I SA/Wa 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) sędzia WSA Agnieszka Miernik Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r. nr [...] W uzasadnieniu postanowienia Minister podał, że Wojewoda [...] działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w W., zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Pismem z dnia 7 kwietnia 2013r. A. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Minister Infrastruktury i Rozwoju po zbadaniu akt sprawy stwierdził, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W pierwszej kolejności zatem organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania jest zobowiązany do zbadania jego dopuszczalności oraz terminowości jego wniesienia. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Minister ustalił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r. została odebrana przez A.S. - męża A. S. w dniu [...] marca 2011r., na co wskazuje znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji zawierające podpis osoby odbierającej korespondencję. Termin do wniesienia odwołania upływał więc w dniu 7 kwietnia 2011r. Natomiast odwołanie A. S. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 8 kwietnia 2013r., a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania. Do odwołania nie załączono wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym Minister stwierdził, ze odwołanie A. S. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. S. podnosząc w niej merytoryczne zarzuty dotyczące postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...] marca 2011r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzupełnieniu skargi w piśmie z dnia 7 lutego 2015r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe twierdzenia podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie wadliwej decyzji Wojewody [...] , w związku z czym wnosi o jego unieważnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Gminę W. prawa własności nieruchomości położonej w W. zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na tle tego przepisu odnotować należy, że po otrzymaniu odwołania, przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej - w niniejszej sprawie wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W zależności od wyniku wstępnej kontroli organ albo przeprowadza postępowanie wyjaśniające, albo zgodnie z art. 134 k.p.a. stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, akt ten nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r., II OSK 9/09- dostępne na stronie internetowej centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl//). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy wydał kwestionowane postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a., twierdząc, iż strona złożyła odwołanie z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia. U podstaw takiego stanowiska legło uznanie, iż doręczenie skarżącej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r. było skuteczne i nastąpiło w dniu 24 marca 2011r. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 7 kwietnia 2011r., natomiast odwołanie z dnia 7 kwietnia 2013r. zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 8 kwietnia 2013r., a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżąca uchybiła 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, jednocześnie zaś wnosząc odwołanie nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika niezbicie, że decyzja organu I instancji – Wojewody [...] została wydana w dniu [...] marca 2011 r. i następnie doręczona stronie w dniu [...] marca 2011r. Wobec skarżącej, na skutek jej nieobecności w miejscu zamieszkania zastosowanie znalazł przepis art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zgodnie z art. 34 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2013r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013r. poz. 545) jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. Stosownie zaś do treści art. 37 ust.2 pkt 3 ustawy Prawo pocztowe przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce pocztowej zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r. nie została doręczona bezpośrednio adresatowi w związku z jego nieobecnością pod wskazanym adresem. W tej sytuacji w dniu 23 marca 2011r. pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, co nastąpiło w dniu 24 marca 2011r. Przesyłka została odebrana przez męża skarżącej A. S., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia jej odbioru. Z ww zaś przepisów wynika, że mąż skarżącej był osobą uprawnioną do jej odbioru. Zważywszy więc, że skarżąca wniosła odwołanie w dniu 8 kwietnia 2013r., co jest bezsporne, prawidłowo Minister stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W rezultacie słusznie orzekł na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji merytoryczne zarzuty podnoszone przez skarżącą w skardze w odniesieniu do decyzji organu I instancji nie mogły być przedmiotem oceny Sądu, który zobowiązany był jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu II instancji zasadnie stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.