I SAB/Wa 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.W. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej K.W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K.W., pismem z dnia 27 lutego 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1962 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 35 § 1 i § 3 kpa, art. 36 kpa, art. 12 kpa w związku z art. 35 kpa i 36 kpa oraz art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa i wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie zakreślonym przez Sąd, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg dotychczasowego postępowania podkreślając, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] listopada 1962 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji uznając, że Wojewoda nie był właściwy do rozpoznania sprawy. Powyższą decyzją Minister przesądził o swojej właściwości w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Mimo jednakże upływu terminu, o którym mowa w art. 35 kpa, do dnia wniesienia skargi stosowna decyzja nie została wydana. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu [...] marca 2014 r. wydana została decyzja nr [...] rozstrzygająca sprawę wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] listopada 1962 r. w części dotyczącej odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 powołanej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W myśl natomiast art. 149 § 1 powołanej ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć także trzeba, że zgodnie art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W rozpoznawanej sprawie K.W. zarzuciła Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1962 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć zatem należy, że z analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności powołanego wyżej orzeczenia przekroczył terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 kpa i naruszył zasady postępowania określone w powołanych wyżej przepisach kpa. Mając jednak na uwadze charakter oraz stopień skomplikowania przedmiotowej sprawy, a także fakt, że w dniu [...] marca 2014 r. organ wydał decyzję rozstrzygającą wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, Sąd uznał, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego wyżej art. 149 § 1 sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji wydania zaś przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. Jak wyżej wskazano, decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku - złożonego m.in. przez skarżącą - o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1962 r. w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia we wskazanej części. Zdaniem Sądu wydanie przez Ministra decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności powołanego orzeczenia. Oczywiste bowiem jest, że Minister załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Tym samym w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy 149 § 1 w związku z art. 119 pkt 2, art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 i art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.