I SAB/Wa 115/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. T. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 28 stycznia 2005 r. zwróciła się do Prezydenta W. o udostępnienie jej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1983 r., nr [...] zezwalającej na podział nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], z obrębu [...], stanowiącej część ulicy [...] na odcinku ul. [...]. Następnie T. K. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w trybie art. 37 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] zobowiązało Prezydenta W. do rozpoznania wniosku strony o udostępnienie decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1983 r., w terminie do dnia 8 maja 2009 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wyjaśnił, że w zasobach Delegatur Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicach [...] w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. oraz w delegaturze Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] nie znaleziono akt sprawy zakończonej wskazaną wyżej decyzją Naczelnika Dzielnicy [...]. W związku z powyższym organ przystąpił do odtworzenia akt sprawy. Zwrócił się do Sądu Rejonowego dla [...], Wydziału Ewidencji Gruntów i Budynków, H. K. i R. K. o przekazanie kserokopii dokumentów mogących znajdować się w archiwach ewidencji gruntów obrębu [...], znak [...]. W odpowiedzi na wezwanie Wydział Ewidencji Gruntów i Budynków dla jednostki ewidencyjnej [...] Biura Geodezji i Katastru przekazał kopię mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego na której wykazano projektowany podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] zatwierdzony decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 1983 r., nr [...], informując, że w swoich zasobach nie posiada ww. decyzji. Pisma podobnej treści wystosowali do Prezydenta W. Sąd Rejonowy dla [...] i Delegatura Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. W konkluzji odpowiedzi na skargę Prezydent W. zobowiązał się do niezwłocznego przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszelkich dokumentów związanych z podziałem działki nr [...] z obrębu [...], które wpłynęłyby do niego po udzieleniu odpowiedzi na skargę. Zarządzeniem z 1 października 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 115/09 Sędzia Sprawozdawca zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o nadesłanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, informacji czy skarżąca wezwała Prezydenta W. do usunięcia naruszonego prawa. W odpowiedzi na wezwanie adwokat P. W. nadesłał do Sądu pismo w którym poinformował, że T. K. nie wzywała Prezydenta W. do usunięcia naruszonego prawa. Jednakże na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. skarżąca złożyła odpis pism z dnia 25 września 2007 r. (data prezentaty organu) i z dnia 25 października 2006 r. adresowanych do Prezydenta W. Jak wynika z treści pisma z 25 września 2007 r. stanowi ono adresowane do Prezydenta W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei zgodnie z § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie z wniosku skarżącej o udostępnienie jej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] marca 1983 r. nr [...] powinno zakończyć się udostępnieniem decyzji, o ile organ stwierdzi, że skarżąca jest uprawniona do domagania się udostępnienia tej decyzji. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia dokumentu (będącą czynnością materialno - techniczną) mieści się w zakresie innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a. czynności, objętych pkt 4, a bezczynność na niewykonanie tych czynności podlega kognicji sądu administracyjnego stosownie do pkt 8 tego przepisu. Jednakże postępowanie w tych sprawach nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego i nie kończy się rozstrzygnięciem sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego na bezczynność w przedmiocie żądania udostępnienia decyzji nie przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. Jednakże stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., skoro ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie określonym w tym przepisie. Jak wyżej wskazano, przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. dotyczy skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale także na bezczynność w tych sprawach (por. postanowienie NSA z 4 IV 2008 r., II OSK 465/08 Lex 360805, wyrok WSA w Kielcach z 7 VIII 2008 r. II S.A./Ke 272/08 Lex 509813). Przy czym fakt wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowienia z [...] kwietnia 2009 r., zobowiązującego Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie wyżej powołanej decyzji, pozostaje poza oceną Sądu w niniejszym postępowaniu. Pouczenie zamieszczone w tym postanowieniu nie kreuje żadnego uprawnienia do złożenia skargi z pominięciem wyczerpania trybu określonego art. 52 § 3 oraz bez zachowania terminu do jej złożenia określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. skarżąca przedłożyła kserokopię wniosku z 25 października 2006 r. skierowanego do Prezydenta W. o doręczenie jej odpisów szeregu dokumentów (w tym decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] marca 1983 r. nr [...]) oraz kserokopię wezwania z 25 września 2007 r. (data prezentaty organu) Prezydenta W. do usunięcia naruszonego prawa. Jak oświadczyła skarżąca na rozprawie nie otrzymała odpowiedzi organu na to wezwanie. Z wyżej omówionych przyczyn nietrafne jest stanowisko pełnomocnika skarżącej przedstawione w jego piśmie z 14 października 2009 r., że w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. Skoro organ administracji publicznej nie podejmuje czynności materialno- technicznej, tj. w niniejszej sprawie nie udostępnia decyzji, to pozostaje on w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W takim przypadku złożenie skargi powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszonego prawa, co skarżąca uczyniła, wyczerpując przesłankę z art. 52 § 3 p.p.s.a. Jednakże warunkiem merytorycznego rozpoznania niniejszej skargi (odmiennie niż w przypadku bezczynności w wydaniu decyzji), jest zachowanie terminu do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zatem skoro skarżąca wniosła skargę 12 maja 2009 r., to oznacza, że nastąpiło to po upływie terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 in fine p.p.s.a. Odnosząc się do powołanych przez pełnomocnika skarżącej w wyżej wskazanym piśmie z 14 października 2009 r. wyroków sądów, należy stwierdzić, że są one nieadekwatne do rozpatrywanej sprawy, gdyż nie dotyczą czynności materialno-technicznych, lecz ogólnego postępowania administracyjnego normowanego przepisami k.p.a. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Nie może też mieć zastosowanie przepis art. 52 § 4 p.p.s.a., na który wskazuje pełnomocnik, powołując wyroki sądów. Niedopuszczalność skargi na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 6- 7 wynika a contrario z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który odnosi się do przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Mając na uwadze wszystkie wyżej powołane okoliczności Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia z mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a.