I SA/Wa 970/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oddala skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania M. O., decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] stwierdzającą, że nieruchomość położona w K., w obrębie [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,0052 ha, będąca w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasnością J. C. i J. C., zajęta pod ulicę [...], leżąca w tym dniu w ciągu drogi publicznej - krajowej Nr [...] relacji [...], stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0052 ha, zajętej pod drogę publiczną - Nr [...] pn. [...], położonej w K.. W wyniku odwołania wniesionego przez M. O., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność wyjaśnienia przesłanki zajętości powyższego gruntu pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r., w szczególności poprzez ustalenie, czy poszerzenie ul. [...] nastąpiło przed dniem 31 grudnia 1998 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – Nr [...] pn. [...]. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania M. O., J. C. oraz J. C. od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na naruszenie art. 79 i art. 10 § 1 Kpa. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], leżącą w ciągu drogi Nr [...] pn. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł M. O., wskazując, że organ I instancji nie udowodnił zajęcia spornej nieruchomości pod drogę publiczną zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz władztwa publicznoprawnego nad sporną nieruchomością w rzeczonej dacie. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. O., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 798/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że organy obu instancji naruszyły art. 64 § 2 Kpa w związku z art. 47 ustawy o samorządzie gminnym wobec braku wyjaśnienia, czy Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w [...] był uprawniony do działania w postępowaniu w imieniu Miasta [...]. Ponadto Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 68 § 1 i 2 oraz art. 71 i art. 75 Kpa poprzez dopuszczenie jako dowodu protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] lutego 2007 r. wskazując, że dowód z oględzin został prawidłowo powtórzony w dniu [...] lipca 2010 r. i to on stanowił podstawę ustaleń wskazanych w decyzji. WSA w Warszawie wskazał także, że w aktach sprawy brak jest zdjęcia lotniczego z 1997 r., na które powołał się Wojewoda [...], a organ I instancji naruszył prawo strony do udziału w czynności przesłuchania świadka. W ocenie Sądu, dla wyniku postępowania mogła mieć istotny wpływ czynność przesłuchania J. C., której nie przeprowadzono. Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania Wojewoda [...], stwierdził, w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], że przedmiotowa nieruchomość, zajęta pod ulicę [...], leżąca w dniu 31 grudnia 1998 r. w ciągu drogi publicznej - krajowej Nr [...] pn. [...], znajdująca się w tej dacie we władaniu Skarbu Państwa, stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł M. O. podnosząc, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było z wniosku podmiotu nieuprawnionego, gdyż pełnomocnictwo dla P. W. Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] było wadliwe, ponieważ z jego treści nie wynika, aby mógł on składać oświadczenia woli mające na celu regulację stanów prawnych dróg w trybie art. 73 ustawy. Dodatkowo skarżący podniósł, iż organ I instancji wybiórczo posługiwał się zebranym materiałem dowodowym, przez co pominął wiele dokumentów przemawiających za brakiem spełniania przesłanek wywłaszczenia, które są w aktach postępowania i uwzględnił jedynie te, które są wygodne z punktu widzenia niniejszego rozstrzygnięcia. Doprowadziło to - zdaniem skarżącego - do pominięcia okoliczności faktycznych, które są ustalone i wynikają z zebranego materiału dowodowego, a co za tym idzie organ I instancji w toku postępowania rażąco naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Ponadto M. O. zarzucił Wojewodzie [...], że jako podstawę swoich ustaleń w zakresie zajęcia przedmiotowego gruntu pod drogę publiczną przyjął bliżej nieokreśloną "analizę opracowań geodezyjnych", a co za tym idzie oparł się na nieistniejącym dowodzie wirtualnie stworzonym na potrzeby przedmiotowego postępowania. Zdaniem skarżącego, brak jest w aktach tej analizy oraz danych "osoby", która ją sporządziła, co oznacza, że nie wiadomo jak traktować tę "analizę" z punktu widzenia przepisów Kpa. Poza tym z treści odwołania wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się poza obszarem pasa drogowego, a już ponad wszelką wątpliwość nie znajduje się pod jezdnią, gdyż obszar objęty wnioskiem Miejskiego Zarządu Dróg w [...] znajduje się daleko poza rowem ul. [...] i stanowił oraz stanowi trawnik uprawiany i koszony przez kolejnych właścicieli działki nr [...]. Dlatego też M. O. oświadczył, że umowa Nr [...], stanowiąca dowód na władanie przedmiotowym gruntem przez podmiot publicznoprawny nie przedstawia żadnej wartości dowodowej. Skarżący podniósł również, iż raport o stanie dróg z 1996 r. nie wskazuje w żaden sposób na wykonywanie władztwa nad przedmiotowym gruntem, gdyż dotyczy długości całej ul. [...], a nie poszczególnych działek położonych w pasie jezdni. A co za tym idzie wyprowadzenie przez organ I instancji wniosków, że przedmiotowy grunt znajdował się we władaniu jakiegokolwiek podmiotu publicznego jest nieprawidłowe, tym bardziej, że J. C. w swoich zeznaniach potwierdził, iż władał przedmiotowym gruntem, gdyż wybudował na trawniku elementy małej architektury w postaci ławki, a więc należy przyjąć, że wykonywał prawa wynikające z własności. Oprócz tego M. O. zarzucił organowi I instancji, iż nie przeprowadził dowodu ze zdjęcia lotniczego z 1997 r., na którym widać, że przedmiotowa działka znajdowała się poza drogą oraz brak poinformowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji stron postępowania o uzupełnieniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, co stanowi naruszenie przepisów Kpa, które gwarantują stronom prawo czynnego udziału w postępowaniu. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, nabycie własności nieruchomości z mocy prawa w tym trybie nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Z akt niniejszej sprawy wynika, ze współwłaścicielami działki nr [...], która została wyodrębniona z działki nr [...] (por. wykaz zmian gruntowych stanowiący integralną część mapy sytuacyjnej do regulacji stanu prawnego, która została przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] czerwca 2005 r., pod nr [...]) byli J. C. oraz J. C. na podstawie sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy przeniesienia własności z dnia [...] maja 1987 r., Rep. A Nr [...] oraz na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1990 r., sygn. akt [...]. Oznacza to, że w dacie 31 grudnia 1998 r. przedmiotowy grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Na podstawie sporządzonej w formie aktu notarialnego umowy z dnia [...] czerwca 2005 r., Rep. A Nr [...] J. C., J. C. i M. O. dokonali między sobą zamiany własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na udziały w nieruchomości opisanej w tym akcie. W chwili obecnej właścicielem przedmiotowego gruntu ujawnionym w księdze wieczystej nr [...] jest Miasto [...] na prawach powiatu na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Ponadto Minister wskazał, że na mocy uchwały Nr [...] Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M. P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16) droga Nr [...] relacji [...] przebiegająca przez ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg krajowych. Na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), wydanego na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy wyżej wymieniony ciąg komunikacyjny zachował status drogi krajowej. Minister podkreślił, że jedną z przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy jest zajętość danej nieruchomości pod drogę publiczną. Z kolei przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego [(art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 260 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Minister podał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się zestawienie szczegółów sytuacyjnych ogrodzenia działki [...], usytuowanego na przestrzeni lat 1996 - 2013 w 3 różnych miejscach, sporządzone przez geodetę uprawnionego Z. S., posiadającą uprawnienia nr [...] w zakresie rozgraniczania i podziałów nieruchomości (gruntów) oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych (zob. rejestr uprawnionych geodetów prowadzony przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii). Powyższy dokument został sporządzony na podstawie materiałów geodezyjnych pozyskanych przez Wojewodę [...] z Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], do których nalezą: sprawozdanie techniczne wraz z mapą porównania z terenem, sporządzone przez geodetę uprawnionego J. Ż., legitymującego się uprawnieniami nr [...], przyjęte do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lutego 1996 r. pod nr [...], sprawozdanie techniczne wraz z mapą porównania z terenem sporządzone przez geodetę uprawnionego A. S., legitymującego się uprawnieniami nr [...], przyjęte do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lipca 2002 r. pod nr [...], sprawozdanie techniczne wraz z wykazem współrzędnych granicznych oraz protokołem przyjęcia granic z operatu sporządzone przez geodetę uprawnionego A. R., legitymującego się uprawnieniami nr [...], przyjęte do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] czerwca 2005 r., pod nr [...], sprawozdanie techniczne wraz ze szkicem polowym z pomiaru ogrodzenia oraz danych dotyczących pomiaru tego ogrodzenia z operatu sporządzonego przez geodetę uprawnionego T. S., legitymującego się uprawnieniami nr [...] przyjętych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2007 r., pod nr [...]. Ponadto w toku postępowania odwoławczego tut. organ pozyskał od Głównego Geodety Kraju zdjęcie lotnicze w skali 1:1300, wykonane w dniu 11 lipca 1997 r., obejmujące m.in. teren ul. [...] w [...] na wysokości działki nr [...]. Geodeta uprawniony zatrudniony w tut. organie, po przeskalowaniu zdjęcia do skali 1:500 i porównaniu z nadesłaną przez Urząd Miasta [...], przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], ortofotomapą w skali 1:500 z 2003 r. oraz wniesieniu na powiększone zdjęcie lotnicze granic działki nr [...] stwierdził, że przedmiotowa działka znajdowała się w pasie ul. [...] od co najmniej 1997 r. (zob. notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2014 r.). Z powyższych dokumentów wynika, że już od 1997 r. przedmiotowa działka stanowiła fragment ciągu pieszego oraz pasa zieleni w pasie ul. [...]. Z tych dokumentów nie wynika również, aby w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka, choćby w części, znajdowała się za ogrodzeniem posesji na działce nr [...]. Minister zaznaczył, że zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, również w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0,75 m. W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, powyższe dokumenty jednoznacznie wskazują na to, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogowym ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., a co za tym idzie, zarzuty skarżącego w tym zakresie są całkowicie bezpodstawne, tym bardziej, że nie przedstawił on żadnego dowodu, na podstawie którego można by było obalić te ustalenia. Minister wskazał, że kolejną ż przesłanek zastosowania art. 73 ustawy jest przesłanka władztwa publicznoprawnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie określonego rodzaju czynności faktycznych względem nieruchomości, z zakresu prawa publicznego (przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne (stationes fisci). Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla jej udowodnienia należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Do środków dowodowych stanowiących podstawę do wykazania spełnienia bądź nie przesłanki władztwa publicznego zaliczyć można w szczególności: umowy obejmujące okres 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, dokumenty finansowe związane z wykonaniem wyżej wymienionych prac zlecanych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury), umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r. i obejmujące rzeczoną datę, dokumentacja powykonawcza, w tym protokoły zdawczo-odbiorcze inwestycji, metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym 31 grudnia 1998 r., dowód z oświadczeń osób, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których wynikać będzie zakres prowadzonych na nieruchomości prac na dzień 31 grudnia 1998 r., dowód z oświadczeń właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich, pozwolenie na budowę, zgoda na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ustawy o drogach publicznych), rozliczenia finansowe z tytułu budowy urządzeń infrastruktury technicznej. Do spełnienia omawianej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela. Na takie rozumienie art. 73 wskazuje także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99 (OTK ZU 2000/2, poz. 60) i poglądy judykatury. Minister zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy Nr [...] z dnia [...] listopada 1996 r., która została zawarta pomiędzy Miastem [...], a Miejskim Przedsiębiorstwem Oczyszczania Sp. z o. o., dotyczącą prowadzenia akcji zimowego utrzymania ulic na terenie Miasta [...] w rejonie północnym. Powyższa umowa została zawarta na okres trzech sezonów zimowych, tj. 96/97, 997/98, 98/99. Z załącznika do tej umowy o nazwie: Zimowe Utrzymanie - miasto [...] 1998/99 Północ - I Kolejność wynika, że powyższymi czynnościami objęta była m.in znajdująca się pod poz. 2 ul. [...]. Dodatkowo z treści raportu wstępnego o stanie dróg z czerwca 1996 r. wynika, że wyżej wymieniony ciąg komunikacyjny był remontowany w 1987 r. i miał preferencje kategorii 3. Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że zarządca drogi wykonywał cyklicznie czynności faktyczne, dotyczące drogi publicznej, w pasie której znajduje się przedmiotowy grunt, zarówno w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r., jak i po nim. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca udowodnił w wystarczającym stopniu przesłankę związaną z pozostawaniem działki nr [...] o pow. 0,0052 ha we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie. Minister Infrastruktury i Rozwoju stanął na stanowisku, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można natomiast wymagać, aby zarządca drogi wskazywał wykonawcy numery ewidencyjne działek, które mają być odśnieżane. Ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, że służby drogowe wykonują czynności odśnieżania na całym odcinku drogi jako pasa terenu przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów i pieszych. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracynym. W przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela, w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego ogrodzenie, a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, co bezsprzecznie wynika z akt), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad tym gruntem władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Skoro zatem na gruncie przedmiotowej sprawy zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju obowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister nie stwierdził, aby w toku postępowania organ I instancji naruszył regulacje zawarte w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu przez M. O. Minister stwierdził, że nie znajdują one uzasadnienia. W z gromadzonym w sprawie materiale dowodowym lub nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Znajdujące się w aktach sprawy kopie upoważnienia z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2003 r., Rep. A Nr [...] oraz pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w powiązaniu ze Statutem Miejskiego Zarządu Dróg w [...] ([...]), jednoznacznie wskazują na to, że P. W. pełniący funkcję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] jest prawidłowo umocowany do podejmowania czynności w zakresie regulacji stanów prawnych dróg w oparciu o art. 73 ustawy. Minister zauważył, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które mogłyby świadczyć o tym, że organ wojewódzki przed wydaniem zaskarżonej decyzji poinformował wszystkie uprawnione do tego strony o zebraniu całego materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim zgodnie z zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, która wynika z art. 10 Kpa. W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, z treści odwołania M. O. oraz ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby brak powyższego zawiadomienia miał istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Znajdujące się w aktach sprawy liczne pisma procesowe Wojewody [...] kierowane m.in. do skarżącego wskazują na to, że została mu zapewniona możliwość czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, a co za tym idzie nie można uznać, aby organ I instancji naruszył art. 10 Kpa. Od decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej w całości decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a. art. 7 i art. 77 w zw. z art. 140 Kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego z rażącą obrazą zasad praworządności, bezstronności i obiektywizmu oraz brakiem rozpatrzenia materiału dowodowego w całości; b. art. 8 Kpa poprzez działanie w sposób obniżający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, c. art. 7 i art. 77 Kpa poprzez brak właściwego rozpatrzenia dowodu z zeznań J. C., będącego właścicielem spornej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. i całkowite pominięcie istotnych okoliczności faktycznych wynikających z jego zeznań, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, d. art. 61 § 1 i art. 61a § 1 Kpa poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek podmiotu nieuprawnionego (brak przymiotu strony) podczas, gdy należało odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, e. art. 28 Kpa poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony podmiotu, który nie posiadał przymiotu strony (brak umocowania do działania w imieniu zarządcy drogi) oraz przyjmowanie za dowód jego oświadczeń jako oświadczeń strony, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, f. art. 33 § 2 i art. 33 § 3 Kpa poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu bez pełnomocnictwa kierownika jednostki organizacyjnej gminy, który zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może działać wyłącznie na podstawie pełnomocnictwa wójta (prezydenta miasta), g. art. 75 § 1 Kpa poprzez dopuszczenie przez Wojewodę jako dowód "fragmentu mapy sytuacyjno-wysokościowej" (przesłanej przez Dyrektora MZD przy piśmie z dnia [...] listopada 2007 r.), która nie posiadała żadnych ustawowych znamion mapy, nie była zgodna z oryginałem i dokonano na niej dowolnych zmian, a następnie pominięcie tej wady postępowania przez Ministra, h. art. 75 § 2 oraz art. 83 § 3 Kpa poprzez przyjęcie jako dowód w postępowaniu przez Wojewodą oświadczeń dyrektora MZD bez wniosku tego podmiotu (lecz na wniosek organu prowadzącego postępowanie) oraz bez pouczenia oświadczającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na oparcie decyzji Wojewody w przeważającej części na tym dowodzie, a następnie pominięcie tej wady postępowania przez Ministra jako organ ll instancji, i. art. 80, art. 7 i art. 77 Kpa poprzez uznanie przez Wojewodę za wiarygodne oświadczeń dyrektora MZD i oparcie na nich decyzji, mimo sprzeczności treści tych oświadczeń z pozostałymi dowodami w sprawie, a następnie pominięcie tej wady postępowania przez Ministra jako organ II instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, j. art. 80, art. 7 i art. 77 Kpa poprzez przyjęcie przez Ministra za udowodnioną okoliczności zajęcia działek pod drogę publiczną i władztwa nad nieruchomością w oparciu o dwa dowody przedstawione w uzasadnieniu (notatka służbowa pracownika organu z dnia [...] grudnia 2014 r. i umowa nr [...]) i całkowite pominięcie pozostałego materiału dowodowego, pomimo że z wielu dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika brak przesłanki zajętości i brak przesłanki władztwa, k. art. 80, art. 7 i art. 77 Kpa poprzez wykazywanie przez Ministra przesłanki zajęcia działki jedynie notatką służbową z dnia [...] grudnia 2014 r. sporządzoną przez pracownika tego organu podczas, gdy notatka pracownika organu wydającego decyzję nie może stanowić żadnego dowodu, z uwagi na brak obiektywizmu i bezstronności; takie działanie przedstawia całkowitą dowolność w pozyskiwaniu materiału dowodowego wbrew zasadzie praworządności i bezstronności postępowania administracyjnego, l. art. 80, art. 7 i art. 77 Kpa poprzez wyprowadzanie błędnych, sprzecznych z zasadami logiki wniosków z powyższej "notatki służbowej", w której porównuje się zdjęcie lotnicze z dnia [...] lipca 1997 r. z ortofotomapą z 2003 r. i na tej podstawie ustala się stan na 31 grudnia 1998 r., m. art. 80, art.7 i art.77 k.p.a. poprzez przyjęcie, że umowa Nr [...] zobowiązywała MPO do odśnieżania pasa drogowego, w tym chodników i trawników podczas, gdy w treści tej umowy wyraźnie określono, że odśnieżanie dotyczyło "jezdni" ulic wymienionych w załączniku do umowy, n. art. 80, art. 7 i art. 77 Kpa poprzez przyjęcie jako dowód władztwa raportu o stanie dróg z 1996r., który dotyczy całej ul. [...] (ulicy o długości kilku kilometrów) i nie zawiera żadnych bliższych danych o poszczególnych jej odcinkach, a uwagi są lakoniczne; o. art. 77 i art. 80 Kpa poprzez pominięcie informacji wynikających z metryki drogi, p. art.15 i art.107 § 3 Kpa poprzez brak rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie oraz brak odniesienia się do zarzutów odwoławczych, co miało istotny wpływ na wydanie nieprawidłowej decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Minister nie odniósł się m.in. do zarzutu: 1) pomijania udowodnionej okoliczności trzykrotnego poszerzania i przebudowy drogi latach 2006, 2011 i 2013), która potwierdza brak wiarygodności oświadczeń dyrektora MZD, 2) wykorzystania protokołu oględzin z dnia [...] lutego 2007 r., który po zakończeniu oględzin z dnia [...] lipca 2007 r. został przerobiony (sfałszowany), 3) celowego pominięcia okoliczności wynikających z protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2010 r., w którym nie stwierdzono zajętości działek w dniu 31 grudnia 1998 r., 4) wnioskowania przez Wojewodę o przebiegu drogi w dniu 31 grudnia 1998 r. na podstawie zdjęć naziemnych wykonanych w 2007 r., na których były widoczne "miejsca wydeptane w trawie", 5) pominięcia informacji wynikających z zeznań J. C., a dotyczących m.in. szerokości drogi oraz usytuowania przez J. C. na przedmiotowej działce własnej ławki, co potwierdza jego władanie działką, 6) pominięcia istotnych okoliczności wynikających z treści dokumentu metryki drogi, 7) braku wiarygodności oświadczenia złożonego przez A. R. dnia [...] maja 2009 r., 8) powołania się na "analizę opracowań geodezyjnych", która nie znajduje się w aktach sprawy, 9) wyprowadzenia błędnych wniosków z raportu o stanie dróg z 1996 r., q. art.107 § 3 Kpa poprzez brak pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, brak omówienia materiału dowodowego zebranego w sprawie, brak odniesienia się do dowodów przedstawiających stan faktyczny odmiennie od przyjętego przez Ministra Infrastruktury i niewyjaśnienie przyczyn odmówienia im mocy dowodowej, r. art.107 § 3 Kpa poprzez niewyjaśnienie sprzeczności w zebranym materiale dowodowym, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia ocenę prawidłowości wydanej decyzji, s. art. 8 Kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie faktyczne decyzji wydanej przez Ministra Infrastruktury i brak ustosunkowania się do zarzutów odwoławczych, co świadczy o nierozpatrzeniu stanowiska skarżącego w niniejszej sprawie, t. art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapoznanie stron z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w postępowaniu przed Wojewodą i uznanie przez Ministra tego naruszenia za nieistotne. W skardze M. O. zarzucił też organom naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a. naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 504 ze zm.) przez dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony dyrektora MZD jako kierownika jednostki organizacyjnej gminy nie posiadającej osobowości prawnej bez pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ze względu na oparcie decyzji w dużej części na jego oświadczeniach, b. naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. z dnia 31 maja 1999 r.) poprzez przyjęcie jako dowód w sprawie dokumentu (fragmentu mapy sytuacyjno-wysokościowej nadesłanej przez dyrektora MZD przy piśmie z dnia [...] listopad 2007 r.), który nie ma cech mapy z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz ustalenie na tej podstawie ustawowej przesłanki zajętości gruntu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty M. O. wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że – jeżeli chodzi o brak rozpatrzenia zarzutów odwoławczych – zarówno organ l, jak i ll instancji nie odniósł się w wystarczający sposób do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Minister w zasadzie w ogóle nie odniósł się do materiału dowodowego zebranego w sprawie, a ponadto nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Wojewody (wymienionych w pkt 1 lit. m wyżej opisanych zarzutów skargi), co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art.15 Kpa. Minister w ogóle nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. Zasadne jest zatem, aby Sąd rozpatrując niniejszą skargę dokonał szczegółowej analizy tych zarzutów i na tej podstawie stwierdził wadliwość zarówno decyzji organu l instancji, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu ll instancji. Odnosząc się do kwestii niezapoznania stron ze zgromadzonym materiałem dowodowym w toku postępowania w l instancji, przed wydaniem decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący zauważył, że strony nie zostały zapoznane z materiałem dowodowym, natomiast zasadą uregulowaną normą z art.10 § 1 Kpa jest zapoznanie stron z całym zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej. Skoro Wojewoda naruszył tę normę, to Minister winien był uchylić decyzję wydaną z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że wadliwe jest uzasadnienie decyzji organu odwoławczego. Decyzja Ministra zawiera bardzo skąpe uzasadnienie faktyczne. Minister posłużył się wybiórczo dowodami zebranymi w sprawie. Odniósł się jedynie do dwóch wybranych dowodów, a nie wskazał przyczyn, z powodu których pominął inne dowody zebrane w sprawie lub odmówił im wiarygodności i mocy dowodowej, czym naruszył art.107 § 3 Kpa. Minister nie odniósł się m.in. do: 1) protokół oględzin z dnia [...] lutego 2007 r., 2) protokół oględzin z dnia [...] lipca 2010 r., 3) pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2008 r., 4) zeznania J. C. w zakresie odnoszącym się do zagospodarowania terenu będącego w jego użytkowaniu, 5) zeznania J. C., 6) metryki drogi pod nazwą [...], 7) korespondencji skarżącego z MZD dotyczącej robót związanych z poszerzeniem drogi i innych jej elementów w 2006 r., 8) zdjęcia naziemnego wykonanego przez MZD w 2007 r. w obszarze skrzyżowania ul. [...] i ul. [...], 9) zeznania A. R. z dnia [...] maja 2009 r., 10) oświadczenia Dyrektora MZD (sprzeczne ze stanem faktycznym). Skarżący uważa, że pomimo, iż w aktach sprawy są dowody, które pozostają ze sobą w sprzeczności (co podnosił w odwołaniu) organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego przyjął za udowodnione określone okoliczności na podstawie wybranych dwóch dowodów, mimo że w świetle innych dowodów uwidaczniał się inny stan faktyczny. Jego zdaniem, Minister wydając decyzje z ogólnikowym uzasadnieniem faktycznym naruszył art. 8 Kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nieuwzględniły istotnych okoliczności wynikających z zeznań byłego właściciela J. C., który - będąc właścicielem spornych działek na dzień 31 grudnia 1998 r. - zeznał dnia [...] września 2013 r., że od strony ul. [...] przed ogrodzeniem znajdował się jego trawnik, na którym była ławka. Wojewoda i Minister pominęli okoliczność, że spornymi nieruchomościami władał ich prawowity właściciel. Zeznania J. C. potwierdza również to, że jego nieruchomości nie mogły być zajęte pod drogę, gdyż znajdowały się poza jej obszarem. Jak wynika również z metryki ul. [...] (szczegółowo opisanej w dalszej części pisma) nie było na niej zieleńców, co potwierdza, że trawnik na działce [...] należał do J. C. i był przez niego uprawiany. Tak więc Gmina nie mogła wykonywać władztwa nad działkami J. C.. Z analizy metryki tej ulicy powierzchnia zieleńców ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. wynosi zero. Również z przekroju załączonego do metryki pod nazwą "szkic ulicy", nie wynika, aby występował pas zieleni. Treść uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2013 r., gdzie organ napisał, że na ul. [...] "brak było zieleńców, ulica była oświetlona, oznakowana, bez wiaduktów, parkingów i ścieżek rowerowych WZW, potwierdza takt, iż trawnik należący do J. C. nie wchodził w skład drogi ul. [...]. Z całą pewnością przedmiotowa działka stanowiła trawnik będący poza obszarem pasa drogowego, na którym, według zeznań świadka J. C., znajdowały się elementy małej architektury (ławka będącą w jego posiadaniu i władaniu). Szerokość przedmiotowej działki średnio wynosi mniej, niż 1 m, zatem logicznym jest, iż ławka usytuowana była na tejże działce na całej jej szerokości, a działka była wykorzystywana przez właściciela. Odnosząc się do kwestii braku umocowania do działania Miejskiego Zarządu Dróg skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie wywłaszczenia działki nr [...] wszczęte zostało na podstawie wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Status prawny Miejskiego Zarządu Dróg w [...] przedstawia się zaś następująco. Zgodnie z § 1 Statutu Miejskiego Zarządu Dróg w [...], stanowiącego załącznik do Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2005 r., Miejski Zarząd Dróg w [...] jest jednostką organizacyjną Miasta [...], przy pomocy której Prezydent Miasta [...] wykonuje swoje obowiązki zarządcy drogi i zarządzającego ruchem. Potwierdza to również wykaz jednostek organizacyjnych Miasta [...], który stanowi załącznik nr [...] do Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta [...]. Jak wynika z treści powyższych aktów, Miejski Zarząd Dróg nie jest odrębnym organem administracji rządowej, ani samorządowej, a jedynie wewnętrzną jednostką organizacyjną utworzoną przez Miasto [...] dla wyodrębnienia organizacyjnego określonych zadań z zakresu zarządzania drogami. Zgodnie z art. 47 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta. Oznacza to, że dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg może działać w imieniu Prezydenta Miasta, jako zarządcy dróg, tylko w przypadku, gdy posiada od tego podmiotu stosowne pełnomocnictwo. Potwierdza to również § 9 ust. 2 Statutu MZD, który stanowi, że dyrektor kieruje działalnością Zarządu i reprezentuje go na zewnątrz na zasadzie jednoosobowego kierownictwa, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta [...]". Zgodnie z § 5 Regulaminu Organizacyjnego Miasta [...] Prezydent powołuje pełnomocników w drodze zarządzenia. Tak więc wszelkie działania dyrektora MZD w [...], w tym działania podejmowane w postępowaniach administracyjnych, wymagają dla swej ważności umocowania w pełnomocnictwie pochodzącym od Prezydenta Miasta [...]. W całym postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę [...] od 2006 r. w sprawie stwierdzenia nabycia własności działki [...] na podstawie art. 73 ust.1 ustawy oraz związanych z tym postępowaniach odwoławczych, Miejski Zarząd Dróg nie wykazał należytego umocowania do działania w charakterze pełnomocnika Prezydenta Miasta jako zarządcy dróg. Pełnomocnictwa złożone do akt sprawy nie obejmują czynności, które wnioskodawca wykonuje w niniejszym postępowaniu i ponadto są wadliwe formalnie. Treść pełnomocnictw z dnia [...] sierpnia 2003 r. i z dnia [...] sierpnia 2003 r. wskazuje, że dotyczy ono czynności prawnych związanych z nabywaniem nieruchomości oraz występowania w sprawach związanych z nabywaniem nieruchomości na cele inwestycyjne. W niniejszej sprawie nie była dokonywana żadna czynność prawna, a wydany akt ma charakter decyzji administracyjnej. Ponadto decyzja, która w swej treści stwierdza uwłaszczenie na dzień 31 grudnia 1998 r. nie ma żadnego związku z nabywaniem nieruchomości na cele inwestycyjne po dacie udzielenia pełnomocnictwa, tj. [...] sierpnia 2003 r. Pełnomocnictwa te mają charakter pełnomocnictw szczególnych, tzn. określają ściśle zakres umocowania, który nie obejmuje w sobie zakresu działań podjętych przez dyrektora MZD w niniejszej sprawie. Taki sam charakter ma pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2008 r., które ogranicza się do działań wynikających z dwóch przywołanych w treści pełnomocnictwa ustaw. Takie pełnomocnictwo nie uprawnia do występowania w sprawach na podstawie ustawy. Ponadto pełnomocnictwo to z pewnością zostało wydane po dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie pełnomocnictwo datowane na dzień [...] grudnia 2008 r. prawdopodobnie zostało wydane w 2009 r., na co wskazują jego znaki graficzne umieszczone w stopce pisma, tj. znak certyfikatu Zintegrowanego Systemu Zarządzania, który Miastu [...] został nadany w drugiej połowie 2009 r., na podstawie normy PN-EN lSO 9001:2009, która to norma zaczęła obowiązywać w systemie prawnym w lutym 2009 r. Znaki graficzne umieszczone w stopce tego pełnomocnictwa i przywołane normy z całą pewnością nie mogły wystąpić w 2008 r. Powyższe świadczy o wydaniu pełnomocnictwa z pogwałceniem prawa. Pełnomocnictwa złożone do akt sprawy są wadliwe, dlatego Wojewoda [...] i Minister nie mieli podstaw do dopuszczenia dyrektora MZD jako kierownika jednostki organizacyjnej gminy do działania w charakterze pełnomocnika, a dopuszczając go naruszyli art. 47 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe stanowi rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na przebieg i ważność całego postępowania administracyjnego. Dyrektor MZD był wzywany do uzupełnienia pełnomocnictwa, jednakże nie wykonał tego, co powinno być przyczyną zwrócenia wniosku. Wobec braku pełnomocnictwa należy stwierdzić, że dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, a tym bardziej Miejski Zarząd Dróg, nie miał przymiotu strony w całym postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę [...] oraz Ministra. Tym samym organy prowadzące postępowanie administracyjne, uznając ten podmiot za stronę, naruszyły przepis art. 28 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa do najważniejszych przesłanek ważności postępowania administracyjnego i decyzji, będącej jej efektem, jest prawidłowe określenie strony uczestniczącej w postępowaniu i będącej adresatem decyzji (art. 28 w zw. z art. 107 Kpa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt lll SA/Kr 1185/05). Powyższe naruszenie skutkuje więc nieważnością postępowania prowadzonego przez organy obu instancji w niniejszej sprawie. Brak umocowania do działania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg ma również decydujący wpływ na ocenę ważności i mocy dowodowej oświadczeń składanych przez Dyrektora w niniejszej sprawie, w celu potwierdzenia zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną oraz faktu wykonywania nad nimi władztwa. Wada ta została zaakceptowana przez Ministra. Stwierdzone naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze dyspozycję art. 61 § 1 Kpa przedmiotowe postępowanie w ogóle nie powinno zostać wszczęte, gdyż wniosek o jego wszczęcie został złożony przez podmiot, który nie jest stroną (z wyżej wymienionych względów). Wszczynając postępowanie na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewoda [...] naruszył art. 61 § 1 Kpa, co następnie zostało zaakceptowane przez Ministra. W sytuacji złożenia wniosku przez podmiot nie będący stroną organ powinien odmówić wszczęcia postępowania, co wynika wprost z art.61a § 1 Kpa. Zdaniem skarżącego, postępowanie przed Wojewodą [...] nigdy nie powinno zostać wszczęte, ze względu na brak pełnomocnictwa dla dyrektora MZD do działania w imieniu Prezydenta Miasta jako zarządcy drogi, a jeżeli zostało błędnie wszczęte powinno zostać umorzone. Skarżący podał dalej, że jednym z zasadniczych dowodów przyjętych przez Wojewodę dla udowodnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy, tj. przesłanki zajętości działek pod drogę publiczną oraz władania działkami były oświadczenia dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] listopada 2006 r., [...] kwietnia 2009 r. i [...] kwietnia 2013 r. Jak wynika z treści oświadczeń dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] listopada 2006 r., [...] kwietnia 2009 r. i [...] kwietnia 2013 r. przyjętych jako dowód władania sporną nieruchomością, zostało ono złożone w trybie art. 75 § 2 Kpa. W niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie art. 75 § 2 Kpa, gdyż: 1) złożenie oświadczenia przez dyrektora MZD nastąpiło na wniosek organu prowadzącego postępowanie, 2) organ nie pouczył dyrektora MZD o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Samo oświadczenie osoby fizycznej bez pouczenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie jest wystarczające dla uznania go równoważnym dowodem zeznań świadka. Ponadto, jak wynika z orzecznictwa NSA, naruszenie przepisu art. 233 Kodeksu karnego w zakresie prawidłowego pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań powoduje, że świadkowie mogli zeznać nieprawdę, takie zaś zeznania nie mogą, w trosce o poszanowanie zasady prawdy obiektywnej, stanowić podstawy ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2162/99). Powyższa wada została zaakceptowana przez Ministra. Ponadto oświadczenia dyrektora MZD budzą wątpliwości, co do przedstawionego stanu rzeczy. Oświadczenie dyrektora MZD należy zakwalifikować do oświadczeń wiedzy. Tego rodzaju oświadczenie dyrektora MZD powinno być oparte albo na dokumentach jakimi dysponuje w związku z zarządzaniem podległą mu jednostką organizacyjną albo na jego własnej wiedzy, wynikającej z własnych spostrzeżeń z okresu sprawowania tej funkcji. P. W. jako dyrektor MZD zatrudniony w tej jednostce od [...] maja 2003 r. nie może posiadać wynikającej z jego własnych spostrzeżeń wiedzy na temat władania sporną nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. Wobec powyższego wiarygodne oświadczenie wiedzy dyrektora MZD powinno opierać się na dokumentacji będącej w zasobach kierowanej przez niego jednostki. Tymczasem, jak wskazano w piśmie tegoż dyrektora MZD z dnia [...] listopada 2010 r. jednostka ta nie posiada dokumentów potwierdzających władanie spornymi nieruchomościami, tj. działką nr [...]. W tym stanie rzeczy wiarygodność oświadczenia wiedzy złożonego przez dyrektora MZD dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] kwietnia 2013 r. w zakresie władania tymi nieruchomościami budzi poważne wątpliwości. Przyjęcie oświadczeń wiedzy dyrektora MZD za zasadniczy dowód spełnienia ustawowych przesłanek uwłaszczenia w sytuacji udowodnionego braku jakichkolwiek źródeł tej wiedzy, stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. W świetle zebranego materiału dowodowego należy wyprowadzić wniosek, iż MZD nie władał działką nr [...] (przy ulicy [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r., a załączona umowa nr [...] o zimowe odśnieżanie ulic w mieście z dnia [...] listopada 1996 r. nie obejmuje czynności dotyczących terenów zielonych, tym bardziej, że jak wynika z metryki ulicy, ich nie było. Tym samym trudno uznać, aby zleceniobiorca przedmiotowej umowy wykonywał tam czynności w imieniu zarządcy drogi. Umowa o odśnieżanie dotyczyła jezdni ulic wymienionych w załączniku do umowy. W niniejszej sprawie wykazano, że na działce nr [...] nie były prowadzone na dzień 31 grudnia 1998 r. żadne prace związane z konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Wynika to również z zeznań J. C.. Okoliczności te powinny zostać uznane przez organy za podstawę do oddalenia wniosku o uwłaszczenie przedmiotowych działek. W oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2009 r. dyrektor stwierdził, iż na działkach nr [...],[...] i [...] dnia 31 grudnia 1998 r. nie były prowadzone prace inwestycyjne, które zmieniałyby zajętość pod pasy drogowe ul. [...] i ul. [...] (działki skarżącego znajdują się na rogu obu ulic) oraz że granice tych działek są zgodne z granicami faktycznego zajęcia pod pasy drogowe ul. [...] i ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. Treść tego oświadczenia jest niezgodna z prawdą. W rzeczywistości w 2006 r. były prowadzone prace poszerzające pas drogowy i wkrótce po nich MZD złożyło wniosek o uwłaszczenie. Potwierdzeniem tej okoliczności jest pismo skarżącego z dnia [...] sierpnia 2006 r. skierowane do MZD oraz odpowiedź MZD zawarta w piśmie z dnia [...] września 2006 r. W przedmiotowym piśmie skarżący "w związku z prowadzonym doraźnym remontem ul. [...] w [...]" zwracał uwagę na zły stan wjazdu w ul. [...] od strony ul. [...], w tym niedrożność przepustu. W odpowiedzi MZD poinformowało go, że prowadzane są roboty obejmujące remont i obniżenie przepustu oraz "zostaną także wykonane roboty wyrównania i poszerzenia wyjazdu z ul. [...]". Działka skarżącego leży dokładnie przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], tak więc poszerzanie wyjazdu z ul. [...] w ulicę [...] oznaczało przebudowę tego skrzyżowania i zmiany zajętości pasa drogowego (co potwierdza nieprawdziwość oświadczeń dyrektora MZD). Fakt wykonania tych robót widoczny jest również na zdjęciach dostarczonych jako dowody do sprawy przez MZD. Powyższe dowody świadczą wyraźnie o wykonywaniu przez MZD w 2006 r. prac poszerzających pas drogowy na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...]. W rzeczywistości ułożono płyty chodnikowe wzdłuż ogrodzenia od strony ul. [...] i poszerzono drogę [...] na odcinku około 100 m; utwardzono ją kruszywem w części dotyczącej ul. [...]. W świetle tych dowodów oświadczenie dyrektora MZD z dnia [...] kwietnia 2009 r., że na przedmiotowych działkach od dnia 31 grudnia 1998 r. nie były prowadzone prace zmieniające pas drogowy, jest niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Fakt wykonywania tych prac oraz przedłożona przez skarżącego korespondencja były znane dyrektorowi MZD, który pomimo to złożył oświadczenie o treści takiej, jaka by pozwalała na wydanie decyzji stwierdzające uwłaszczenie. Uznanie dowodu z oświadczeń dyrektora MZD za wiarygodne dowody w sprawie, doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji nieprawidłowego wydania decyzji uwłaszczającej. Powyższe stanowi naruszenie przepisów Kpa, które uzasadnia uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. Skarżący uważa, że mimo oczywistej wadliwości oględzin z 2007 r. i przerobienia protokołu, Minister uznał decyzję Wojewody za prawidłową. W toku tych oględzin prowadzonych z udziałem skarżącego nie stwierdzono zajętości spornych działek. Po zakończeniu oględzin protokół został podpisany przez uczestniczące osoby, w tym przez skarżącego. Po zakończeniu oględzin i podpisaniu protokołu, w terminie późniejszym dokument ten został przerobiony w oczywisty sposób poprzez dopisanie na prawym marginesie słów "w 1998 r. były" oraz w kolejnym wierszu na początku wiersza litery "i". Dopisek ten służył wprowadzeniu do protokołu przesłanki, na podstawie której Wojewoda mógł wydać decyzję uwłaszczającą, czyli przesłanki zajętości działek w dniu 31 grudnia 1998 r. Takie przerobienie protokołu miało więc zasadnicze znaczenie dla wyniku sprawy. Przerobiony dokument powoływany został przez Wojewodę jako dowód w niniejszej sprawie. Przerobienie protokołu z oględzin stanowiło: 1) naruszenie art. 68 § 1 i 2 oraz art. 71 Kpa. Protokół nieodpowiadający wymaganiom formalnym nie może być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Przyjęcie za dowód w sprawie przerobionego protokołu z oględzin stanowi naruszenie art. 75 § 1 Kpa, ponieważ dowód przyjęty w postępowaniu nie może być sprzeczny z prawem. Powyższe uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący podkreślił, że w toku ponownych oględzin jakich dokonano dnia [...] lipca 2010 r. nie stwierdzono stanu zajęcia nieruchomości pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r., co wynika wprost z treści protokołu. W toku tych oględzin obecne strony stwierdziły, że "W dniu dzisiejszym nie ma możliwości odtworzenia stanu istniejącego na gruncie w 1998 r. na podstawie oględzin nieruchomości". W tej sytuacji oparcie decyzji Wojewody na przerobionym protokole z oględzin z 2007 r., w którym dopisano nieprawdziwe stwierdzenia i następnie utrzymanie w mocy tej decyzji przez Ministra, stanowiło naruszenie mające istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Ponadto, w przedmiotowym postępowaniu w I instancji decyzję wydano w oparciu o mapy, które nie spełniają wymogów określonych w przepisach. Wada ta nie została zauważona przez Ministra. Jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji Wojewody, na fakt zajęcia przedmiotowych nieruchomości wskazuje m. in. fragment mapy sytuacyjno-wysokościowej, nadesłanej przez dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg przy piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. (zawierający adnotację pracownika MZD – A. M., że jest to "fragment mapy stan na dzień 31 grudnia 1998 r.). Powyższa mapa sytuacyjno-wysokościowa stanowiąca podstawę decyzji Wojewody nie zawiera ustawowych znamion mapy, tj. nie zawiera pieczęci (klauzul) urzędowych potwierdzających przyjęcie do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, ani nie jest to urzędowo poświadczona kopia mapy. Obowiązek opatrywania kopii map odpowiednimi klauzulami w formie pieczęci urzędowych wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączania z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U. z dnia 31 maja 1999r.). Traktowanie przedłożonego fragmentu dokumentu jako mapy stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego określających ustawowe wymogi posługiwania się mapami urzędowymi. Na przedłożonym fragmencie mapy uczyniono notatkę "Fragment mapy przedstawiający stan na 31.12.1998 r. Mapa z archiwum MZD [...]", a pod tą notatką podpisał się pracownik Miejskiego Zarządu Dróg – A. M., używając pieczątki ,,geodeta". A. M. być może posiadał wówczas stanowisko pracy ,,geodeta" w Miejskim Zarządzie Dróg, jednak w dniu sporządzenia tej mapy i notatki na niej ([...] listopada 2007) nie posiadał uprawnień geodety potwierdzonych wpisem do Centralnego Rejestru Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w [...] (co zostało stwierdzone pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. dyrektora Departamentu Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w [...]). Powyższy "fragment mapy" nie zawiera potwierdzenia "za zgodność z oryginałem" mapy urzędowej, choćby przez tego pracownika, nie wspominając o prawnych sposobach sporządzania kopii mapy, które każdemu geodecie są znane. Wynika z tego, że przedłożony fragment mapy nie stanowi mapy w rozumieniu przepisów, gdyż nie jest zgodny: z żadną mapą przyjętą do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wobec czego nie może być traktowany jako mapa do celów postępowania dowodowego. Jest to prywatnie sporządzony szkic, który nie może być podstawą ustaleń przebiegu granic działek w postępowaniu administracyjnym. Równocześnie powyższa mapa sytuacyjno-wysokościowa została sporządzona na bazie mapy, która powstała po sporządzeniu przez geodetę A. R. mapy sytuacyjnej z dnia [...] czerwca 2005 r. w związku z czym nie może ona obrazować stanu zajętości działek na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa sytuacyjna A. R. z dnia [...] czerwca 2005 r. wprowadziła nowy podział działki nr [...] na działkę nr [...] i nr [...] oraz wprowadziła nową działkę nr [...]. Do dnia [...] czerwca 2005 r. na żadnych mapach przyjętych do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie mogły być uwidocznione działki o tych numerach. Tymczasem ten "fragment mapy" sytuacyjno-wysokościowej przedstawiony przez A. M. został tak sporządzony, że zawiera dwa razy wpisany numer działki "[...]" w dwóch miejscach, które odpowiadała usytuowaniu numerów działek [...] i [...] na mapie A. R. z dnia [...] czerwca 2005 r., a następnie usunięto z niej cyfry "1" i "2" oraz usunięto linię rozgraniczającą działki [...] i [...]. Tak karygodnie przerobiona mapka sporządzona przez pracownika MZD (w dodatku bez uprawnień geodety) nie może stanowić żadnego dowodu zajętości na dzień 31 grudnia 1998, jak przyjął Wojewoda. Przyjęcie przez organ l instancji takiego dowodu, jako podstawy stwierdzenia przesłanki zajętości działek i wydanie w ll instancji decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzję Wojewody, stanowi naruszenie przepisów art. 75 § 1 Kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej skarżący podał, że w aktach sprawy znajduje się metryka ul. [...], złożona jako dowód do sprawy przez Miejski Zarząd Dróg. Z tejże metryki wynika, iż powierzchnia zieleńców przy tej ulicy to 0 m2. To bardzo istotna okoliczność faktyczna niniejszej sprawy. Biorąc pod uwagę brak zieleńców, niemożliwe jest by sporne nieruchomości były zajęte pod pas drogowy, gdyż droga przebiegała kilka metrów poza działkami skarżącego. Tymczasem Minister przyjął że występowały tereny zielone. Wojewoda stwierdził, że brak jest danych na temat parametrów ulicy na odcinku ul. [...] w pobliżu skrzyżowania z ul. [...], a więc przy działce nr [...]. Równocześnie wobec braku takich danych organ postanowił w sposób dowolny, stronniczy i wygodny dla siebie interpretować tę okoliczność i dowolnie ustalić szerokość drogi. Organ żadnej z dwóch instancji nie wskazał konkretnie jaka była szerokość pasa drogowego na wysokości działki skarżącego. W konsekwencji nie udowodniono gdzie kończył się pas drogowy. Pomimo braku udowodnienia tej okoliczności organy obu instancji z zasady przyjęły, że uwłaszczeniu podlega cała działka skarżącego. Działanie to jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Wojewoda powołał w uzasadnieniu decyzji, jako podstawę wykazania zajętości działki, oświadczenie A. R. z dnia [...] maja 2009 r. A. R. oświadczył do protokołu oględzin z 2010 r., że "nie potrafi się odnieść do sytuacji jaka była na nieruchomościach w 1998 r." Wobec tego, jego oświadczenia złożone w dniu [...] maja 2009 r., składane na podstawie jego wiedzy z dnia sporządzania mapy Nr [...], tj. z dnia [...] czerwca 2005 r., a dotyczące stanu faktycznego na gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. są całkowicie niewiarygodne. Ponadto Wojewoda powołał się w uzasadnieniu decyzji na oświadczenie A. R., mimo że zostało ono odebrane całkowicie wadliwie (w wyniku przesłuchania świadka bez udziału stron), co zostało stwierdzone przez Ministra infrastruktury w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i stanowiło jedną z podstaw uchylenia poprzednich decyzji Wojewody. Pomimo oczywistej wadliwości tego oświadczenia Wojewoda ponownie przyjął je jako podstawę decyzji, a Minister utrzymał w mocy tę decyzję. W decyzji Wojewody [...] została wskazana jako dowód mapa sytuacyjna sporządzona dnia [...] czerwca 2005 r. przez geodetę A. R. zaewidencjonowana pod Nr [...]. Należy wskazać, że sporządzający mapę geodeta A. R. w toku oględzin nieruchomości dnia [...] lipca 2010 r. stwierdził, że był na przedmiotowym gruncie w 2005 r., ale nie był na przedmiotowym gruncie w 1998 r. W konsekwencji należy uznać, że nie był w stanie odnieść się do sytuacji jaka była na nieruchomości w 1998 r. Powyższe jednoznaczne stanowisko geodety zawarte w protokole oględzin należy uwzględnić przy ocenie dowodu, jakim jest mapa sytuacyjna Nr [...], przyjęta przez Wojewodę. Mapa ta została sporządzona w 2005 r. i przyjmuje stan nieruchomości w dacie jej sporządzenia, bo tylko wtedy geodeta był na gruncie. Geodeta nie był na gruncie w 1998 r. i nie mógł znać przebiegu drogi 31 grudnia 1998 r. Równocześnie mapa wskazuje tylko granice działek, a nie wskazuje granic pasa drogowego, w związku z czym nie może być w ogóle wykorzystana do ustalenia granic zajęcia działek pod pas drogowy, jak to uczynił Wojewoda. Mapa ta stanowiła podstawę do uwłaszczenia Miasta [...] na działce nr [...] decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]. Na podstawie art.106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący złożył dowód uzupełniający z dokumentu w postaci decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] i wniósł o jego dopuszczenie w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie granic zajętości pod pas drogowy działki nr [...], będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Należy wskazać, że działka nr [...] i [...] powstały w 2005 r. z podziału działki nr [...]. Działka [...] znajduje się bliżej osi jezdni ul. [...], a działka [...] usytuowana jest od strony nieruchomości skarżącego, natomiast działka nr [...] przylegająca do działki [...] nie mogła znajdować się pod drogą. W uzasadnieniu powyższej ostatecznej decyzji Wojewoda stwierdził, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną p/n ulica [...], a granice tej działki były zgodne z granicami faktycznego zajęcia pod pas drogowy. Wojewoda stwierdził jednoznacznie, że granica pasa drogowego ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. odpowiadała granicy działki [...]. Wynika z tego, że działka nr [...] z racji swojego sąsiedztwa podobnie jak działka [...] nie była już zajęta pod pas drogowy w dniu 31 grudnia 1998 r. Powyższa decyzja Wojewody stanowi istotny dowód w niniejszej sprawie. Przyjęcie wnioskowanego przez skarżącego dowodu pozwoli na dokonanie właściwej oceny prawdziwości treści zawartych w oświadczeniach dyrektora MZD oraz umożliwi kontrolę legalności decyzji uwłaszczeniowych wydanych przez organy administracyjne obu instancji. Z uwagi na krótką i jasną treść dokumentów złożonych jako nowe dowody, przyjęcie ich nie spowoduje przedłużenia postępowania. Wniosek skarżącego o dopuszczenie tego dowodu jest uzasadniony. Skarżący wskazał, że Minister w swojej decyzji przesłankę zajętości wykazuje poprzez "notatkę służbową z dnia [...] grudnia 2014 r.", która stanowi wynik porównania zdjęcia lotniczego z dnia [...] lipca 1997 r. i ortofotomapy z 2003 r., dokonanego przez pracownika organu. W notatce tej pracownik organu "stwierdził", że działka skarżącego znajdowała się w pasie ul. [...]. W ocenie skarżącego, dowód w postaci "stwierdzenia pracownika organu" w formie notatki służbowej jest niewiarygodny i narusza zasadę obiektywizmu i bezstronności prowadzenia postępowania. Ponadto porównanie stanu z 1997 r. i z 2003 r. nic nie wnosi dla oceny sytuacji jaka istniała przed 31 grudnia 1998 r. Minister wyciągnął błędny wniosek, iż na zdjęciu lotniczym widzi pasy zieleni należące do drogi bowiem stoi to w sprzeczności z dowodem w postaci metryki ulicy [...], z której jednoznacznie wynika, że ul. [...] nie miała żadnych zieleńców w przedmiotowej dacie, ani żadnych podobnych elementów zieleni. Skoro metryka wyraźnie określa, że ul. [...] nie miała zieleńców, to organ nie ma prawa twierdzić, że działka nr [...] stanowiąca trawnik, należy do ul. [...]. Wniosek taki jest rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i wnioskowaniem wbrew istniejącym dowodom! Minister wymienił w uzasadnieniu decyzji "zestawienie szczegółów sytuacyjnych" dotyczących ogrodzenia przedmiotowych działek. Minister w istocie nie wyjaśnił jaki wniosek wyprowadził z dokumentów w postaci "zestawienia szczegółów sytuacyjnych ogrodzenia". Zestawienie to nie ma istotnego znaczenia w sprawie, gdyż przebieg ogrodzenia nie stanowi o obszarze wykonywania prawa własności poprzez korzystanie z gruntu. J. C. jako właściciel działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. zeznał, że użytkował swoje działki znajdujące się poza ogrodzeniem, gdyż miał tam trawnik zabudowany elementami małej architektury, które wykorzystywał i pielęgnował. Jeżeli chodzi o umowę Nr [...] dotyczącą zimowego odśnieżania miasta, to odśnieżaniem były objęte "jezdnie" wymienione w załączniku do umowy. Umowa nie stanowiła o odśnieżaniu chodników, a tym bardziej trawników - jak sugeruje organ, twierdząc, że umowa dotyczyła odśnieżania całego pasa drogowego. Pas drogowy i jezdnia to nie jest to samo, dlatego też nie można przyjąć, że pomimo że umowa stanowiła o odśnieżaniu jezdni, to usługodawca odśnieżał pas drogowy. Jak wynika ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego usługodawcy nigdy nie wykonują więcej, niż do nich należy, tak więc z pewnością usługodawca nie odśnieżał trawnika, który stanowi działkę nr [...], należącą do skarżącego. Niedopuszczalne jest manipulowanie przez Organ pojęciami pas drogowy i jezdnia w zależności 0: uwjas tego, co w danej sytuacji jest potrzebne. Organy obu instancji całkowicie pomijają kwestię przestrzennego, rzeczywistego obszaru władztwa. Przytoczona umowa o odśnieżanie wskazuje, że Miasto bez wątpienia wykonywało władztwo wobec obszaru pod jezdnią ul. [...]. Umowa ta nie stanowi jednak żadnego dowodu na władztwo w stosunku do działki skarżącego stanowiącej trawnik znajdujący się za rowem ulicznym i za chodnikiem. Organy nie wykazały przesłanki władztwa nad działką nr [...] i w związku z tym powinna zostać wydana ostateczna decyzja odmawiająca uwłaszczenia. Minister wydając swoją decyzję całkowicie niemal pominął zebrany w sprawie materiał dowodowy, gdyż zaprzeczał on istnieniu przesłanek uwłaszczenia. Minister decyzję oparł na "domniemaniu" że zarządca wykonywał władztwo nad działką. Organ miał obowiązek w postępowaniu ustalić jednoznacznie, czy istnieją przesłanki uwłaszczenia określone w art. 73 ust. 1 ustawy. Ustawa ta nie przewiduje żadnych domniemań dla zastosowania uwłaszczenia. Organ nie ma prawa domniemywać istnienia przesłanki, która jest jednoznacznie określona przez ustawę i od której przepis uzależnia (warunkuje) uwłaszczenie. Przyjmowanie przez organy domniemania bez podstawy prawnej i dokonywanie na tej podstawie pozbawienia obywatela prawa własności, stanowi rażące naruszenie zasady praworządności określonej zarówno w Konstytucji, jak i w Kpa. Przyjmowanie domniemania spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 stanowi rażące naruszenie praw obywatela gwarantowanych Ustawą Zasadniczą i innymi normami prawa, obowiązującymi na terenie Polski i Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Organ dodatkowo wskazał, że niezasadne są twierdzenia jakoby postępowanie zostało wszczęte na wniosek podmiotu nieuprawnionego, a do postępowania został dopuszczony podmiot nie legitymujący się stosownym umocowaniem. Z akt sprawy wynika bowiem wprost, iż P. W. - Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w [...] działał w niniejszej sprawie na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] sierpnia 2003 r. udzielonego przez Prezydenta Miasta [...]. Wobec tego niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy art. 47 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec faktu zgromadzenia przez organy pełnego materiału dowodowego w sprawie, jego kompleksowej oceny oraz zapewnienia stronom możliwości zapoznania się z nim, nie można również uznać za zasadne zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 7, art. 77, art. 8, art. 10 § 1 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa. Zarówno organ I instancji, jak również Minister lnfrastruktury i Rozwoju zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do oceny wystąpienia przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy. Ponadto pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ odwoławczy zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy oraz składania wyjaśnień i wniosków. Powyższe zawiadomienie zostało skutecznie odebrane przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2015 r. Na możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym organ ll instancji wskazał również w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., skierowanym do M. O.. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów regulujących postępowanie dowodowe Minister zaznaczył, że stosownie do art. 75 Kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Takim więc dowodem mogło być szczegółowo ocenione przez organ oświadczenie dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., w którym wskazano, że granice przedmiotowej działki przedstawione na mapie Nr [...] są zgodne z granicami faktycznego zajęcia pod pas drogowy ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. Art. 75 § 2 Kpa, wbrew zarzutom skarżącego, nie uniemożliwia dopuszczenia takiego dowodu. Wyżej wymienione oświadczenia były tylko jednym z kilku znajdujących się w aktach sprawy dowodów potwierdzających przesłankę zajętości i władztwa w stosunku do działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. (por. mapa sytuacyjna do regulacji stanu prawnego, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2005 r. za Nr [...], kopia mapy zasadniczej, zawierająca adnotację geodety, że jest to fragment mapy przedstawiający stan na dzień 31 grudnia 1998 r., zestawienie szczegółów sytuacyjnych ogrodzenia usytuowanego na przestrzeni lat 1996 - 2013 w 3 różnych miejscach, sporządzone przez geodetę uprawnionego Z. S. posiadającą uprawnienia nr [...] w zakresie rozgraniczania i podziałów nieruchomości oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych, sporządzone na podstawie sprawozdania technicznego wraz z mapą porównania z terenem sporządzonego przez geodetę uprawnionego J. Ż. przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lutego 1996 r. pod Nr [...], sprawozdania technicznego wraz z mapą porównania z terenem sporządzonego przez geodetę uprawnionego A. S. przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] lipca 2002 r. pod Nr [...], sprawozdania technicznego wraz z wykazem współrzędnych granicznych oraz protokołem przyjęcia granic z operatu sporządzone przez geodetę uprawnionego A. R. przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] czerwca 2005 r., pod Nr [...], sprawozdania technicznego wraz ze szkicem polowym z pomiaru ogrodzenia oraz danych dotyczących pomiaru tego ogrodzenia z operatu sporządzonego przez geodetę uprawnionego T. S. przyjętych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2007 r., pod Nr [...], pozyskane od Głównego Geodety Kraju zdjęcie lotnicze w skali 1:1300, wykonane w dniu [...] lipca 1997 r. wraz z naniesionymi przez geodetę granicami działki nr [...] w granicach ul. [...] w [...] oraz ortofotomapa w skali 1:500 z 2003 r. Minister zaznaczył, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dyskredytuje dowodów złożonych w formie oświadczeń przez pracowników zarządcy drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r., wskazując na konieczność ich kompleksowej i szczegółowej oceny (głównie z uwagi na wiedzę osób je składających) pod kątem całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący w sposób nieuzasadniony zarzuca organom pominięcie podnoszonych przez niego okoliczności związanych ze spełnieniem przesłanek władztwa publicznoprawnego i zajętości spornej działki pod pas drogowy w dniu 31 grudnia 1998 r. Wbrew twierdzeniom M. O., zarzuty nie zostały przez organ pominięte, lecz zostały poddane wnikliwej analizie, zaś organ szczegółowo odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie znajdując podstaw do zdyskredytowania dokumentów geodezyjnych, czy oświadczeń świadków. Organ nie pominął również konieczności odtworzenia stanu zagospodarowania działki na dzień 31 grudnia 1998 r., odtwarzając je m. in. przy pomocy zdjęć lotniczych z 1997 r., jak również oświadczeń J. C.. Organ nie pominął również okoliczności związanych z przebudową/modernizacją drogi. Ustalenia w zakresie zajętości działki pod pas drogowy w dniu 31 grudnia 1998 r. oparte bowiem zostały na dokumentach geodezyjnych oraz zdjęciach lotniczych, które pozwoliły odtworzyć stan gruntu w rzeczonej dacie. Ocena materiału dowodowego nie dała również podstaw do stwierdzenia sfałszowania dowodów. Sfałszowanie dowodów powinno zostać wykazane przez skarżącego, skoro powołuje się on na tę okoliczność i to w przewidzianym do tego trybie. Ewentualne zaś potwierdzenie zarzutów skarżącego mogłoby doprowadzić do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, choćby pośrednio, na możliwość sfałszowania dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Nie można również podzielić zarzutów, jakoby organ niewłaściwie ocenił oświadczenia J. C.. Wynikało z niego bowiem, iż grunt w rzeczonej dacie nie był ogrodzony, co znalazło również potwierdzenie w zdjęciach lotniczych wykonanych w lipcu 1997 r. Nie można również uznać za zasadne zarzutów jakoby organ orzekał na kopii dokumentów geodezyjnych nie spełniających cech mapy, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podstawą rozstrzygnięcia były bowiem materiały pozyskane z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej czy Urzędu Miasta [...]. W szczególności dowodem takim były wskazane powyżej zdjęcia lotnicze, na których uprawniony geodeta odtworzył granice przedmiotowej działki w odniesieniu do pasa ul. [...]. Zdjęcia takie nie podlegają przy tym zgłoszeniu do zasobu w trybie właściwym dla innych opracowań geodezyjnych (jak np. mapy do celów prawnych), co nie umniejsza ich mocy dowodowej, skoro pozwalają na odtworzenie stanu zagospodarowania gruntu istniejącego w dniu 31 grudnia 1998 r. W piśmie z dnia [...] października 2015 r. M. O. podtrzymał argumenty skargi, w szczególności w zakresie braku umocowania Miejskiego Zarządu Dróg do działania w postępowaniu w charakterze pełnomocnika Prezydenta Miasta jako zarządcy dróg. Braku przymiotu strony w postępowaniu dyrektora MZD, skutkującego nieskutecznym wszczęciem postępowania i braku waloru dowodowego jego oświadczeń. Braku powiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji uzupełnionej o materiał dowodowy. Wybiórczego posługiwania się zeznaniami J. C.. Wydania decyzji na przerobionym protokole oględzin z 2007 r. Niestwierdzenia w toku oględzin z 2010 r. zajęcia nieruchomości pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. Dowodzenia tej okoliczności na podstawie fragmentu mapy sytuacyjno-wysokościowej nie będącej mapą w rozumieniu przepisów prawa, sporządzonej nie przez geodetę i na podstawie stanu prawnego z 2005 r. Poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, co do zajętości działki nr [...] pod drogę, w sytuacji, gdy działka ta nie leżała w pasie drogowym ul. [...], ponieważ działka ta stanowiła trawnik zagospodarowany ławką, oddalony o kilka metrów od pobocza drogi. Niewiarygodności mapy sytuacyjnej z dnia [...] czerwca 2005 r. i twierdzeń geodety A. R. złożonych w toku oględzin w 2010 r. Braku odniesienia się do zarzutów odwołania. Dodatkowo skarżący zauważył, że decyzja Wojewody stoi w sprzeczności z decyzją Prezydenta Miasta [...] z 2010 r., która wywłaszczyła przedmiotową działkę na rzecz Miasta [...], które to obecnie jest właścicielem ujawnionym w Księdze Wieczystej. Powyższy fakt prowadzi do wniosku, iż Miejski Zarząd Dróg, jak również działający w jego imieniu dyrektor w niniejszej sprawie działa w sprzeczności z Zarządcą Dróg - Prezydentem Miasta [...], a tym samym z całą pewnością nie posiada i posiadać nie może stosownego pełnomocnictwa. Ponadto nieruchomość ta w wyniku wywłaszczenia stałą się własnością gminy [...] i stan taki nie zmienił się od 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] róg z ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1020 m2, ujawnionej w Kw nr [...] był J. C. i J. C., na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1990 r., sygn. akt [...] oraz umowy o przeniesienie własności z dnia [...] maja 1987 r., Rep. A Nr [...] (wyciąg z księgi wieczystej Kw nr [...]). Nie budzi także wątpliwości to, że ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. miała status drogi krajowej, ponieważ znajdowała się w ciągu drogi krajowej nr [...] relacji [...] [(art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 1 uchwały Nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych - poz. 74 załącznika (M. P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16 ze zm.)]. Status drogi krajowej ul. [...] zachowała także w dniu 1 stycznia 1999 r. (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich – poz. 74 Załącznika Nr 1 (Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071). W niniejszej sprawie spór pomiędzy organami, a M. O. dotyczy tego, czy część dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...] o pow. 1020 m2 (nr hip. [...]), oznaczona obecnie jako działka nr [...] o pow. 52 m2 była w dniu 31 grudnia 1998 r. faktycznie zajęta pod pas drogowy ul. [...], a jeżeli tak, to czy w powyższej dacie Miasto [...] poprzez zarząd drogi – Miejski Zarząd Dróg w [...] władało częścią ówczesnej działki nr [...] obejmującą teren aktualnej działki nr [...]. Jeżeli chodzi o pierwsze zagadnienie sporne trzeba zwrócić uwagę, że nieruchomość hipoteczna nr hip. [...] o pow. 1020 m2, już w latach 30 – tych XX w. była w części zajęta pod drogę – ul. [...] (dawna nazwa ul. [...]). Z Planu Podziału Posesji [...] w [...], sporządzonego w dniu [...] lipca 1930 r., L.dz. [...] wynika, że ówczesna parcela Nr [...] o pow. 1020,2 m2 jest zajęta pod tę ulicę, a powierzchnia zajęcia wynosiła 117,9 m2. Biorąc pod uwagę: 1) wyrys z mapy ewidencyjnej nr ew. [...], skala 1:1000 – wpisany do ewidencji wyrysów za nr [...] (wymieniony w § 1 aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...]); 2) fragment mapy geodezyjnej przyjętej do pzgik w dniu [...] lutego 1996 r. pod nr [...] (nadesłanej przy piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r.), 3) mapę sytuacyjną nr [...] w skali 1:1000, sporządzoną na potrzeby sprawy prowadzonej w trybie art. 73 ustawy; 4) powiększone do skali 1:500 zdjęcie lotnicze z dnia [...] lipca 1997 r. z naniesionymi granicami działki nr [...], wykonane przez geodetę E. R., trzeba wskazać, że linie rozgraniczające ul. [...] obejmowały teren dawnej działki hipotecznej nr [...], oznaczony aktualnie jako działka nr [...]. Istotne jest to, że działka nr [...] została wydzielona z działki drogowej nr [...], która w części obejmowała działkę hipoteczną nr [...] (część oznaczoną nr [...]). Z materiałów tych wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. część dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...], będąca własnością J. i J. C., obejmująca teren zielony (zarośnięta trawą) nie znajdowała się w granicach pasa drogowego ul. [...]. Część ta przylegała do chodnika z płyt betonowych ul. [...], który z kolei od wewnątrz sąsiadował z zieleńcem. Usytuowanie działki nr [...], wynikające z powiększonego zdjęcia lotniczego z dnia [...] lipca 1997 r., wykonanego przez geodetę E. R., w zestawieniu z wymienionymi wyżej dowodami wskazuje, że w obszarze tej działki znajdował się w dacie 31 grudnia 1998 r. chodnik oraz fragment zieleni wewnątrzulicznej. Jak słusznie zauważył M. O., ul. [...] w granicach pasa drogowego nie zawierała zewnętrznych zieleńców - drzew i krzewów (pobocza) jako elementu drogi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (powoływane w uzasadnieniu przepisy ustawy o drogach publicznych dotyczą stanu prawnego na dzień 31 grudnia 1998 r. chyba, że zaznaczono inaczej). Z metryk ulicy [...], Lp. ks. inwentarzowej nr [...] i [...] oraz szkicu ulicy wynika, że jej elementy stanowiły jezdnia asfaltowa (bitumiczna) oraz chodniki bitumiczne i z płyt betonowych. Zieleń uliczna znajdowała się natomiast od strony wewnętrznej chodnika. Ustalenia te pokrywają się z oświadczeniem J. C. zawartym w protokole z dnia [...] września 2013 r., sporządzonym przy udziale M. O., który wskazał, że trawnik jego działki znajdujący się poza ogrodzeniem graniczył z chodnikiem, a dalej był rów i jezdnia asfaltowa. Według J. C. granica działki którą nabył biegła po krawężniku chodnika z płyt betonowych 50x50. Także M. O. oświadczył, że fragment trawnika za ogrodzeniem działki graniczył z chodnikiem. Oświadczenie P. W. dyrektora MZD w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., co do tego, że teren działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. znajdował się w pasie drogowym ul. [...] jest zatem zbieżne z powołanymi wyżej dowodami. Nie ma natomiast dowodu na to, że w dniu 31 grudnia 1998 r. teren oznaczony obecnie jako działka nr [...] faktycznie obejmował fragment trawnika, który znajdował się między ogrodzeniem działki nr [...] od strony ul. [...], a chodnikiem tej ulicy. Nie ma więc dowodu na to, co stwierdził M. O. w odwołaniu z dnia [...] marca 2011 r., że obszar objęty wnioskiem MZD w [...] znajduje się daleko poza rowem ul. [...] i stanowił trawnik. Późniejsza dokumentacja fotograficzna np. z 2003 r., z której wynika, że w granicy działki nr [...] od strony działki nr [...] znajduje się fragment zieleni (trawnika) wynika zapewne z tego, że po kilkunastu latach korzystania z nieruchomości, licząc od końca 1998 r., doszło do naniesienia ziemi na część chodnika z płyt betonowych, co pokazuje chociażby materiał zdjęciowy, z 2007 r., załączony do pisma MZD w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Z akt sprawy wynika również, że zarówno Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta [...] (pismo z dnia [...] kwietnia 2008 r.), jak i MZD w [...] (pismo z dnia [...] marca 2008 r.) nie posiadają dokumentacji inwestycyjnej sprzed 1998 r., dotyczącej rozbudowy ul. [...]. Dopiero z pism MZD w [...] z dnia [...] września 2006 r. i [...] listopada 2013 r. oraz pisma M. O. z dnia [...] sierpnia 2006 r. wynika, że w 2006 r. prowadzone były roboty budowlane (remont, obniżenie przepustu dla wód opadowych) w pasie drogowym ul. [...]. Okoliczności te nie miały jednak istotnego znaczenia dla sprawy, w której znaczenie miał stan faktyczny i prawny istniejący na spornym gruncie w dniu 31 grudnia 1998 r. Jeżeli chodzi natomiast o drugie zagadnienie sporne - kwestię "władania" w dniu 31 grudnia 1998 r. przez podmiot publicznoprawny częścią dawnej działki hipotecznej nr [...], oznaczoną obecnie jako działka nr [...], Sąd zwraca uwagę, że - jak wskazał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 798/12 - władztwo publiczne nad nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, wynikające z zarządu sprawowanego na podstawie przepisów rozdziału 2 ustawy o drogach publicznych, może odnieść skutek tylko wówczas, gdy wykazany zostanie bezspornie zakres zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. To oznacza, że przestrzenny zakres zajęcia nieruchomości prywatnej pod drogę publiczną określał teren, na którym podmiot publicznoprawny wykonywał władztwo jako zarząd drogi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy o drogach publicznych. Z akt sprawy wynika, że dla ul. [...] zostały założone dwie metryki. Metryka ulicy Lp. ks. inwentarz. [...] przez Wojewódzką Dyrekcję Dróg Miejskich w dniu [...] grudnia 1993 r. oraz metryka ulicy Lp. ks. inwentarz. [...] w dniu [...] maja 1999 r., założona na podstawie metryki ul. [...] z 1986 r. W czerwcu 1996 r. został sporządzony Raport wstępny o stanie dróg. Z wykazu do tego Raportu (Tablica [...]) wynika jaki status prawny m ul. [...] (poz. [...] wykazu), jaką ma długość i powierzchnię, jaką długość i powierzchnię tej drogi ma odcinek o nawierzchni bitumicznej. Z raportu tego wynika, że ul. [...] była remontowana w 1987 r., a jej stan nawierzchni jest zadowalający. Z umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] listopada 1996 r., aneksowanej w dniu [...] listopada 1998 r. (aneks nr [...]) wynika, że Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania Sp. z o.o. w [...] przyjęło do realizacji prowadzenie akcji zimowego utrzymania ulic na terenie Miasta [...]. Zakres usług obejmował m. in. odśnieżanie i zwalczanie gołoledzi ulic, wywóz śniegu i lodu oraz zwalczanie śliskości zimowej. Umowa zawarta była na okres 3 sezonów zimowych: 96/97, 97/98 i 98/99. Wykaz ulic wymienia załącznik pt. "Zimowe Utrzymanie – miasto [...] 1998/99", który pod poz. nr [...] wymienia ul. [...]. Z powyższego wynika, że Miasto [...] wykazało, według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., konkretne przejawy władania, terenem oznaczonym jako aktualna działka nr [...]. W tej dacie, jak wskazują opisane wyżej dowody, podmiot publicznoprawny wykonywał poprzez Miejski Zarząd Dróg w [...] (utworzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 1997 r. – strona internetowa [...]) czynności z zakresu tzw. utrzymania drogi wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, co potwierdza także oświadczenie dyrektora MZD w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego teren obecnej działki nr [...] nie był w dniu 31 grudnia 1998 r. zagrodzony przez ówczesnych właścicieli działki hipotecznej nr [...]. J. C. oświadczył (protokół z dnia [...] września 2013 r.), że był świadomy tego, iż granice działki wychodzą poza wykonane po wybudowaniu budynku ogrodzenie i że ogrodzenie jest odsunięte od granicy działki. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy, umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa części dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...], oznaczonej aktualnie jako działka nr [...] o pow. 52 m2, zajętej pod drogę publiczną, drogę krajową nr [...], w ciągu której znajdowała się ul. [...] w [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisu art. 61 § 1 i art. 61a § 1, art. 28, art. 33 § 2 i 3 Kpa oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z pisma MZD w [...] z dnia [...] grudnia 21006 r. wynika, że uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2006 r. ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg powiatowych, co było poprzedzone zmianą przebiegu drogi krajowej nr [...], po zakończeniu budowy węzła [...]. Z przepisu art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych (w tym fragmencie uzasadnienia według stanu prawnego na datę złożenia wniosku o nabycie mienia) wynika, że zarządcą wszystkich dróg powiatowych w granicach miasta na prawach powiatu (a takim miastem są [...]) jest prezydent miasta. Do kompetencji zarządcy drogi należy m.in. nabywanie nieruchomości pod drogi (art. 20 pkt 17 i 18 ustawy o drogach publicznych). Z kolei art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowił, że zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Taką jednostką organizacyjną (zarządem drogi) jest niewątpliwie Miejski Zarząd Dróg w [...]. Z kolei z przepisu art. 21 ust. 1a tej ustawy wynika, że zarządca drogi może upoważnić pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie. Z akt sprawy wynika, że dyrektor MZD w [...] P. W. przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ustawy w stosunku do działki nr [...] (pismo z dnia [...] listopada 2006 r.) legitymował się pełnomocnictwem z dnia [...] sierpnia 2003 r., wystawionym w trybie art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych przez Prezydenta Miasta [...] na potrzeby spraw dotyczących nabywania nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Pełnomocnictwo to zostało podtrzymane pełnomocnictwem z dnia [...] grudnia 2008 r. i na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie zostało zakwestionowane lub cofnięte przez mocodawcę – Prezydenta Miasta [...]. Brak także dowodu w postaci stosownego prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego, że dokument pełnomocnictwa z 2008 r. został sfałszowany. Sąd zwraca uwagę, że zakres wskazanych wyżej pełnomocnictw pokrywa się z regulacją przewidzianą w art. 73 ust. 1 ustawy. Przepis ten znajduje się bowiem w Rozdziale 4 ustawy zatytułowanym "Nabycie mienia". Okoliczności tej nie zmienia zapis zawarty w pełnomocnictwie z dnia [...] sierpnia 2003 r. dotyczący występowania m.in. w imieniu Skarbu Państwa w sprawach związanych z nabywaniem nieruchomości na cele inwestycyjne. Okoliczność realizowania inwestycji drogowej na nabytym gruncie w pasie drogi publicznej o statusie drogi powiatowej jest bowiem kwestią przyszłości. Realizacja celu nabycia jest tylko kwestią czasu. Z przepisów art. 73 ustawy i art. 2a ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że stronami postępowania o nabycie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną jest Skarb Państwa (jeżeli chodzi o drogę krajową) oraz właściciel nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., a jeżeli przed wydaniem decyzji nastąpiło zbycie nieruchomości, także aktualny właściciel nieruchomości. Na mocy art. 19 ust. 5 w zw. z art. 20 pkt 18 ustawy o drogach publicznych podmiotem inicjującym w imieniu Skarbu Państwa postępowanie o nabycie nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 ustawy może być zarządca drogi - prezydent miasta na prawach powiatu, a jeżeli został utworzony zarząd drogi, o którym mowa w przepisie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wówczas wniosek o wszczęcie postępowania w trybie art. 73 ust. 1 ustawy może złożyć w imieniu zarządcy drogi pracownik zarządu drogi upoważniony przez zarządcę drogi na podstawie przepisu art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych. Jeżeli chodzi o kierownika zarządu drogi taka osoba działa jednoosobowo na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez prezydenta miasta (art. 11a ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Z powyższego wynika, że dyrektor MZD w [...] jako pełnomocnik Prezydenta Miasta [...] był upoważniony do złożenia w 2006 r. wniosku w trybie art. 73 ust. 1 ustawy o nabycie mienia obejmującego prawo własności działki nr [...] i skutecznie wszczął postępowanie w tej sprawie. Sąd zwraca uwagę, że wszczęcie postępowania na wniosek następuje z datą doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 Kpa). Stroną tego postępowania, jeżeli chodzi o nabycie gruntu zajętego pod drogę krajową Nr [...] jest niewątpliwie Skarb Państwa, który z dniem 1 stycznia 1999 r. nabył sporny grunt z mocy samego prawa (co potwierdza osnowa ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.). Skarb Państwa działa w niniejszej sprawie przez Prezydenta Miasta [...] jako swego ustawowego przedstawiciela (art. 30 § 3 Kpa), który z kolei upoważnił do działania w niniejszej sprawie administracyjnej dyrektora MZD w [...] jako swego pełnomocnika (art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych). Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 75 § 1 Kpa (zarzut z pkt 1 lit. g oraz pkt 2 lit. b skargi) Sąd zwraca uwagę, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nieuwierzytelniona kopia fragmentu mapy może być zatem tzw. innym dowodem nie mającym charakteru tzw. dokumentu urzędowego (art. 76 § 2 Kpa), który podlega ocenie w zestawieniu z innymi dowodami. Dopuszczenie przez organ I instancji jako dowodu w sprawie kopii fragmentu mapy jako jednego z wielu dowodów w sprawie, samo w sobie, nie jest sprzeczne z prawem. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisów art. 75 § 2 oraz art. 83 § 3 Kpa (zarzut z pkt 1 lit. h skargi) Sąd zwraca uwagę, że w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 798/12 został zaprezentowany pogląd, że oświadczenia dyrektora MZD w [...] mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 Kpa. Nie są to zatem oświadczenia odbierane przez organ na wniosek osoby prywatnej, o których mowa w przepisie art. 75 § 2 Kpa, które muszą być złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Co się natomiast tyczy zarzutu wykazania przez Ministra "zajętości" spornego gruntu pod drogę na podstawie notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. (zarzuty z pkt 1 lit. j-l skargi) trzeba wskazać, że notatka ta stanowi komentarz geodety E. R. do przeskalowanego zdjęcia lotniczego z 1997 r. ze skali 1:1300 do skali 1:500 z naniesionymi na powiększone zdjęcie granicami działki nr [...]. Jest to dowód z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa dopuszczony przez Ministra na etapie postępowania odwoławczego. To, że E. R. jest pracownikiem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się, aby E. R. w niniejszej sprawie była wyłączona z mocy prawa od udziału w postępowaniu (art. 24 § 1 w zw. z art. 84 § 2 Kpa), w szczególności brała udział w wydawaniu decyzji przez organ odwoławczy lub aby zostały uprawdopodobinione okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do bezstronności biegłego, świadczące o konieczności wyłączenia biegłego na jego wniosek (art. 24 § 2 w zw. z art. 84 § 2 Kpa). W niniejszej sprawie E. R. występowała jako biegły geodeta, a nie jako pracownik organu. Gdyby nawet przyjąć, że E. R. jest pracownikiem Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju i jednocześnie biegłym powołanym przed tym organem, to i tak nie można uznać, że z tego powodu jest ona nieobiektywnym źródłem dowodowym. Minister Infrastruktury i Rozwoju działający w niniejszej sprawie jako organ odwoławczy nie jest stroną tego postępowania i nie ma własnego interesu prawnego, aby wydać rozstrzygnięcie, czy to na korzyść osoby wnioskującej o nabycie gruntu w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, czy to na korzyść właścicieli tego gruntu. Zdaniem Sądu, komentarz geodety E. R. zawarty w notatce służbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. i przeskalowane zdjęcie lotnicze z 1997 r. z naniesionymi granicami działki nr [...] nie budzą zastrzeżeń i są wiarygodnym środkiem dowodowym. Biegła wyraziła w sprawie swe stanowisko i sporządziła przeskalowane zdjęcie lotnicze w oparciu o posiadaną wiedzę specjalną, której nie ma, ani organ, ani Sąd, ani też zapewne sam skarżący. Odnosząc się do zarzutów oparcia się przez Ministra w zakresie ustalenia przesłanki "zajętości" i władania na umowie Nr [...] (zarzuty z pkt 1 lit. j i m skargi) Sąd zwraca uwagę, że umowa ta ma istotne znaczenie, jeżeli chodzi o wyjaśnienie przesłanki władztwa publicznoprawnego, sprawowanego w stosunku do terenu obejmującego aktualną działkę nr [...]. Wbrew temu co twierdzi skarżący umowa ta zobowiązywała zleceniobiorcę do wykonywania m.in. czynności z zakresu odśnieżania i dotyczyła ulic wymienionych w załączniku, a nie samych jezdni. Ulica zaś to droga na terenie zabudowanym, zawierająca się w granicach pasa drogowego (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych). Jeżeli chodzi o zarzut przyjęcia jako dowodu władztwa Raportu o stanie dróg z 1996 r. (zarzut z pkt 1 lit. n skargi) Sąd zwraca uwagę, że dokumenty znajdujące się w zasobach zarządu drogi, wskazujące na administrowanie drogą z zasady odnoszą się do konkretnych dróg, a nie działek ewidencyjnych. Zarząd drogi nie jest jednostką organizacyjną właściwą w sprawach geodezji, katastru, czy też gospodarki poszczególnymi nieruchomościami. Rację ma natomiast M. O., że sam Raport o stanie dróg nie dokumentuje konkretnego przejawu władztwa nad gruntem, a co najwyżej może świadczyć o tym, że zarząd drogi wykonywał czynności z zakresu ewidencjonowania dróg, o których mowa w art. 12 ustawy o drogach publicznych. Jak wskazano wyżej przestrzenny zakres władztwa na konkretnych fragmentach nieruchomości prywatnych zostaje wyznaczony przez przestrzenny zakres ich faktycznego zajęcia pod drogę publiczną, a ściślej pas drogowy tej drogi. Rację ma natomiast Minister Infrastruktury i Rozwoju twierdząc, że zarząd drogi sprawował w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwo publicznoprawne nad terenie działki nr [...], co wynika z zawartej umowy Nr [...] zawartej w dniu [...] listopada 1996 r., aneksowanej w dniu [...] listopada 1998 r. (aneks nr [...]). Na podstawie tej umowy Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania Sp. z o.o. w [...] przyjęło do realizacji prowadzenie akcji zimowego utrzymania ulic na terenie Miasta [...]. Zakres usług obejmował m. in. odśnieżanie i zwalczanie gołoledzi ulic, wywóz śniegu i lodu oraz zwalczanie śliskości zimowej. Brak wymienienia w umowie i aneksie konkretnych działek nie stoi na przeszkodzie w wykazaniu przesłanki "władztwa" odnoszącego się do konkretnego gruntu, skoro był on faktycznie zajęty pod konkretny element pasa drogowego ulicy. Co do pozostałych zarzutów skargi (zarzuty z pkt 1 lit. a-c oraz q-t skargi), w tym pominięcia informacji zawartych w metryce drogi (zarzut z pkt 1 lit. p skargi) oraz pominięcia przez Ministra zarzutów odwołania (zarzut z pkt 1 lit. p skargi), Sąd podziela stanowisko M. O., co do tego, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powoływanych przez skarżącego okoliczności i argumentów. Zdaniem Sądu, uchybienie to nie miało w niniejszej sprawie istotnego wpływu na jej wynik. Jak wskazał Sąd we wcześniejszych wywodach dla ustalenia przesłanki zajęcia w dniu 31 grudnia 1998 r. terenu obejmującego obecną działkę nr [...] zasadnicze znaczenie miały dokumenty mapowe z 1993 r. i 1996 r. i 2005 r., opinia geodety E. R. i przeskalowane zdjęcie lotnicze z 1997 r. z naniesionymi granicami wspomnianej działki. Dokumentacja ta wraz z analizą metryk ulicy z lat 1993 r. i 1999 r., oświadczeń J. C., M. O. oraz P. W. dyrektora MZD w [...] w sposób dostateczny dowodzi tego, że teren obecnej działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. zawierał się faktycznie w granicach pasa drogowego ul. [...], tj. obejmował chodnik oraz fragment zieleni wewnątrzulicznej, a więc elementy drogi wymienione w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Takie stanowisko jest zbieżne z oceną Ministra Infrastruktury i Rozwoju zawartą na str. 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z powołanych wyżej dowodów wynika – na co słusznie zwraca uwagę w skardze M. O. - że w dniu 31 grudnia 1998 r. trawnik należący do J. i J. C., także ten jego fragment znajdujący się za ogrodzeniem, nie był zajęty pod ul. [...] i nie stanowił zielonego pobocza tej drogi, ponieważ droga ta nie zawierała zieleńców zewnętrznych. Fragment trawnika użytkował J. C., który posadowił tam ławkę, co wynika z jego oświadczenia do protokołu z dnia [...] września 2013 r. Powoływane przez skarżącego oględziny z lat 2007 i 2010 r. nie wniosły do sprawy żadnych okoliczności, które podważałyby ustalenia poczynione w oparciu o wymienioną wyżej dokumentację mapową, oświadczenia i opinię biegłej z przeskalowanym zdjęciem lotniczym. W protokole oględzin z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzono, że w chwili obecnej nie ma możliwości odtworzenia stanu istniejącego na gruncie w 1998 r. Trafnie zwraca uwagę skarżący, że uczestniczący w oględzinach w 2010 r. geodeta A. R. nie potrafił odnieść się do sytuacji panującej na gruncie w 1998 r. Uszło jednak uwadze skarżącego, że biegły ten wyjaśnił w jaki sposób ustalił stan zajęcia w dniu 31 grudnia 1998 r. działki nr [...] pod ul. [...]. Geodeta A. R. oświadczył do protokołu z dnia [...] maja 2009 r., że okoliczność tą może potwierdzić badając mapy kartograficzne, mapy zasadnicze i mapy ewidencyjne, dane z ewidencji gruntów i sprawozdania w terenie. Biegły wyraźnie oświadczył, że powołując na mapie przepis art. 73 miał świadomość jego treści. Czynione na gruncie prace inwestycyjne w pasie drogowym ul. [...], miały natomiast miejsce w 2006 r., co potwierdza korespondencja między M. O., a MZD w [...] z tego okresu, a więc okoliczności te nie miały istotnego znaczenia dla sprawy, gdzie istotne znaczenie miał stan faktyczny i prawny na dzień 31 grudnia 1998 r. Rację ma M. O., że bezpośrednio przed wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. organ nie zawiadomił wszystkich stron o zgromadzeniu materiału dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się stron przed wydaniem decyzji. Jednakże – zdaniem Sądu – uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Niniejsza sprawa trwała już wówczas 7 lat. W sprawie wypowiedziały się strony w osobach J. C., J. C., M. O.. Swoje stanowisko pisemne przedłożył P. W. dyrektor MZD w [...] działający jako wnioskodawca. Skarżący zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej i wypowiedział się w tym zakresie, co potwierdza jego oświadczenie z dnia [...] lutego 2013 r. Skarżący nie wykazał przy tym, aby poprzez brak zawiadomienia pozostałych stron o zgromadzeniu materiału dowodowego i niepouczeniu ich o możliwości wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału dowodowego doszło do pominięcia nowych, istotnych dla sprawy dowodów, które osoby te mogły złożyć organowi. Wbrew temu co twierdzi M. O. przedłożona do skargi fotokopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] nie stanowi dowodu potwierdzającego brak położenia w dacie 31 grudnia 1998 r. gruntu oznaczonego jako działka nr [...] w pasie drogowym. Sprawa w której wydana jest ta decyzja nie jest tożsama z niniejszą sprawą, ponieważ dotyczy zajęcia innych fragmentów dawnej nieruchomości hipotecznej nr [...] (obecnych działek nr [...] i [...]), pod inną drogę (ul. [...]). Jeżeli chodzi o kwestie wskazane w piśmie M. O. z dnia [...] października 2015 r. dotyczące tego, że mapa sporządzona w 2005 r. przez geodetę A. R. wskazuje tylko granice działek, natomiast nie wskazuje granic pasa drogowego Sąd zwraca uwagę, że w przypadku tzw. "starych" dróg z reguły granice pasa drogowego pokrywają się z granicami faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę. Tak jest z ulicą [...], która istniała już w latach 30-tych XX w. i nazywała się ul. [...]. Ze sprawozdania technicznego sporządzonego przez geodetę A. R. na zlecenie J. C., przyjętego do pzgik pod Nr [...] wynika, że linie rozgraniczające pas drogowy ul. [...] wyznaczała działka drogowa nr [...], z której wydzielono działkę nr [...], a zewnętrzna linia graniczna pasa drogowego istotna dla niniejszej sprawy przebiegała po wspólnej linii granicznej działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...] oraz działki nr [...]. Obrazuje to Protokół przyjęcia granic działki nr [...] przyjęty do pzgik pod Nr [...]. W protokole tym geodeta A. R. stwierdził, że granica działki nr [...] jest zgodna z operatem ewidencyjnym nr [...]. Do protokołu granicznego J. C. nie wniósł zastrzeżeń. Okoliczności te potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej Nr [...] wpisany do ewidencji gruntów za nr [...]. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby przed 31 grudnia 1998 r. na ul. [...] w rejonie dawnej nieruchomości hipotecznej Nr [...] były prowadzone prace związane ze zmianą szerokości pasa drogowego tej ulicy. Co prawda z fragmentu mapy sytuacyjnej pasa wywłaszczeniowego ul. [...], zaewidencjonowanej pod nr [...] wynika, że projektowano poszerzenie ul. [...], jednakże nie ma dowodu, że prace budowlane w tym zakresie zostały rzeczywiście wykonane do końca 1998 r. Odnosząc się natomiast do kwestii nabycia spornej nieruchomości przez Gminę [...] na skutek decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lutego 1982 r., nr [...] Sąd zwraca uwagę, że w dacie wydania tej decyzji istniały gminy miejskie i wiejskie jako jednostki podziału terytorialnego państwa stopnia podstawowego, jednakże nabycie nieruchomości w trybie wywłaszczenia następowało wyłącznie rzecz Państwa (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.). Przejście prawa własności nieruchomości następowało wówczas z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna (art. 30 ust. 1 tej ustawy). Uszło jednak uwadze skarżącego, że przedmiotem decyzji wywłaszczeniowej objęte były jedynie działki nr [...] i [...] które stanowiły odpowiednio działkę [...] i [...] (mapa sytuacyjna do regulacji stanu prawnego przyjęta do pzgik pod nr [...]). Trzeba mieć na uwadze, że decyzja wywłaszczeniowa nie została nigdy wykonana poprzez ujawnienie przez Skarb Państwa swej własności. Po wydaniu tej decyzji nastąpił dalszy obrót nieruchomością dla której założona została księga wieczysta Kw nr [...] z wpisem prawa własności na rzecz J. i J. małż. C., a następnie M. O.. Wobec tego w dacie 31 grudnia 1998 r. Skarb Państwa nie był właścicielem części nieruchomości hipotecznej nr [...] obejmującej teren aktualnej działki nr [...] i w związku z tym możliwa była regulacja stanu prawnego tejże działki w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie przepisu art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji.