I SAB/Wa 147/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. [...], reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1954 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność [...]. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 26 marca 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz odpisu ponaglenia skierowanego do organu w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wraz z dowodem nadania ponaglenia na adres organu lub dokumentem potwierdzającym wpływ ponaglenia do organu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 kwietnia 2019 r. (k. 19 akt sądowych). W zakreślonym terminie wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r. (k. 20 akt sądowych), przy którym został nadesłany jedynie odpis stosownego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi natomiast, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, stosownie do art. 37 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie wniesienie skargi powinno zostać poprzedzone złożeniem ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, aby tryb wniesienia skargi został wyczerpany, bowiem nie nadesłał odpisu ponaglenia skierowanego do organu przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wprawdzie w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo z dnia [...] października 2018 r., jednak z jego treści wynika, że zawiera ono informację o wniesieniu przedmiotowej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, skierowanej do sądu administracyjnego. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci załączenia do niej odpisu środka prawnego przewidzianego w art. 37 k.p.a. uzasadnia zaś odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 2120/10, Lex nr 687104). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.