I SAB/Wa 153/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Pismem z [...] marca 2019 r. W. M. (dalej jako skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ/minister) w prowadzeniu postępowania z wniosku z [...] listopada 2005 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1953 r. nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...], między ulicami [...], [...] i [...]. Skarżący wskazał, że pomimo iż wniosek złożony został [...] listopada 2005 r. decyzja w sprawie zapadła dopiero [...] lutego 2019 r. Wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz ustalenie odszkodowania od Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie znajduje podstaw. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W niniejszej sprawie decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1953 r. nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...], między ulicami [...], [...] i [...]. Pismem z [...] października 2018 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją, zaś przy piśmie z [...] listopada 2018 r. złożył do organu ponaglenie. Decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] minister utrzymał ww. decyzję w mocy. Decyzję wydaną w II instancji skarżący otrzymał 2 marca 2019 r. Wobec powyższego należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skargę na przewlekłość wniesiono już po wydaniu decyzji w II instancji. Wskazać należy, że zasadniczym celem skargi na przewlekłość jest dyscyplinowanie organu poprzez zwalczanie niepożądanego stanu polegającego na braku należytej aktywności organu oraz braku stosownej dynamiki podejmowanych czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1-3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2302 ze zm., dalej jako ppsa) uwzględnienie takiej skargi polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, a także - zgodnie z § 1a wskazanego przepisu - stwierdzeniu czy przewlekłość (bezczynność) miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku wniesienia skargi do Sądu na przewlekłość już po zakończeniu postępowania administracyjnego, wskazana wyżej funkcja tej skargi (dyscyplinująca) nie może zostać osiągnięta, skoro akt lub czynność do wydania którego sąd mógłby zobowiązać organ administracji - został już wydany. Mając to uwadze należy uznać, że wyrok uwzględniający skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie może zostać wydany, jeżeli nie toczy się już to postępowanie, w którym skarżący zarzuca organowi administracji stan przewlekłości (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 853/17, LEX nr 2345709). Z tego względu, na podstawie art 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.