I SAB/Wa 175/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi E. D. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku E. D. i P. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. oraz orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. ; 2. zasądzić od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej E. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Skarżąca E.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie wniosku E.D. i P.L. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. w przedmiocie odmowy dotychczasowym właścicielom hipotecznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oraz stwierdzającego, że wszystkie budynki i fragmenty murów znajdujące się na przedmiotowej posesji przeszły na własność Skarbu Państwa. Przedmiotowa nieruchomość, położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] o pow. [...] m2, stanowiąca własność E. z L. P. i J.L. (w równych częściach niepodzielnie) objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie w/w dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r. nieruchomość ta przeszła na własność Gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). Z akt własnościowych wynika, że 29 lutego 1949 r. wpłynęło do Zarządu Miejskiego w W. podanie W.L. – matki małoletniego J.L. – w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Jednocześnie wnioskodawczyni dołączyła do powyższego podania pismo o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] października 1950 r. Prezydium Rady Narodowej w W. rozpatrzyło odmownie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że termin do złożenia wniosku upłynął 16 lutego 1949 r., a poza tym "podanie o przywrócenie terminu nie zawiera wskazania okoliczności i dowodów stwierdzających, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Ob., z powodu przeszkód nie do przezwyciężenia". Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenie, Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. odmówiło dotychczasowym współwłaścicielom E. z L. P. i J.L. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oraz stwierdziło, że wszystkie budynki i fragmenty murów znajdujące się na przedmiotowej posesji przeszły na własność Skarbu Państwa. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W dniu 28 sierpnia 2000 r. do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wpłynął wniosek E.D. i P.L. o stwierdzenie, na podstawie art.156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. Minister Budownictwa decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1956 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] marca 1956 r. E.D. i P.L. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w konsekwencji którego Minister Infrastruktury, decyzją nr [...], z dnia [...] kwietnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 928/09 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Budownictwa nr [...] z dnia [...] października 2007 r. wskazując, m.in. iż organ nadzoru nie wyjaśnił, czego dotyczyło "podanie o reprywatyzację nieruchomości" złożone najpóźniej w dniu 12 grudnia 1946 r. przez W.L. Sąd zarzucił, że organ nie zbadał, czy i w jaki sposób, wniosek z 1946 r. został rozpoznany i jaka była jego treść, czy został przekazany innemu organowi do rozpoznania, organ nie podjął żadnych czynności w zakresie uzyskania tego wniosku, nie zwrócono się do skarżących, czy są w posiadaniu kopii tego wniosku, jak również nie starano się go odnaleźć w zasobach archiwalnych. Pismem z dnia 24 maja 2010 r. Minister Infrastruktury zawiadomił strony o ponownym prowadzeniu postępowania z wniosku E.D. i P.L. Pismem z dnia 30 lipca 2010 r. Minister Infrastruktury zawiadomił strony, iż nie jest możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym w art. 35 kpa z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2010 r. Na podstawie art. 36 § 2 kpa Minister Infrastruktury poinformował, iż przewidywany termin rozstrzygnięcia określa – do dnia 30 października 2010 r. Z uwagi na niedotrzymanie w/w terminu skarżący E.D. i P.L., pismem z dnia 30 marca 2011 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. – przy czym skargę podpisała tylko E.D. Skarżąca uzasadniła skargę tym, iż organ nie dotrzymał terminu załatwienia sprawy, tj. – do 30 października 2010 r., który sam sobie wyznaczył w trybie art. 36 kpa. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. Minister Infrastruktury wskazał stronom nowy przewidywany termin rozpatrzenia sprawy – do dnia 30 czerwca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wyjaśnił, że w/w pismem poinformował skarżącą o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostanie zakończone do dnia 30 czerwca 2011 r. Jednocześnie Minister wskazał jakie czynności podejmował w ostatnim okresie czasu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu złożył odpis decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. oraz orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] marca 1956 r. oraz wniósł o oddalenie skargi albo umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej, wobec wydania przez Ministra Infrastruktury - po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., Sąd umorzył postępowanie. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, wydanie przez Ministra Infrastruktury - po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. spowodowało, iż organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność, pomimo że pozostawał w zwłoce, to jednak w dacie orzekania przez Sąd przestał on już być w bezczynności. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie tej bezczynności stało się bezprzedmiotowe i dlatego w pkt 1 sentencji wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi bowiem w wypadku wydania aktu przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (tak również uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSA WSA 2009, nr 4, poz. 63). Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 4