r.) na działki o nr [...] i [...], Szef SWW wnioskiem z dnia 17 czerwca 2020 r. wystąpił o Ministra Rozwoju o ustanowienie trwałego zarządu. Jak sprecyzował Szef SWW jego intencją było wystąpienie z wnioskiem o przeniesienie trwałego zarządu na podstawie art. 48 ugn. To stanowisko zbieżne jest ze stanowiskiem Stołecznego Zarządu Infrastruktury wyrażonym we wniosku z dnia 27 maja 2020 r., w którym skarżący wystąpił w trybie art. 48 w zw. z art. 60 ugn o stwierdzenie wygaśnięcia prawa trwałego zarządu MON w stosunku do przedmiotowej nieruchomości oraz ustanowienie prawa trwałego zarządu tą nieruchomością na rzecz Służby Wywiady Wojskowego. Powyższe świadczy o tym, że fakt przysługiwania MON prawa trwałego zarządu nieruchomością nie był sporny, a oba ww. podmioty podjęły działania w celu przekazania przysługującego MON prawa trwałego zarządu działki nr [...] na rzecz SWW. Wadliwa wykładnia art. 28 K.p.a. w związku z powołanymi wyżej przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. dokonana przez organ doprowadziło do niezasadnego umorzenia postępowania odwoławczego. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ zobowiązany będzie do uwzględnienia poglądu prawnego wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, dokona ponownej oceny sprawy na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowego stanowiska w sprawie. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Ponadto, jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 powołanej ustawy należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia.